[Νέοι δίσκοι] Ταξίδια με το άλμπουμ της χρονιάς

Η απόλυτη μονάδα μέτρησης μουσικής αξίας: μπορεί αυτό που ακούς να σε πάρει από εκεί που βρίσκεσαι, να σε σηκώσει στον αέρα και να σε διακτινίσει σε έναν πλανήτη όπου εσύ ορίζεις τους κανόνες; Να κάνει το ΔΝΤ εξευτελιστικά μικρό μπροστά στα μάτια σου και τους απλήρωτους λογαριασμούς να χαθούν στη χώρα που δεν έχει επιστροφή;

Αν το πετυχαίνει αυτό η μουσική, είναι καλή μουσική. Και το καινούργιο των Black Keys, «El Camino», έφτασε την κατάλληλη ώρα – ούτε με ραντεβού. Μετά μπορείς να κάνεις όσες αναλύσεις θέλεις.

Μπορείς να το κάνεις φτερά και πούπουλα, αλλά το συναίσθημα βγαίνει μπροστά, όπως η δύναμη που σε βάζει σε κίνηση με το που ακούς το πρώτο σινγκλ τους «Lonely Boy». Είναι ο Νταν Αουερμπατς και ο Πάτρικ Κάρνεϊ, κιθάρες και ντραμς στη βάση, που φουλάρουν με καύσιμο τα ηχεία. Ενα άλμπουμ που φέρνει τους φαν του ροκ και εκείνους της dance στο ίδιο σημείο όπου θα περάσουν καλά και οι δύο.

Υπάρχει soul σε αυτό το ροκ τους, ηχητικά κύματα που αλλάζουν κατεύθυνση με τα τραγούδια αλλά καταλήγουν σε έναν μάσιβ «νότιο» ήχο, που φέρνει στην επιφάνεια κλασικό ροκ και σε ένα σέξι μοντέρνο κολάζ. Ολο αυτό που σου θυμίζει κάτι, οι Black Keys με παραγωγό τον Danger Mouse το έχουν πλάσει σε μια νέα πρόταση.

Από το Οχάιο μετακόμισαν στο «μουσικό» Νάσβιλ, όχι μακριά από τον Τζακ Γουάιτ και η πυξίδα τους έπιασε πιο καθαρά το vintage χρώμα στον ήχο, σε White Stripes πορεία. Και μετά τον γύρο του θριάμβου που έκαναν πέρυσι με το «Brothers», που τσίμπησε και Γκράμι, στρώθηκαν στη δουλειά, προκαλώντας τους εαυτούς τους σε διαφορετικά μουσικά καλέσματα. Διόλου τυχαία, δηλαδή η παρουσία του Danger Mouse, που ενώ στο προηγούμενο (άλμπουμ) είχε φροντίσει ένα κομμάτι, εδώ πήρε όλη τη δουλειά.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Οτι η τεχνική τους (το να παραπέμπουν σε ήχους παλιούς και να έχουν φτιάξει το εντελώς δικό τους μουσικό στίγμα) πρέπει να αρχίσει να διδάσκεται στα σχολεία.

Στις επιρροές τους πάντως, για αυτά τα κομμάτια, οι Αουερμπατς και Κάρνεϊ αναφέρουν δύο βασικές, τους Clash και τους Crash, και αυτό σημαίνει πολύ περισσότερα από το πώς θα παιχτούν οι κιθάρες. Η φόρμουλα του ροκ εν ρολ είναι η γνωστή, υπάρχει ο ρυθμός, υπάρχει και η ένταση, και μια μανία που σε οδηγεί μέσα στο τραγούδι. Οι Black Keys δεν περιπλέκουν τα πράγματα.

Μιλάνε για αγάπη και πάθη, για όλα αυτά που θέλεις, για όλα αυτά που σε σπρώχνουν να βάζεις τα κλειδιά στη μηχανή, μέσα σε έντεκα αψεγάδιαστα τραγούδια, που είναι, κυρίες και κύριοι, το άλμπουμ της χρονιάς.