[Ματιές] Σαράβαλο

Σαν αρχή Μεγαλοβδομάδας μου μοιάζει η σημερινή μέρα. Σαν Μεγάλη Δευτέρα – κάτι τέτοιο. Κι ας είναι μεσοχείμωνο, τουλάχιστον στο ημερολόγιο. Είναι οι μεγάλοι δρόμοι, που πλημμύρισαν από τα φώτα των δημοτικών αρχών, είναι οι βιτρίνες των καταστημάτων, είναι το πλήθος που τώρα πάει κι έρχεται στο Σύνταγμα. Και είναι και η ατμόσφαιρα, που ξεπάγωσε κάπως με τον Παπαδήμο.

Λίγοι είναι εκείνοι που παρακολουθούν τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες και σκέφτονται πόσο μαύρος θα είναι ο Γενάρης, ο Φλεβάρης κ.λπ., με τα κοστούμια που ράβουν για όλους τους λαούς της Ευρώπης η Μέρκελ και ο Σαρκοζί. Η Μέρκελ… Ολόκληρη, είναι ένας φασισμός, για να δανειστώ μια έκφραση του Σκαμπαρδώνη για την παγωνιά. Αποφασίζει, διατάζει, διαφωνεί, ανατρέπει, τζογάρει. Εχει ξεχάσει τους δύο παγκόσμιους πολέμους που προκάλεσε η χώρα της. Δεν θυμάται τη βερολινέζικη ζητιανιά του ’44. Λεφτά, τράπεζες, τόκοι, εξαγωγές και τρόμος για τον πληθωρισμό είναι συνεχώς στο μυαλό της.

Είχαμε την ελπίδα ότι κάτι θετικό εγκυμονούσε αυτή η Σύνοδος Κορυφής της ομάδας των άθλιων ηγεμόνων. Μάταιες ελπίδες. Εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν. Λευκοί, μαύροι, μελαψοί. Στη χώρα μας ιδίως. Που, πάντοτε, ένας βαθύς καημός τής κρυφοκαίει τα σπλάγχνα. Για τα μπάζα ήταν, επί δεκαετίες, οι περισσότεροι πολιτικοί μας. Παίρνανε σωστές αποφάσεις κάποιες φορές, αλλά η διοίκηση – σαράβαλο που έστησαν για να βολεύουν τους ψηφοφόρους τους στάθηκε αδύνατο να φτιάξει ένα κράτος, που να μην είναι της πλάκας.

Η γιορτή, πάντως, όσο δυσάρεστα και να είναι τα πράγματα, έχει αρχίσει. Του Αγίου Μηνά, του Αγίου Σπυριδώνου – που έλεγε η μάνα μου – του Αϊ-Στράτη, που τον μπλέξαμε με τόπο εξορίας του Ρίτσου και του Πατρίκιου, του Αϊ-Λευτέρη – κάποτε, οι εφημερίδες είχαν στην πρώτη σελίδα τους τον Βενιζέλο – του Αγίου Διονυσίου. Για να ‘ρθουν μετά τα Χριστούγεννα. Που όλοι τα περιμένουν με λαχτάρα. Εστω και με αναδουλειά. Εστω με κουτσουρεμένο ή καθόλου δώρο. Εστω και με λαϊκά συσσίτια, που πλήθυναν εφέτος, από την Αρχιεπισκοπή και τους δήμους.

Ακούω και διαβάζω συνεχώς ότι η καρδιά της πόλης, Ακαδημίας, Πανεπιστημίου, Βιβλιοθήκη, δεν έχει πια αλλοδαπούς μικροπωλητές, η ζωή έχει ξελαμπικάρει. Δεν είναι αλήθεια. Πήγα στο Πνευματικό Κέντρο για έναν γάμο. Στην είσοδο, δεξιά, αριστερά, δεν υπήρχαν μικροπωλητές με τσάντες – μαϊμού. Υπήρχαν – κάτι πολύ χειρότερο – δεκάδες έμποροι ναρκωτικών καμιά τριανταριά νέοι, που εκεί, φόρα παρτίδα, έκαναν την ένεσή τους, για να φτάσουν, με τη δόση τους, σε λίγες μέρες, στον θάνατο. Και πουθενά κανείς να επιτηρεί, να παρεμβαίνει, από το κράτος…

Στη Γερμανία, που τόσο συχνά μού γυρνάει τ’ άντερα, και ειδικά στη Φρανκφούρτη, έχει διατεθεί ένα πάρκο για να μπορούν οι άρρωστοι, τα πρεζόνια, να κάνουν τις ενέσεις τους. Και στον διπλανό δρόμο υπάρχουν δύο ετοιμοκίνητα νοσοκομειακά αυτοκίνητα, για να οδηγούν σε κλινικές όσους έχουν άμεση ανάγκη περίθαλψης. Και ο Γκαίτε, από το βάθρο του, παρακολουθεί προσεκτικά αν οι γιατροί και οι νοσηλευτές, με τις στολές τους, είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους. Γιατί, αν είναι εντάξει, όλο και κάποιον νέο θα σώσουν. Ενώ, εδώ, τίποτα! Τα παιδιά πεθαίνουν έξω από τους Αγίους Ασωμάτους αβοήθητα…