[Ανορθόδοξα] Τα ραπανάκια της ελευθερίας

Ο αναγνώστης Αριστοτέλης Γαβριηλιάδης επισημαίνει πως περιορίζω πολύ το έργο της ΕΕ όταν επικεντρώνομαι στην παραγωγή προδιαγραφών για τα ραπανάκια και τα λαχανάκια Βρυξελλών. Υπενθυμίζει δε πως αν θέλουμε πραγματικά να αποτιμήσουμε την ευρωπαϊκή οικοδόμηση δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δικαστική προστασία, την ελευθερία με την οποία κινούνται οι πολίτες της.

Δεν έχω αντίρρηση και θα μπορούσε να προσθέσει κανείς πολλά ακόμη που αποδεικνύουν πως η ευρωπαϊκή οικοδόμηση έχει απαλλάξει τη ζωή των πολιτών της από πολλές κακοδαιμονίες και στρεβλώσεις. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Αρκεί να θυμηθούμε πόσο πολύτιμο ήταν το διαβατήριο για μας τους Ελληνες όταν μας κυβερνούσαν οι συνταγματάρχες. Πόσες δοκιμασίες και πόσες ταπεινώσεις έπρεπε να υποστούμε για να το αποκτήσουμε και πόσο ήσυχοι έπρεπε να κάτσουμε για να μην το χάσουμε. Πόσο πολύτιμη ήταν η άδεια παραμονής που έπρεπε να την ανανεώνω κάθε χρόνο όταν σπούδαζα στο Παρίσι και πόσο πουλιόταν το συνάλλαγμα στη μαύρη αγορά όταν ο πατέρας μου πληρωνόταν σε δραχμές. Θυμάμαι ακόμη την ανακούφιση που αισθάνθηκα την πρώτη φορά που στο αεροδρόμιο δεν περίμενα ουρά για να μου βάλουν σφραγίδα εισόδου στη Γαλλία γιατί η χώρα μου είχε γίνει πια ισότιμο μέλος της ΕΟΚ.

Αρκεί να θυμηθούμε ακόμη πόσο μας βοήθησε η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, και πολλοί σημαντικοί Ευρωπαίοι, για να απαλλαγούμε από τη θλιβερή δικτατορία και πώς το ευρωπαϊκό όραμα της Ελλάδας βοήθησε όχι μόνον το αναίμακτο πέρασμα στη δημοκρατία αλλά και τη σταθεροποίησή της. Μπορείς να πεις κι άλλα πολλά, όπως ότι η δικαστική προστασία που παρέχει στους πολίτες της η Ενωση είναι το τελευταίο καταφύγιο απέναντι στην αυθαιρεσία και τον τσαμπουκά του ελληνικού Δημοσίου απέναντι στο οποίο, κατά τα άλλα, είμαστε απροστάτευτοι. Εχεις να πεις κι άλλα ακόμη, τόσα πάντως όσα σου επιτρέπουν να αντιμετωπίζεις την προοπτική έξωσης της Ελλάδας από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα με τρόμο, εκτός πια κι αν η αντίληψή σου για τον κόσμο και τα πράγματα περιορίζεται στον ορίζοντα της πλατείας του χωριού σου, τον «ωραιότερο ορίζοντα» της «ωραιότερης πλατείας» του «ωραιότερου χωριού» και τα παρελκόμενα.

Και είναι όλα αυτά τα ευρωπαϊκά κεκτημένα που σε απογοητεύουν όταν διαπιστώνεις πως για πολλούς, και εν πολλοίς, η ΕΕ ταυτίζεται με τη λειτουργία ενός γιγάντιου γραφειοκρατικού μηχανισμού που δεν διαφέρει πολύ από την Αυστροουγγαρία του Φραγκίσκου Ιωσήφ, αυτήν που απαθανάτισε ως Κακανία ο Μούζιλ. Ενας μηχανισμός όπου όλοι κάνουν τη δουλειά τους, κανείς όμως δεν ενδιαφέρεται να μάθει από πού ξεκίνησε και πού θα πάει. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ελληνική πανωλεθρία, όσες παραμέτρους ευγενούς ιδιοπροσωπίας κι αν λάβουμε υπόψη, είναι η πανωλεθρία μιας ευρωπαϊκής χώρας. Η πανωλεθρία μιας Ενωσης η οποία είχε την ψευδαίσθηση πως η Ιστορία μπορεί να προχωρήσει βάσει προδιαγραφών. Και για να παραφράσω και τον Ρουσό του Κοινωνικού Συμβολαίου: η Ευρώπη θα εξαφανιστεί αν δεν αλλάξει τρόπο ύπαρξης. Οσες φορές κι αν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί αποφασίσουν να σώσουν το ευρώ.