[Ανορθόδοξα] Νέος, ωραίος, πλούσιος και υγιής

Ο άνθρωπος φαίνεται πως το είχε σκεφτεί το ζήτημα. Εδειχνε μάλιστα να το απολαμβάνει. Το αχνό μειδίαμα, η απόλυτη νηνεμία έκφρασης στα λοιπά χαρακτηριστικά πρόδιδαν τη βεβαιότητα που σε διακατέχει όταν είσαι έτοιμος να δώσεις το τελικό χτύπημα της νίκης:

«Προτιμώ ένα σπασμένο μάρμαρο», είπε, «από ένα σπασμένο κεφάλι». Επειδή δε ο αγών διεξήγετο στον καθεδρικό ναό του διαλόγου, τον επονομαζόμενο και Κοινοβούλιο, και επειδή διάλογος δεν νοείται άνευ λόγου, το εν λόγω τελικό χτύπημα είχε τον χαρακτήρα θριάμβου επί της λογικής. Κοινώς δεν επρόκειτο περί μιας απλής πολιτικής τοποθέτησης. Ηταν μια θέση η οποία, ακόμη κι αν δεν καταγραφεί από την Ιστορία που ενίοτε αποδεικνύεται αχάριστη, σίγουρα μπορεί να αναγνωσθεί ως ιδρυτική φιλοσοφικού προγράμματος, μιας ολόκληρης αντίληψης για τον κόσμο και τη ζωή.

Επειδή δε ο ομιλών είναι ο αρμόδιος υπουργός για την προστασία των πολιτών και δεν νοείται προστασία χωρίς ακριβή παράθεση στοιχείων, ο κ. Παπουτσής έσπευσε να διευκρινίσει πως το εμπλεκόμενο μάρμαρο ήταν ένα. «Εγώ δεν είδα να σπάνε πάνω από ένα μάρμαρο». Ο χρόνος και ο χώρος δεν του επέτρεπαν, δυστυχώς, να παραθέσει τα ακριβή στοιχεία του μαρμάρου, όγκο, βάρος και λοιπά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όμως είναι μάλλον βέβαιο πως οι υπηρεσίες του τα έχουν καταγράψει.

Ας παρακάμψουμε την αστυνομική πλευρά της υπόθεσης και ας εγκύψουμε στις φιλοσοφικές πτυχές της. Είναι βέβαιο ότι και εσείς, μαζί με τον κ. Παπουτσή, προτιμάτε ένα σπασμένο μάρμαρο από ένα σπασμένο κεφάλι. Αν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε ένα αδρανές υλικό και το μέρος του σώματος όπου φιλοξενείται ο εγκέφαλος, θα διαλέξεις το πρώτο. Εκτός πια κι αν είσαι ανεγκέφαλος και δεν αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι πρέπει να σπάσεις οπωσδήποτε.

Οπως είναι βέβαιο ότι προτιμάς να είσαι νέος, ωραίος, πλούσιος και υγιής από το να είσαι γέρος, άσχημος, φτωχός και άρρωστος – όχι κατ’ ανάγκη με αυτή τη σειρά. Είναι επίσης βέβαιο ότι προτιμάς να ζεις στην Αθήνα όπου σπάνε μάρμαρα από το να ζεις στη Βαγδάτη όπου τινάζονται κάθε μέρα αυτοκίνητα σπέρνοντας γύρω τους πτώματα. Είναι σίγουρα καλύτερη η ζωή στην Αθήνα από ό,τι είναι η ζωή στη Δαμασκό. Ο Αθηναίος, επειδή ακριβώς στην Αθήνα σπάνε μάρμαρα και όχι κεφάλια, ζει καλύτερα από τον κάτοικο της Λωρίδας της Γάζας ή τον ταλαίπωρο Νιγηριανό – αυτοί ειδικά οι τελευταίοι ζούνε μέσα στην ανασφάλεια, φτάνει μια βόλτα πίσω από την Ομόνοια για να το διαπιστώσεις.

Γι’ αυτό, το επαναλαμβάνω, η παρέμβαση του κυρίου Παπουτσή για εκείνο το σπασμένο μάρμαρο στην Πλατεία Συντάγματος θα πρέπει να εκληφθεί ως παρότρυνση: όλοι μας οφείλουμε να το φιλοσοφήσουμε επιτέλους. Το χρωστάμε στον εαυτό μας, το χρωστάμε στην ιστορία αυτού του τόπου, στους προγόνους μας, τους επιγόνους μας και τους εν γένει γόνους μας.

Και τώρα μη μου πείτε πώς λέγεται αυτός που ενώ έχει τα χάλια του δηλώνει νέος, ωραίος, πλούσιος και υγιής, γιατί δεν ξέρω να σας απαντήσω. Είναι θέμα φιλοσοφικής προσέγγισης κι αυτό.