[Το πνεύμα του τόνου] Αλλοτε και τώρα

Παλιότερα κάποιοι ανόητοι γραφειοκράτες, όταν εισήχθη ο θεσμός των εργατικών εισιτηρίων στα θέατρα, είχαν αποφασίσει να επιδοτούνται οι αίθουσες (δηλαδή οι εργοδότες) ανάλογα με τον αριθμό των θέσεων που διέθεταν. Ετσι το Θέατρο Αλίκη με 800 θέσεις και με ρεπερτόριο έναν μονόλογο της Βουγιουκλάκη έπαιρνε δεκαπλάσια επιδότηση από το Θέατρο Ερευνας του Ποταμίτη με 60 θέσεις και ρεπερτόριο που υπηρετούσαν 12 ηθοποιοί. Και υποτίθεται πως η Εργατική Εστία που επιδοτούσε το πρόγραμμα βοηθούσε τους ηθοποιούς και τους εργαζομένους στις θεατρικές επιχειρήσεις. Εκτοτε σωστά άλλαξε το σύστημα και σήμερα οι εργαζόμενοι παίρνουν προσκλήσεις από την Εργατική Εστία επιλέγοντας ποιες παραστάσεις θέλουν να παρακολουθήσουν. Τώρα που τίθεται το θέμα της επιδότησης ανέργων από τα κοινοτικά προγράμματα, μεταξύ των οποίων προβλέπεται και η επιδότηση ανέργων που παρακολουθούν δραματουργικές σπουδές, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να επιδοτηθούν τα άνεργα παιδιά με ταλέντο και οι διδάσκοντες και όχι, βέβαια, οι επιχειρήσεις και τα λειτουργικά τους έξοδα.

Αλλά είναι και αυτονόητο πως οι άνεργοι νέοι που θέλουν να σπουδάσουν σοβαρά, αφού προμηθευτούν το βάουτσερ που τους επιτρέπει τη δωρεάν επιθυμούμενη σπουδή, να έχουν την απόλυτη ελευθερία να εγγραφούν στη σχολή που πιστεύουν πως θα τους καλύψει τις αναγκαίες ποιοτικές προδιαγραφές σε υποδομή και κυρίως διδακτικό προσωπικό.

Μια ευρωπαϊκή επιδότηση δεν είναι δυνατόν να μην ενδιαφέρεται και για την ποιοτική στάθμη των ειδικών γνώσεων που θα λάβουν οι άνεργοι, ώστε όταν ενταχθούν στην εργασία να έχουν αυξημένα προσόντα.