«Δεν πρόκειται να φύγει…»

Η κουβέντα που είχα κάνει με τον Σαμαρά ήταν σε χρόνο ανύποπτο (το ’07, παραμονές της εσωτερικής διαμάχης στο ΠΑΣΟΚ για το προεδρικό αξίωμα και λίγο πριν από τη διαφαινόμενη ήττα του Γιώργου από τον Καραμανλή), γιατί τώρα δεν μου μιλάει. Δεν την αντέχει – κι αυτός – την κριτική, όπως άλλωστε όλοι οι αρχηγοί. Τον χαϊδεύεις τον άλλον; Είσαι δικός του, φίλος, κολλητός, αδερφός, οικογένεια – «αίμα»! Του κάνεις κριτική; Δεν θέλει να σε ακούει. Ούτε να σε βλέπει. Τέλος πάντων, χρόνια τα ζω αυτά, δεν με ενδιαφέρει.

Επανέρχομαι: με ρωτάει ο Σαμαράς τι βλέπω να γίνεται στο ΠΑΣΟΚ (μετά την ήττα). «Θα θέσει θέμα ηγεσίας ο Βενιζέλος» του λέω. «Και»; Με ρωτάει. «Τι και, αν θέσει θέμα, θα πάρει το κόμμα». Γέλασε. «Δεν τον ξέρετε καλά τον Γιώργο, ρώτα εμένα που έχω συγκατοικήσει μαζί του χρόνια». «Δηλαδή, τι εννοείς;» τον διέκοψα. «Ο Γιώργος δεν πρόκειται να φύγει, ακόμη και αν συντριβεί. Θα πάρει τη σφραγίδα και θα φύγει, έστω κι αν μείνει μόνος του».

Μεταφέρω τη συνομιλία τέσσερα χρόνια μετά – «εικονογραφώντάς» τη με ένα κολάζ από την ιστορική φωτογραφία από τα χρόνια της Βοστώνης -, για όση αξία μπορεί να έχει αναφορικά με τους σχεδιασμούς που κάνουν μερικοί για το «αύριο» στο ΠΑΣΟΚ…