Τα παιδιά σώζουν το θέατρο

Κυριακή πρωί στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Η γεμάτη πλατεία και ο εξώστης φέρνουν στο μυαλό περιγραφές για το λαϊκό θέατρο του Σαίξπηρ. Εκεί όπου οι θεατές δεν το ‘χουν σε τίποτε να ανοίξουν κουβέντα με τον διπλανό τους, να γιουχαΐσουν ή να ζητωκραυγάσουν ή, στην τελική, να πουν και δυο φωνήεντα παραπάνω στους ηθοποιούς. Πόσω μάλλον που το κοινό της πλατείας μετά βίας ξεπερνάει τον μέσο όρο ηλικίας των 6 ετών. Τη φευγάτη ατμόσφαιρα προσπαθούν να «προσγειώσουν» οι συνοδοί γονείς αλλά ο διάλογος των παιδιών με τον «Παπουτσωμένο γάτο», που μόλις έχει εμφανιστεί στη σκηνή, έχει ανεβάσει για τα καλά ταχύτητα. Η παράσταση της Λυρικής σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου είναι παραδόξως μια εικόνα από το θέατρο της κρίσης. «Αυτή τη στιγμή έχουμε κρατήσεις για την πλειονότητα των θέσεων ώς τις 8 Απριλίου, οπότε ολοκληρώνεται η παράσταση» λέει η Κατερίνα Ταμβάκη από το γραφείο Τύπου.

Εκτός από τη στροφή στο νεοελληνικό ρεπερτόριο – το Εθνικό Θέατρο την έχει κάνει ήδη σλόγκαν, η «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών» την υπηρετεί σε όλα τα καλλιτεχνικά πεδία -, η επένδυση στους ανήλικους θεατές ανανεώνει το συμβόλαιο με το κοινό. Αν η προσεγμένη παραγωγή του «Παπουτσωμένου γάτου» φέρνει γεμάτες Κυριακές στη Λυρική, τις ίδιες πιθανότητες μοιράζονται και άλλες σκηνές. Στην «Πόρτα» της Ξένιας Καλογεροπούλου, με πολλαπλά ένσημα στο παιδικό θέατρο, ο «Οδυσσεβάχ» του 1981 άλλαξε κοστούμια και διανομή, για να γνωριστεί με το κοινό τού 2011. Το ίδιο και η «Ντενεκεδούπολη» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος που είχε ανεβεί για πρώτη φορά το 1975 σε κείμενο της Ευγενίας Φακίνου. Φέτος, η Φωτεινή Μπαξεβάνη ανεβάζει εκ νέου το έργο που λόγω της θετικής υποδοχής κέρδισε και δεύτερη παράσταση την Κυριακή, ήδη από τις 20 Νοεμβρίου.

Στο Εθνικό Θέατρο ο Τάκης Τζαμαργιάς συνεχίζει την καλή παράδοση που άρχισε πέρσι με το «Παραμύθι χωρίς όνομα», ανεβάζοντας τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου». «Η εικόνα που έχουμε μονίμως είναι μιας γεμάτης πλατείας» λέει η Βιργινία Βακούση από το Τμήμα Προβολής. «Από την Τρίτη ώς την Παρασκευή υποδεχόμαστε μαθητές από σχολεία, το Σάββατο υπάρχει μία παράσταση και τις Κυριακές δύο. Προφανώς στην καλή εικόνα συμβάλλει και η γενική είσοδος των 10 ευρώ στο Εθνικό». Στο ανακαινισμένο θέατρο «Ακροπόλ», από την άλλη, που εγκαινίασε το θεατρικό του πρόγραμμα με τον «Ερωτόκριτο», η Σοφία Σπυράτου μεταφέρει επί σκηνής το παραμύθι των αδελφών Γκριμ «Οι βασιλοπούλες που λειώναν τα γοβάκια τους». Ειδικά για την περίσταση, που περιλαμβάνει χοροθέατρο και ακροβατικά, η γνωστή χορογράφος συνεργάζεται με τον Στρατή Πασχάλη (λιμπρέτο) και τον Απόλλωνα Ρέτσο, το νεαρό μουσικό που αναδείχτηκε από το Schoolwave.

Η «Στέγη», εξάλλου, απευθύνεται στην επόμενη ηλικιακή κατηγορία, χωρίς να αποκλείει τα παιδιά. Η θεατρική ομάδα Grasshopper και η σκηνοθέτις και παιδοψυχίατρος Σοφία Βγενοπούλου ανέθεσαν στον συγγραφέα Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη να γράψει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα έργο για εφήβους. Το αποτέλεσμα παρουσιάζεται με τίτλο «Στην οθόνη φως», όπου ένα μυστικό βάζει σε δοκιμασία τη φιλία μιας παρέας και απειλεί να τινάξει στον αέρα την ισορροπία ενός σχολείου. Τη σκυτάλη θα πάρει τον Ιανουάριο ο Γιώργος Κουμεντάκης με το «Αθόρυβο πάτημα της Αρκούδας», παράσταση που αντλεί το υλικό της από την αφήγηση των παραμυθιών.

Σε ένα εντελώς διαφορετικό ύφος η παράσταση «Ακαντού» στο θέατρο «Αλίκη» σημειώνει το δικό της σουξέ κάθε Κυριακή πρωί. Κεφαλαιοποιώντας το τηλεοπτικό γκελ – πρωταγωνιστές είναι τα πάσης φύσεως «Ζουζούνια» – γεμίζουν την πλατεία. Περί ορέξεως, τα γνωστά (τα οποία ισχύουν και για την πάρτη μας).

Το βασίλειο των παιδιών δεν τελειώνει πάντως στο θέατρο. O Διονύσης Σαββόπουλος δίνει ραντεβού στις 20 Δεκεμβρίου στο «Ακροπόλ», για να παρουσιάσει το διάσημο πλέον μουσικό παραμύθι «Ο Πέτρος και ο λύκος» του Σεργκέι Προκόφιεφ. Ο Νιόνιος επιλέγει μια περσόνα εκτός δισκογραφίας που του ταιριάζει γάντι: αυτή του σαγηνευτικού παραμυθά (παρ’ ολίγον σαμάνου) που ξέρει πλέον τι να παίξει στα παιδιά. Πιάνει μάλιστα το νήμα από εκεί που το άφησε πέρσι: από τα παραμύθια που αφηγήθηκε βασισμένος στη «Θεογονία» του Ησιόδου.