[Ανορθόδοξα] Ακομπλεξάριστη ελίτ

Αλήθεια, πόσο βοήθησε την απαξίωση της πολιτικής η αυταρέσκεια των πολιτικών; Το ακομπλεξάριστο ύφος τους, η εξυπνάδα της ατάκας που την έχουν σχεδιάσει για να αυτοσχεδιάσουν την κατάλληλη στιγμή; Ηταν μια εποχή που ο πολιτικός μιλούσε μόνον για να πει σε όλους εμάς τους υπόλοιπους πως είναι καταδικασμένος να έχει δίκιο. Ηταν γενικά η εποχή του «εντάξει, μωρέ, τι έγινε;» θα μου πείτε.

Και τώρα που καθημερινά αποδεικνύεται πόσο άδικο είχαν όλα αυτά τα μαζεμένα «δίκια», πόση βλακεία κρυβόταν μέσα σε όλη αυτή την εξυπνάδα, ε, ακόμη και τώρα διαπιστώνεις πως μερικές φορές η αυταρέσκεια πεθαίνει τελευταία, σαν την ελπίδα. Παρακολουθώντας προχθές σ’ ένα δελτίο ειδήσεων την ερώτηση που κατέθεσε ο κ. Αυγενάκης για τη χρηματοδότηση των κομμάτων της Βουλής, δεν μου έκανε τόση εντύπωση το αμήχανο μάθημα που απήγγειλε αμέσως μετά η κυρία Γεννηματά, αναπτύσσοντας την εν γένει μεταφυσική διάσταση του κοινοβουλευτισμού και την πολυπλοκότητα της λειτουργίας των κομμάτων. Πρέπει να πήρε καλό βαθμό.

Δεν μου έκαναν καν εντύπωση οι αριθμοί, αν και για να ‘μαι ειλικρινής βρήκα εξαιρετική την επιχειρηματική ιδέα να δανείζονται τα κόμματα από τις τράπεζες χρήματα με εγγύηση τις εκλογικές τους επιδόσεις στην επόμενη δεκαετία. Στις όλες φούσκες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος ήρθε να προστεθεί και το πολιτικό μας σύστημα. Στο κάτω-κάτω και ο Τσίτσικοφ, ο ήρωας του Γκόγκολ στις «Νεκρές ψυχές», αγόραζε νεκρούς κολίγους για να τους βάλει εγγύηση και να τον χρηματοδοτήσουν.

Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ότι, ενόσω ο κ. Αυγενάκης εξέθετε τα εταιρικά πεπραγμένα των κομμάτων μας, πίσω του, δύο εκ των εθνικών μας εκπροσώπων είχαν στήσει γλέντι. Προφανώς ελάχιστοι παρίσταντο, οπότε είχαν τη δυνατότητα να μιλάει ο ένας στον άλλον με απλωμένο το χέρι στην πλάτη του εδράνου, ξέρετε πώς, στη στάση του θαμώνα που ήρθε για να πει και να ακούσει τα τελευταία νέα που κυκλοφορούν στην πόλη. Ο ένας, μάλιστα, ο κ. Μαρκογιαννάκης, φάνηκε να λέει κάτι που το βρήκε πολύ αστείο και γέλασε προς τη μεριά του κ. Ιωαννίδη ο οποίος μειδιούσε, είτε προσπαθώντας να καταλάβει το αστείο είτε ψάχνοντας να βρει κάτι αντίστοιχο για να το ανταποδώσει. Εβρισκαν τον αγορητή αστείο; Μάλλον δεν έκαναν καν τον κόπο να τον ακούσουν, και σίγουρα δεν ήξεραν πως τους βλέπουν.

Οταν είχα πρωτοδιαβάσει πως ο Μαλρό είχε πει ότι η δημοκρατία είναι τήρηση των προσχημάτων, είχα βρει την άποψη πολύ ελαφριά για μια υπόθεση τόσο βαριά όσο είναι η δημοκρατία. Τους τελευταίους μήνες, όμως, με τις μούντζες και τους γιαουρτοπόλεμους, μου δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να σκεφτώ πως τα προσχήματα πολλές φορές σώζουν τη δημοκρατία από την απολυταρχική κακοφωνία του χάους. Οπως και προχθές, παρακολουθώντας τη θλιβερή σκηνή, σκεφτόμουν πόσο λεπτή είναι η κλωστή απ’ την οποία κρέμεται το αίσθημα της αδικίας ή της αναξιοπρέπειας. Καμιά φορά δεν χρειάζονται οι αριθμοί ούτε τα εκατομμύρια για να το νιώσεις. Φτάνει η έκφραση ενός προσώπου.