ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η συνομιλία του πρώην υπουργού ΠΕΧΩΔΕ και Μεταφορών Χρίστου Βερελή και της ηθοποιού Θέμιδας Μπαζάκα επαναφέρει ένα παλαιό ερώτημα ή μάλλον απορία: Πώς συμβαίνει σ’ αυτόν τον τόπο μια πλειάδα πολιτικών, καλλιτεχνών, αλλά και άλλων προσώπων της δημόσιας ζωής, να διατυπώνουν με τόση αγωνία το τι ακριβώς συμβαίνει και τα πράγματα να γίνονται όλο και χειρότερα; Να μη διστάζει κανείς τους να βάλει το δάκτυλο «εις τον τύπον των ήλων» και αντί να φωτίζονται οι σκιερές πλευρές της κοινωνικής ζωής να γίνεται το σκοτάδι τους ακόμα πιο πυκνό. Αν γινόταν να μας κρυφακούσει ένας ξένος, θα έλεγε ότι υπάρχει μια συγκλονιστική σε δόση μαγιά ώστε να δημιουργηθεί συντομότατα μια κοινωνία αγγέλων. Ενώ εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε να έχουμε πιάσει πάτο και δεν ξέρουμε αν θα κατορθώσουμε να επιβιώσουμε. Πριν από 35 χρόνια σχεδόν, αμέσως δηλαδή μετά την πτώση της χούντας, όταν για τους οξυδερκείς είχαν ήδη εκδηλωθεί τα πρώτα σημάδια της πολιτικής κατάπτωσης που θα κορυφωνόταν δεκαετίες αργότερα, ένας συγγραφέας, που έχει μετακομίσει από το 1997 εις τας αιωνίους μονάς, είχε γράψει μια ανατριχιαστική αλήθεια: ότι η ελληνική κοινωνία μαστίζεται από μια βαρύτατη ασθένεια που θα μεταβάλει το σώμα της σε ανίατα άρρωστο, έως θανάτου. Ο καθένας που έχει μια ευθύνη για την κοινωνία, πολιτικός, ιερωμένος, διανοούμενος, καλλιτέχνης, επιχειρηματίας, να ενεργεί όταν πρόκειται για τον εαυτό του με γνώμονα το πιο προσωποπαγές συμφέρον κι όταν μιλάει δημόσια να φοράει τα κυριακάτικα της ηθικολογίας.