Τα σύννεφα δεν έφυγαν από την Ιρλανδία

Οταν η Ιρλανδία διαπραγματευόταν με την ΕΕ και το ΔΝΤ πριν από έναν χρόνο, ο Τζέιμς Τάπλιν ζούσε την οικογένειά του με το επίδομα ανεργίας. Σήμερα ο Τάπλιν από το Δουβλίνο εργάζεται με καθεστώς πλήρους απασχόλησης και περιμένει με αγωνία να δώσει δώρα στη γυναίκα του και τα παιδιά του τα Χριστούγεννα. Εχει, βλέπετε, περάσει αρκετός καιρός από τότε που τους είδε τελευταία φορά.

«Μετακόμισα τον Απρίλιο στο Ντουμπάι για να εργαστώ. Από τότε έχω χάσει τα τέταρτα γενέθλια του γιου μου, τα πρώτα γενέθλια της κόρης μου, την επέτειο του γάμου μου και τα γενέθλια της γυναίκας μου. Δεν μπόρεσα επίσης να δω την κόρη μου να μεγαλώνει. Δεν ήμουν εκεί την πρώτη φορά που περπάτησε και την πρώτη φορά που μίλησε», είπε σε τηλεφωνική συνέντευξη.

«Μιλώ με τους δικούς μου μέσω του Skype (πρόγραμμα βιντεοκλήσεων μέσω υπολογιστή) δύο φορές την εβδομάδα και αφού το κλείσω με πιάνει κατάθλιψη. Ξέρω ότι και η γυναίκα μου νιώθει το ίδιο. Ο γιος μου ρωτά συνέχεια πότε θα έλθει ο μπαμπάς στο σπίτι».

Εναν χρόνο μετά την ταπείνωση που δέχτηκε η Ιρλανδία ζητώντας βοήθεια 85 δισ. ευρώ από την τρόικα για να αποφύγει κατάρρευση των τραπεζών της, οι ευρωπαίοι εταίροι χαρακτηρίζουν σήμερα την Κέλτικη Τίγρη χώρα-μοντέλο για τα άλλα υπερχρεωμένα κράτη.

Ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ, μάλιστα, είπε τον προηγούμενο μήνα ότι η Ιρλανδία έκανε ένα πολύ σημαντικό βήμα προς τα εμπρός και ότι η χώρα πιθανότατα θα καταφέρει να επιστρέψει στις αγορές στο τέλος του 2012 ή στις αρχές του 2013.

Ο Τάπλιν όμως, που είναι ένας από χιλιάδες Ιρλανδούς οι οποίοι μετανάστευσαν για να βρουν δουλειά, γελάει με την ιδέα ότι η Ιρλανδία έχει αφήσει πίσω της τα χειρότερα.

«Με την κατάσταση που υπάρχει σήμερα κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Πιστεύω ότι δεν είμαστε καν κοντά στο να πιάσουμε πάτο. Θα χρειαστούμε κι άλλη εξωτερική βοήθεια. Νομίζω ότι θα χρειαστεί να πραγματοποιηθεί ολόκληρος γύρος με παροχές βοήθειας μέχρι να αποφασίσουν οι Γερμανοί να βγάλουν την πρίζα».

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι έναν χρόνο μετά τη χορήγηση του πακέτου βοήθειας η Ιρλανδία είναι σίγουρα ένα πιο ήσυχο μέρος απ’ ό,τι ήταν πριν. Οι τράπεζες που ήταν η πηγή του προβλήματος προχώρησαν σε ανακεφαλαιοποίηση με το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 70 δισ. ευρώ που τους χορηγήθηκε. Οι καταθέσεις σταθεροποιήθηκαν έπειτα από εκροές σχεδόν 150 δισ. ευρώ το καλοκαίρι του 2010 και οι εξαγωγές αυξάνονται. Το Δουβλίνο πετυχαίνει τους στόχους του χωρίς την κοινωνική αναταραχή που έπληξε την Ελλάδα και η νέα κυβέρνηση που εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία και ακολουθεί συντηρητικές οικονομικές πολιτικές δεν ταλανίζεται από ενδοκομματικές διαμάχες όπως η προηγούμενη.

Ωστόσο το κόστος δανεισμού παραμένει μόλις 1% χαμηλότερο από όσο ήταν όταν ζητήθηκε βοήθεια, στις 28 Νοεμβρίου του 2010. Τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων ανέρχονται σε 8,5% και πρέπει να πέσουν στο 5%-6% για να ξαναβγεί το Δουβλίνο στις αγορές.

Την ίδια στιγμή η Ευρώπη, που δεν μπορεί να αποφασίσει πώς θα αντιμετωπίσει την κρίση, τείνει να βυθιστεί σε ύφεση. Σε μια τέτοια περίπτωση η φιλοδοξία του Δουβλίνου να βγει στις αγορές το 2013 θα είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί.

Η Carmel Crimmins είναι επικεφαλής ανταποκρίτρια του Reuters στην Ιρλανδία