Το 4ο Κουδούνι

Παλιός μας γνώριμος. Εχει κάνει στο Εθνικό, τη σεζόν 2003 / 2004, στο «Κάππα», την «Τέταρτη αδελφή» του Γκλοβάτσκι και το 2005 / 2006, στην Σκηνή «Κοτοπούλη», τον σαιξπηρικό «Βασιλιά Λιρ». Και στο ΚΘΒΕ, το καλοκαίρι του 2008, τον «Ορέστη του Ευριπίδη που παίχτηκε και στην Επίδαυρο. Ο ΠουΓουΔουΜίτης (είμαι πολιτικά ορθός;) Σλόμπονταν Ουνκόφσκι (φωτογραφία) ετοιμάζει τώρα στο Βελιγράδι, στο εκεί Εθνικό Θέατρο, για τον Ιανουάριο, το αριστούργημα του Καλντερόν «Η ζωή είναι όνειρο» – που είδαμε πέρσι στο δικό μας Εθνικό, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου. Στη σέρβικη παράσταση προβλέπεται πολυπληθής διανομή στην οποία περιλαμβάνονται και είκοσι φοιτητές της Σχολής Δραματικών Τεχνών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.

Μετά το Βελιγράδι σειρά για τον Σλόμπονταν Ουνκόφσκι έχει το Βισμπάντεν όπου στο εκεί πολύ αξιόλογο Κρατικό Θέατρο καλείται να σκηνοθετήσει για τρίτη φορά – τη φορά αυτή τον «Δόκτορα Φάουστους» του Τόμας Μαν σε διασκευή του για το θέατρο.

Σημειώστε πως για τον Ουνκόφσκι, με καριέρα πια διεθνή μια και σκηνοθετεί και στις ΗΠΑ, υπουργό Πολιτισμού στην πατρίδα του τη διετία 1996 – 1998, ισχύει το «ουδείς προφήτης δεκτός έστιν εν τη πατρίδι αυτού». Στα Σκόπια, όπου και διδάσκει σκηνοθεσία, έχει να σκηνοθετήσει αρκετά χρόνια – προφανώς διότι οι ιδέες του δεν ταυτίζονται με τα καραγκιοζιλίκια της κυβέρνησης Γκρούεφσκι, στα οποία σθεναρά έχει αντιταχθεί…

«Θα προβάλει τρεις ταινίες – σταθμοί», «το πατρονάρισμα κάποιου μέντορα – σκηνοθέτης», «η βίαιη ιστορία δύο εραστών – κυνηγοί»… Τα διαβάζω σ’ ένα και μόνο κομμάτι, μεταξύ πολλών άλλων ανάλογης σύνταξης που με γρονθοκοπούν κάθε βδομάδα, σε εβδομαδιαίο περιοδικό που θεραπεύει τας τέχνας. Πιθανόν η, άνευ λόγου και αιτίας πλην του άλλοθι του δήθεν μοντέρνου δημοσιογραφικού λόγου, πυκνότατη χρήσις της αγγλικής στα κείμενά του πέταξε όξω τα μάτια της ελληνικής «απλοποιώντας» την. Στην αρχή νόμιζα πως πρόκειται για το «δαίμονα» της φωτοσύνθεσης. Σύντομα κατάλαβα πως πρόκειται για γλωσσική «γραμμή». Η οποία ακολουθείται σ’ όλα τα κείμενα. Τυφλά. Σιγά, μόνο, μην πέσουν σε τοίχο…

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή… (Περί της σκηνής – σανίδι ομιλώ).

Την Μαργαρίτα Καραπάνου ανακαλύπτει το ελληνικό θέατρο φέτος – σχεδόν υστερία! Τη βασανισμένη απ’ τη μανιοκατάθλιψη μεγαλοαστή, τη σημαντική πεζογράφο, κόρη τής επίσης σημαντικής συγγραφέα Μαργαρίτας Λυμπεράκη – μια σχέση παιδιού / μάνας δύσβατη που σημάδεψε διά βίου την Μαργαρίτα Καραπάνου και στοιχειώνει όλα της τα γραπτά. Τέσσερις παραστάσεις βλέπουμε ή θα δούμε τον φετινό χειμώνα – φοβερή σύμπτωση, υποθέτω – βασισμένες σε κείμενά της!

«Η Κασσάνδρα και ο λύκος», το πρώτο – συνταρακτικό – πεζό της που εκδόθηκε, παρουσιάζεται στον «Φούρνο» ως μονόλογος σε σκηνοθεσία Γεωργίας Ανδρέου απ’ την Σεραφίτα Γρηγοριάδου.

Παράσταση με τον τίτλο «Μαργαρίτα, Μαργαρίτα» βασισμένη σε αυτοβιογραφικά κείμενα της Καραπάνου (φωτογραφία) παίχτηκε, ως μονόλογος επίσης, απ’ τον Ορέστη Μεσοχωρίτη, για οχτώ βραδιές στην Θεσσαλονίκη – στην αίθουσα «Sp!timou – Ground Floor».

Στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση η Αντζελα Μπρούσκου – η πρώτη, αν δεν κάνω λάθος, που με το «Ναι» της, το 2001, έφερε την Μαργαρίτα Καραπάνου στη σκηνή – επανήλθε από χτες στη συγγραφέα με την παράσταση «Μαμά – Η ζωή είναι αγρίως απίθανη», βασισμένη στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά της «Μαμά» και στα ημερολόγιά της που εκδόθηκαν με τον τίτλο «Η ζωή είναι αγρίως απίθανη» – παίζουν η ίδια και η Παρθενόπη Μπουζούρη.

Και τον Φεβρουάριο ο Πέτρος Ζούλιας, σε διασκευή του, ανεβάζει με Ρένη Πιττακή και Πέγκυ Τρικαλιώτη το «Δε μ’ αγαπάς. Μ’ αγαπάς» απ’ το ομώνυμο βιβλίο της Φωτεινής Τσαλίκογλου που ‘χει τον υπότιτλο «Τα παράξενα της μητρικής αγάπης» και δεν είναι παρά «Τα γράμματα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη στην κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου» κατά τον δεύτερο υπότιτλο του βιβλίου.

Σκίζει, όπως σας έγραφα, στα ταμεία «Ο κόκκινος βράχος», η διασκευή απ’ την Ρούλα Πατεράκη και τον Ακι Βλουτή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Γρηγορίου Ξενοπούλου αλλά και της μεταφοράς του απ’ τον ίδιο στο θέατρο με τον τίτλο «Φωτεινή Σάντρη». Φουλ η Νέα Σκηνή του Εθνικού. Τόσο που ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο διευθυντής του Εθνικού, δεν έχασε την ευκαιρία κι αποφάσισε να κάνει τις έξι παραστάσεις τη βδομάδα οχτώ – προσθέτει απογευματινές, εκτός Σαββάτου, και Τετάρτη και Κυριακή. Οπως ο νόμος για την απασχόληση των ηθοποιών τού επιτρέπει. Κάτι – οχτώ παραστάσεις τη βδομάδα – που γίνεται ύστερα από χρόνια στο Εθνικό.

Το πράγμα δε θεωρείται – δυο παραστάσεις του ίδιου έργου τρεις φορές τη βδομάδα – ιδιαίτερα ψυχωφελές για τους ηθοποιούς… Αλλά ας όψεται η οικονομική κρίση και οι συνεχείς καθυστερήσεις απ’ το υπουργείο Πολιτισμού τής επιχορήγησης προς τα κρατικά Θέατρα – στην Θεσσαλονίκη, το ΚΘΒΕ ήδη ματαίωσε για το λόγο αυτό τρεις απ’ τις προγραμματισμένες για το χειμώνα παραγωγές του. Οπότε τι να κάνει κι ο Χουβαρδάς (φωτογραφία); Και μη χειρότερα…

Τα δώδεκά του χρόνια κλείνει αύριο, 25 Νοεμβρίου, «Το Τέταρτο Κουδούνι» – στην έντυπη εκδοχή του. Προσπάθησε να ηχεί με ειλικρίνεια. Και ανιδιοτέλεια. Οσους αποδέχτηκαν την ειλικρίνεια αυτή και το στήριξαν, με λόγια και με πράξεις, τους ευχαριστώ. Θερμά. Από βάθους καρδιάς. Οι υπόλοιποι κρίνονται, όπως κρίνομαι κι εγώ. Οσο οι συνθήκες μού το επιτρέπουν θα ‘μαι εδώ. Και θα λέω αυτά που πιστεύω.

Κι εσύ, λαέ βασανισμένε – είμαι ακόμα υπό την επήρεια της επετείου του Πολυτεχνείου… – μην ξεχνάς: totetartokoudouni.blogspot.com