λήμματα

Αντιγραφή. Ο Μάριο Μόντι στον ρόλο του Λουκά Παπαδήμου. Είχε προηγηθεί η διόλου τυχαία σύμπτωση της καταψήφισης του Μπερλουσκόνι με τη σύλληψη του Μάκη. Ο δικός μας, βέβαια, δεν πρόλαβε να γίνει πρωθυπουργός αλλά έπεσε στα χέρια των διωκτικών Αρχών στα Σκόπια τη στιγμή που εμείς εδώ ψάχναμε εναγωνίως πρόσωπο ικανό να αναλάβει την προεδρία της ΠΑΕ «Ελλάς» για να την οδηγήσει ξανά στα σαλόνια της ευρωπαϊκής Superleague από το τοπικό πρωτάθλημα στο οποίο τη βύθισαν οι πολιτικοί μας ταγοί. Ξαναρωτώ: είναι τυχαίο ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή συλλαμβάνεται το μόνο καθ’ ύλην αρμόδιο πρόσωπο από όλους τους εν δυνάμει υποψηφίους για τον πρωθυπουργικό θώκο; Δεν νομίζω. Θυμηθείτε τα ονόματα που ακούγονταν και θα με καταλάβετε.

Απογραφή. Αφορά: 1) Τους εργαζομένους στον στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Εγινε για πρώτη φορά πέρυσι με καθυστέρηση περίπου δύο αιώνων και με πρωτοβουλία της τρόικας. Ομως τα λάθη που εμφιλοχωρούν στους λογαριασμούς του εθνικού φοροεισπράκτορα (ΔΕΗ) σχετικά με τον υπολογισμό των παραμέτρων για τον προσδιορισμό του χαρατσίου για τα ακίνητα μας εμβάλλουν σε ανησυχίες και μας υποχρεώνουν να το ξανασκεφτούμε και ενδεχομένως να ξανακάνουμε το μέτρημα. Πώς δικαιολογούνται τόσα λάθη; Τα λάθη δεν γίνονται από υπαλλήλους; Υπάρχουν αυτοί οι υπάλληλοι ή είναι προϊόν φαντασίας; Και, αν υπάρχουν, επαρκούν; Μήπως χρειάζονται νέες προσλήψεις και ντρέπονται να το πουν στην τρόικα; Ολα αυτά δεν πρέπει να τα ξέρουμε; 2) Τον Παναθηναϊκό και τα οικονομικοδιοικητικά του. Είναι πολύ κρίσιμη η σχετική διαδικασία που βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη. Από την έκβασή της θα κριθεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, αν η ΠΑΕ γίνει Πριγκιπάτο, πράγμα που μπορεί να θεωρηθεί πρόκριμα για τις γενικότερες τύχες μιας χώρας που μοιάζει να σταδιοδρομεί στις μέρες μας, σύμφωνα με κάποιους κακοπροαίρετους, ως ένα απλό «Κακομοιράτο του Αιγαίου».

Διαγραφή. Προνομία των αρχηγών των λεγομένων μεγάλων κομμάτων επί Ελλαδοκρατίας (άλλως Μεταπολιτεύσεως). Προετοιμαζόμενοι για την άσκηση των καθηκόντων τους ή ασκώντας τα καθήκοντα αυτά στη βάση του ανεπανάληπτου «πρωθυπουργοκεντρικού μοντέλου» οι αρχηγοί όφειλαν να εκπέμπουν το σαφές μήνυμα μιας αδιαπραγμάτευτης μαγκιάς. Και τι σαφέστερο μήνυμα υπάρχει από μια διαγραφή; Το θέμα είναι ότι, απορροφημένοι από την ανάγκη να επιδεικνύουν τη μαγκιά τους, οι μεγάλοι αρχηγοί τών ακόμη μεγαλύτερων κομμάτων δεν είχαν τον χρόνο να αντιληφθούν ότι το καράβι τραβάει ντογρού στα βράχια, με αποτέλεσμα να εκπλαγούν κι αυτοί όταν πληροφορήθηκαν ότι η χώρα που κυβερνούσαν χρεοκόπησε. Φυσικά δεν έφταιγαν αυτοί, αλλά ο αυτόματος πιλότος της τζάμπα μαγκιάς στον οποίο είχαν εμπιστευθεί το πηδάλιο του σκάφους. Αυτοί αθώοι γεννήθηκαν μέσα στους κομματικούς και οικογενειακούς σωλήνες τους και αθώοι απέρχονται απ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο.

Μεταγραφή. Θεωρείται το πελατειακό κράτος της νεότερης Ελλάδας. Τίνος πράγματος; Μα, του οθωμανικού προτύπου διοίκησης. Η νόθευση του προτύπου αυτού με οθνεία στοιχεία δυτικής προελεύσεως (Σύνταγμα, κοινοβουλευτισμός κ.λπ.) μας επιτρέπει να χαρακτηρίσουμε την ελληνική περίπτωση υβριδική. Κάποιοι μιλούν για τερατογένεση. Ψυχραιμία. Υπάρχει και ο παράγοντας χρόνος. Για να έρθουμε σε κάποιο λογαριασμό θα πρέπει, για λόγους δικαιοσύνης, να ισοφαριστεί η διάρκεια της τουρκοκρατίας με αυτήν της ελλαδοκρατίας. Κοντολογίς, είμαστε ακριβώς στα μισά. Χρειαζόμαστε άλλους δύο αιώνες. Υπομονή.

Οι ξένοι (Eταίροι; Πιστωτές; Δυνάστες µας;) συλλαµβάνονται για µια εισέτι φορά αγνοούντες τον δικό µας κώδικα αξιών, ο οποίος περιλαµβάνει, θετικά, την µπέσα και το φιλότιµο και, αποθετικά, την υπογραφή. Την υπογραφή μας εμείς, ως προϊόντα μεταγραφής (βλ. σχετικό λήμμα), δεν τη βάζουμε όπου να ‘ναι. Κι αν τη βάλουμε, δε χάλασε κι ο κόσμος. Απόδειξη: το διαρκές φεστιβάλ ακάλυπτων επιταγών και απλήρωτων συναλλαγματικών που δίνει σταθερά τον τόνο στην οικονομική μας ζωή. Φοβάμαι ότι όλη αυτή η ιστορία με τις απαιτήσεις των Ευρωπαίων για υπογραφές των ελλήνων παραγόντων ότι θα τηρήσουν τα συμπεφωνημένα παραπέμπουν σε διάλογο κωφών, για να μην πούμε σε σύγκρουση πολιτισμών στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Κι αυτό είναι λίαν ανησυχητικό.