[Εναλλακτικά] Το Ιράκ της οικονομίας

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ επικαιρότητα έχει δύο όψεις. Εξίσου παραπλανητικές. Από τη μια, βλέπεις τον Λουκά Παπαδήμο ως Πρωθυπουργό στο βήμα της Βουλής και τσιμπιέσαι. Από την άλλη, έχεις την αίσθηση πως τίποτε δεν άλλαξε. Δεν είναι μόνον ο κορμός των υπουργών που είναι ο ίδιος. Ούτε η πολιτική της κυβέρνησης που παραμένει ίδια. Είναι και η αρνητική ατμόσφαιρα για την Ελλάδα στην Ευρώπη. Εκεί υπάρχει αίσθηση ότι, ανεπαισθήτως, όλα έγιναν ένα κλικ χειρότερα. Προχθές, το πρωτοσέλιδο της παρισινής εφημερίδας «Le Monde» αναρωτιόταν: «Είναι η Ελλάδα χώρα ευρωπαϊκή;».

ΟΙ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΕΣ εφημερίδες απηχούν τις απόψεις του κατεστημένου στη χώρα τους. Η αλλαγή τόνου στον «Monde» – όπως και στη «Figaro» ή το «Point» – απλώς επιβεβαιώνει αυτό που λέει έλληνας πολιτικός που ταξιδεύει συχνά στο Παρίσι: «Εχουμε χάσει τη Γαλλία». Γιατί; Διότι το δημοψήφισμα ως αυτοσχεδιασμός επιβεβαίωσε την εικόνα μιας ελληνικής πολιτικής τάξης που παίζει μικροπολιτικά παιχνίδια ενώ η Ελλάδα βουλιάζει. Αλλά και διότι εδραιώνεται ένα αφήγημα μιας Ελλάδας που δεν μπορεί να διασωθεί διότι είναι «ένα μικρό αδύναμο και ανοργάνωτο κράτος», όπως διαπίστωνε από τις πρώτες γραμμές του άρθρο του «Monde». Από κοντά και οι διαπιστώσεις για κρατική διαφθορά και εκτεταμένη φοροδιαφυγή.

ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ, η Ελλάδα γίνεται κράτος-παρίας. Μια ανεύθυνη χώρα που το χρέος είναι τα πυρηνικά της. Κάτι σαν Ιράκ της διεθνούς οικονομίας. Αυτό δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια παρέμβαση με δύο πιθανές φάσεις. Η πρώτη είναι η αναδιάρθρωση χρέους με όρους ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Ετσι αδρανοποιούνται τα πυρηνικά. Η δεύτερη θα μπορούσε να είναι η έξοδος από την ευρωζώνη. Αυτό που έλεγαν πριν από ενάμιση χρόνο οι λαϊκές γερμανικές εφημερίδες τύπου «Bild» το λέει τώρα ο αξιοσέβαστος πρώην γάλλος Πρόεδρος Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εστέν που υποστήριξε την προσπάθεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη δεκαετία του ’70 για είσοδο της Ελλάδας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Το λένε επίσης ανεπίσημα στην Ουάσιγκτον.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ είναι ότι μπορεί να έχει αλλάξει το συνολικό αφήγημα της ευρωζώνης. Και ότι μια έξοδος της Ελλάδας – μιας μικρής χώρας που αναλογεί μόλις στο 2% του ΑΕΠ της Ευρώπης – θα μπορούσε να είναι μια δοκιμή για το πώς επιστρέφει μια χώρα του ευρώ στο εθνικό της νόμισμα. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο ούτε οι παρενέργειές του διαχειρίσιμες. Οσο όμως κερδίζει έδαφος διεθνώς η άποψη ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, τόσο πιθανότερη γίνεται μια τέτοια εξέλιξη. Ιδίως σε μια φάση που η διεθνής κοινότητα – όπως φάνηκε στη Λιβύη – έχει την παρόρμηση της παρέμβασης. Μιας παρέμβασης που θα είναι σίγουρα καταστροφική για εμάς.