Εμειναν τα ποδοδάχτυλα έξω από το παπλωματάκι

Το καλό να λέγεται κάπου κάπου – έστω για να το θυμόμαστε και για να το ξεχωρίζουμε. Και ειδικά για το πρόγραμμα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος δεν έχουν λίγα καλά να πουν όχι μόνον οι Θεσσαλονικείς για το «δικό τους» θέατρο αλλά και οι θεατρόφιλοι του τόπου τούτου.

Κάτι με κόλπα «πιασάρικα», όπως να μεταφέρεται στη σκηνή – όπως κι αν γίνεται αυτό – η «Λωξάντρα», βιβλίο αγαπημένο και επιτυχημένο, έργο που σκαλίζει μνήμες, κάτι με πρόσκληση είτε απρόσμενων συντελεστών είτε λαοφιλών που προκαλούν αυτό το «κάτι» που κάνει το κοινό να τρέχει – ανεξαρτήτως αποτελέσματος και ποιότητας – όπως οι Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Δήμητρα Ματσούκα, Κώστας Καζάκος, Σταμάτης Κραουνάκης, Νόρα Κατσέλη φαίνεται πως τα κατάφερε.

Και έσοδα ήρθαν στο ταμείο ύστερα από χρόνια και κόσμος και έδωσαν την αίσθηση – απατηλά ή μη θα το κρίνει η Ιστορία – πως «κάτι γίνεται εκεί». Κάτι τέτοιο, σε επίπεδο αισθητικής κυρίως – η οποία άλλαξε άρδην – συνέβη και στην άλλη κρατική σκηνή, τη Λυρική, μετά την έλευση του αξέχαστου Στέφανου Λαζαρίδη και το σχετικά πρόσφατο νοικοκύρεμά της, με έργα ρηξικέλευθα, σκηνοθεσίες πρωτοποριακές, αφίσες που «τραβάνε το μάτι», πρόγραμμα πιο «απρόσμενο».

Τα τρικ και τα «πιασάρικα» όμως δεν μπορούν να υποκαταστήσουν πάντα την ουσία κι αυτό θα έπρεπε να το ξέρουν οι ιθύνοντες που έσπευσαν να κορδωθούν. Και να ρίξουν στο τραπέζι ακόμη πιο φιλόδοξα και «πιασάρικα» πλάνα: και «Μόμπι Ντικ» και «Αννα Καρένινα» και «Ζορμπάς» και «Μεγάλο μας τσίρκο» και «Ντενεκεδούπολη» και «Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα» και και και… Τζέρτζελο να γίνεται, το όνομα του ΚΘΒΕ να ακούγεται, το κοινό να έρχεται, να γεμίζουν (ή μήπως όχι, τελικά;) τα ταμεία.

Λογαριάζοντας δίχως τον ξενοδόχο, όπως φάνηκε. Οπου ξενοδόχος η χρηματοδότηση σε «στεγνές» από ευρώ, θεόστεγνες εποχές. Και τώρα αναγκάζονται να τα πάρουν πίσω. Τρεις ματαιώσεις και μία αναβολή. Καλό να σχεδιάζουμε με άξονα το λαοπρόβλητο, το λαοφιλές και το φιλόδοξο του πράγματος.

Ομως κάποτε φταίει και ότι τραβάμε το πάπλωμα πέρα από ‘κεί που μας παίρνει. Και τότε μένουν ακάλυπτα, να τουρτουρίζουν στην παγωνιά, τα δάχτυλα. Ενώ αν το τραβούσαμε μόνο όσο μας καλύπτει το πάπλωμα (ή η χρηματοδότηση)…

Φοίβη