[Ανορθόδοξα] Η μία υπέρβαση μετά την άλλη

Τώρα που όλα πήραν τον δρόμο τους, μπορείς κι εσύ να ησυχάσεις λίγο. Με τους πλανήτες της δημοκρατίας μας να εναρμονίζονται σε τρίγωνα συναίνεσης, όσο κι αν οι αστρολόγοι της οικονομίας μιλούν για καιρούς που παραμένουν απροσάρμοστοι και ταραχώδεις, δικαιούσαι να αισιοδοξείς, αν και συγκρατημένα, ότι και αυτά τα Χριστούγεννα η αγορά θα συνεχίσει να κινείται στον αστερισμό του ευρώ.

Εξάλλου, αν το καλοσκεφτείς δεν είναι πια και τόσο πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν. Κατ’ αρχάς, κρίνοντας από ό,τι ακούγεται στην αγορά, μέσα σε δεκαπέντε μόλις ημέρες καταφέραμε να εξορκίσουμε το πνεύμα της μεταπολίτευσης που μας ταλάνιζε κοντά σαράντα χρόνια. Εντέλει ήταν τόσο απλό: η μεταπολίτευση άρχισε τον Ιούλιο του 1974 με μια ορκωμοσία και μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας και τέλειωσε τον Νοέμβριο του 2011 ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Αρχισε μες στα ερείπια της χούντας και τέλειωσε μες στα ερείπια της οικονομίας. Αρχισε με το όνειρο της Ευρώπης και τέλειωσε με τον εφιάλτη της Ευρώπης. Μην ξεχνάτε εξάλλου πως και τον Καραμανλή τότε, όπως και τον Παπαδήμο τώρα, τον πρότειναν χωρίς να του το προτείνουν ώς την τελευταία στιγμή: ως εθνος, διαθέτουμε τις σταθερές μας. Οπως π.χ. η Αριστερά: απλή αναλογική ζητούσε τότε, απλή αναλογική ζητάει και τώρα. Αντιμετωπίζει κατάματα τις προκλήσεις των καιρών.

Οι τρεις μήνες και κάτι που μας απομένουν ώς το σημείο της ανάκαμψης είθε να αποδείξουν πως η συνέχεια θα είναι εξίσου υπερβατική με την αρχή. Διότι έτσι που τα καταφέραμε, και η καταβολή της έκτης δόσης έχει καταντήσει εθνική υπέρβαση, κάτι σαν μαραθώνιος. Ομως είναι μάλλον βέβαιο πως εντός των ημερών θα βαρεθούν να κάνουν και να ξανακάνουν τους ίδιους λογαριασμούς και θα την καταβάλουν επιτέλους. Και οι τροϊκανοί άνθρωποι είναι, θέλουν κι αυτοί να κάνουν Χριστούγεννα σπίτι τους.

Μετά το τέλος της μεταπολίτευσης και την καταβολή της έκτης δόσης, αν το καλοσκεφτείς, δεν μένουν και πολλά να γίνουν. Το περίφημο με «τη σύμφωνη γνώμη» των τραπεζών του κουρέματος είναι περισσότερο θέμα χαρτούρας και λιγότερο ουσίας. Η μείωση του ελλείμματος είναι πάγιο αίτημα, οπότε δεν παίζει. Τα άλλα, τα λεγόμενα κοινωνικά, οι 900.000 άνεργοι, το αμεταρρύθμιστον των μεταρρυθμίσεων, οι εφεδρείες, τα Ταμεία που πάνε να σκάσουν και οι επιχειρήσεις που σκάνε η μία μετά την άλλη, αυτά μάλλον πρέπει να αποδοθούν στο διεθνές περιβάλλον, μην απελπιζόμαστε. Ακουσα πως στη διάρκεια του ταραχώδους Οκτωβρίου διέσχισαν τα σύνορά μας μερικές ακόμη χιλιάδες μετανάστες χωρίς χαρτιά, που σημαίνει πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, έλλογα όντα, στον πλανήτη οι οποίοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον τόπο μας. Κάτι θα ξέρουν.

Δεν είναι πολλά, αλλά χρειάζεται δουλειά. Γι’ αυτό δεν καταλαβαίνω τη δυσπιστία με την οποία αντιμετωπίζουν ορισμένοι το πλήθος των υπουργών και των υπουργείων τους. Οσο περισσότεροι τόσο περισσότερο και το έργο τους. Είναι θέμα κοινής λογικής. Οι Ιταλοί έχουν πρόβλημα που θέλουν να κάνουν τους κομψούς με δέκα μόνον υπουργούς. Να δούμε τι θα πρωτοπρολάβουν οι άνθρωποι.