λήμματα

βυθός. Σε σχέση με την επιφάνεια δεν του λείπει τίποτε. Υπάρχουν κι εκεί κόμματα, πολιτικοί αρχηγοί, επαναστάτες, συντηρητικοί, Μνημονιακοί και Αντιμνημονιακοί, συνεπείς φορολογούμενοι καθώς και φοροφυγάδες. Υπάρχει κι εκεί το ευρώ όπως και η επιλογή της επιστροφής στη δραχμή. Μοιάζει απίστευτο, αλλά όλα υπάρχουν στον βυθό.

Ή δεν υπάρχουν, όπως και στην επιφάνεια. Παράδειγμα: υπάρχει η δημοκρατία στην οποία, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Γιατί εκλογές, ως απάντηση στα αδιέξοδα, γίνονται ή μπορούν να γίνουν και στον βυθό όπως γίνονται ή μπορούν να γίνουν και στην επιφάνεια. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: είναι ένας πλήρης κόσμος ο βυθός, χωρίς διαφυγή κι αυτός όπως και η επιφάνεια.

κολυμβητές. Τους συναντάς και στην έρημο. Το φαινόμενο εξηγείται ως εξής: ο ιστορικός χρόνος είναι το υγρό στοιχείο μέσα στο οποίο κολυμπούν όλα τα δημόσια πρόσωπα. Η μορφή της κίνησης των νερών ποικίλλει: άλλοτε μοιάζουν με τρικυμισμένη θάλασσα, άλλοτε με ήρεμο, επιβλητικό ποτάμι, άλλοτε με βάλτο, άλλοτε με παλίρροια κι άλλοτε με άμπωτη. Σ’ αυτήν την τελευταία περίπτωση τα νερά, ως γνωστόν, αποσύρονται, μερικές φορές μάλιστα σε τέτοιον βαθμό που ο πάτος βγαίνει στην επιφάνεια. Τότε αυτοί που βρίσκονται μέσα στο νερό, αν το φαινόμενο δεν υποπέσει στην αντίληψή τους, συνεχίζουν κανονικά τις κινήσεις τους, τις απλωτές και τα μακροβούτια τους, με αποτέλεσμα εξαρθρώσεις ώμων, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συντριπτικά κατάγματα κτλ. Είναι το τίμημα που πληρώνουν οι άνθρωποι όταν είναι εκεί την ώρα που ο καιρός τους έχει φύγει. Και το τίμημα αυτό κάποτε είναι πολύ βαρύ, σχεδόν ανελέητο.

Μάκης. Επεσε, υπό την έννοια ότι συνελήφθη όχι στο σπίτι του αυτήν τη φορά, αλλά στην πρωτεύουσα του γειτονικού ακατονόμαστου κρατιδίου, την ίδια μέρα με τον Μπερλουσκόνι (βλ. σχετικό λήμμα). Σύμπτωση; Δεν νομίζω.

Μεσσηνία. Ή Αχαΐα. Τι καλό που θα ήταν να έμοιαζε η Οικουμένη μ’ αυτούς τους δύο υπέροχους νομούς της Πελοποννήσου! Καλό για την ίδια την Οικουμένη, αφενός, και για τους πάσης φύσεως βλαστούς αυτών των δύο περιοχών, αφετέρου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η μεν ήπια και συναρπαστική ομορφιά του ελληνικού τοπίου θα γινόταν κτήμα της Υφηλίου, τα δε παιδιά που κατάγονται απ’ αυτούς τους τόπους, αν δεν αποδεικνύονταν γεννημένοι πλανητάρχες, θα είχαν πάντως ένα σημαντικό προβάδισμα σε ό,τι αφορά την ένταξή τους στον λαβύρινθο του παγκόσμιου συστήματος και τη διαχείριση των περίπλοκων συνθηκών του. Γιατί; Είναι απλό: θα ένιωθαν σε όλον τον κόσμο σαν στο σπίτι τους! Στη βάση αυτού του συγκριτικού πλεονεκτήματος θα μπορούσαν να υπερβούν το καθεστώς του λεβέντη Μεσσηνιάρχη ή Αχαιοκράτορα, που κι αυτό, βέβαια, δεν είναι διόλου αμελητέο.

Μπερλουσκόνι. Καταψηφίστηκε και παραιτείται. Η θεά Αρετή θριαμβολογεί. Η θεά Κωμωδία τα ‘χει βάψει μαύρα. Διαλέγετε και παίρνετε μη υποτιμώντας το γεγονός ότι η υποκρισία είναι η δίδυμη αδελφή της σοβαροφάνειας.

παρείχα. Παρατατικός του ρήματος «παρέχω» στη δημοτική. Σήμερα υποδύεται και τον αόριστο στο στόμα αντιπροσώπων του έθνους, δημοσιογράφων, εκφωνητών και γενικώς παραγόντων της δημόσιας ζωής. Την ίδια τύχη έχουν όλα τα ρήματα με δεύτερο συνθετικό το «-έχω». Ο παρατατικός παντού υποκαθιστά τον αόριστο. Ετσι, κανείς από τους παρατατικόφιλους δεν μετέσχε στη σύσκεψη που έγινε χθες ούτε παρέσχε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Είτε μετείχε, είτε παρείχε. Η έκλειψη του αορίστου στην προκειμένη περίπτωση οφείλεται στο σύνδρομο της δημοτικιστικής ορθότητος,

η οποία απορρίπτει ενστικτωδώς το «έσχον-έσχες-έσχε» ως ανοίκειο, με όρους καθαρά ακουστικής και φωνητικής ευαισθησίας, υποθέτω, του ομιλούντος αλλά και του γράφοντος. Δεν το χωράει το στόμα και η πένα τους ούτε το πληκτρολόγιο και τ’ αυτί τους. Κατανοητό.