[Ματιές] Η παρέλαση

Στα τηλέφωνα και τις τηλεοράσεις όλη την ημέρα. Σχεδόν από όρθρου βαθέος… Τι γίνεται; Τι νέα; Ποιος θα αναλάβει; Τα βρήκαν επιτέλους; Συμφώνησαν; Τι λέει ο Παπανδρέου; Τι λέει ο Σαμαράς; Κανένα νέο από τη Μέρκελ; Τι προτείνει ο Σαρκοζί; Πόσα 24ωρα μας έμειναν έως τη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης; Αυτά. Και άλλα πολλά. Οχι μόνο από δημοσιογράφους. Αλλά από τους πάντες. Υπαλλήλους, λογιστές, νοικοκυρές, σουλατσαδόρους, πένητες, βαθύπλουτους, περιθωριακούς, μαραγκούς, παπάδες. Το κουβάρι έχει μπλεχτεί για τα καλά και δεν βρίσκονται χέρια για να το ξεμπλέξουν.

Τρίτη πρωί, ώρα 10. Εχω αρχίσει να γράφω, γιατί πρέπει να παραδώσω χρονογράφημα για αύριο Τετάρτη. Ομως, δεν είμαι σοφότερος από χθες. Τα ίδια και τα ίδια, συνεχώς, με ελάχιστες παραλλαγές. Και, φυσικά, στις οθόνες φάτσες που τις έχεις δει και ξαναδεί, φάτσες που σε νευριάζουν γιατί ποτέ δεν λένε κάτι καινούργιο, διαρκώς αυτοσχεδιάζουν, με στόχο πάντοτε να μη βλάψουν το κόμμα από το οποίο προέρχονται, να μη θίξουν τον αρχηγό, αλλά απεναντίας να αποδείξουν ότι αυτός μόνο έχει δίκιο.

Και η κατάσταση πιέζει αφόρητα. Δεν προλαβαίνουμε. Μας περιμένουν χιλιάδες προβλήματα άλυτα. Και τα λεφτά τελειώνουν. Και οι μισθοσυντήρητοι και οι συνταξιούχοι πρέπει να πληρωθούν, γιατί τα φάρμακα, τα σχολεία, ο τέντζερης ζητάνε χρήματα. Μέχρι το τέλος Νοεμβρίου φτάνουν όσα έχουμε. Από εκεί και πέρα καπούτ. Αλλοι λένε ότι θα μπορούμε να πληρώσουμε έως τις 30 Δεκεμβρίου. Ζωή με το σταγονόμετρο. Καμία προοπτική. Και αρχίζουν και οι απεργίες.

Μας σφίγγουν τη θηλιά στον λαιμό. Οι ξένοι. Τώρα μας ζητούν και γραπτές εγγυήσεις ότι θα είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας. Είδαν και έπαθαν οι άνθρωποι και δεν μας έχουν πια καμιά εμπιστοσύνη. Είμαστε παγκοσμίως αναξιόπιστοι και ρεζίληδες. Και οι βουλευτές, αυτοί οι γνωστοί των παραθύρων, να παίρνουν βαρυσήμαντο ύφος κάθε φορά που καλούνται να μιλήσουν και να αραδιάζουν ένα σωρό κοινοτοπίες, με τον νου τους μονίμως στο πώς θα ενισχύσουν το προφίλ τους, πώς θα κερδίσουν μερικούς πόντους δημοτικότητας ακόμη.

Και όλα αυτά, ενώ ο κόσμος υποφέρει. Υπάρχουν άνθρωποι που λιμοκτονούν. Και όπως μου έλεγε προχθές ο Αρχιεπίσκοπος, η Εκκλησία πρέπει να βρίσκει καθημερινώς 1.600 πιάτα φαγητό για να ταΐζει άνεργους και απολυμένους, παιδιά χωρίς οικογένεια, χωρισμένες γυναίκες, χήρες, ορφανά, «του ουρανού τα πετεινά». Χίλια εξακόσια πιάτα φαγητό. Μέρες γερμανικής κατοχής. Και οι άλλοι, οι χορτάτοι να συζητούν, όλο να συζητούν, να αφήνουν να διαρρεύσουν κάποια ονόματα από τις κουβέντες τους, να χορτάσουν την πείνα τους για ειδήσεις οι δημοσιογράφοι, να πεισθεί ο κόσμος ότι επίκειται «λύση».

Κοντεύω να τελειώσω το χρονογράφημα. Ολα τα κανάλια της τηλεόρασης ανοιχτά, μούρες συλλογισμένες, ακατάσχετο μπλαμπλά, διαφημίσεις με ωραία κορίτσια αλλά κανένα νέο. Ο Παπανδρέου προτείνει, ο Σαμαράς απορρίπτει, ο Σαμαράς πετάει ένα όνομα, ο Παπανδρέου κάνει νόημα ότι δεν το αποδέχεται. Παράλληλα σύμβουλοι και παρασύμβουλοι συνεδριάζουν, εκπρόσωποι του έθνους από όλες τις μεριές κινητοποιούνται, ο Χυτήρης πάει, ο Αλευράς έρχεται, ακολουθεί ο Τασούλας, ο Πρωτόπαπας, βέβαια, ο Πλεύρης, ο Στυλιανίδης, πάλι ο Στυλιανίδης, η Ολγα Κεφαλογιάννη – μια παρέλαση. Κάποιος μου είπε ότι θα κληθεί και ο Λάμπης Ταγματάρχης να δώσει τα φώτα του για την επίλυση του κυβερνητικού προβλήματος! Εν πάση περιπτώσει, εγώ παραδίδω το χειρόγραφό μου, ώρα 6 που βραδιάζει. Και βλέπουμε… Αλλωστε, τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, όλα θα έχουν κριθεί.