[Ματιές] Τα δράματα

Το μυαλό του Βαγγέλη Βενιζέλου, όπως μου έλεγε ο ίδιος κάποτε, παλιά, και μου άρεσε πολύ, ήταν «γεμάτο από τα μικρά ονόματα ωραίων γυναικών». Το δικό μου μυαλό όμως, τις τελευταίες μέρες ιδίως, είναι γεμάτο από τα ονοματεπώνυμα πολιτικών. Πράγμα που δεν μου αρέσει καθόλου. Γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί είναι επαγγελματίες που ελάχιστα πρέπει να εμπιστεύεται κανείς.

Ας πάρουμε την περίπτωση του Παπανδρέου. Ώς την ώρα του φιάσκου με το δημοψήφισμα ήταν ο ακλόνητος αρχηγός του Κινήματος, με τα υπέρ και τα κατά του. Μόλις γύρισε από τις Κάννες, μετά την κίτρινη κάρτα που του έδειξαν Μέρκελ και Σαρκοζί, τα πιο πολλά μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να του σέρνουν τα εξ αμάξης. Την Παρασκευή όμως, μετά την ομιλία του στη Βουλή, οι ίδιοι άνθρωποι τον χειροκροτούσαν όρθιοι, με ενθουσιασμό. Επί τρία λεπτά της ώρας! Και έδωσαν βέβαια και ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Ας πάρουμε και την περίπτωση του Σαμαρά: με το που η ΝΔ πήρε κεφάλι στις δημοσκοπήσεις, έγινε ο αναμφισβήτητος ηγέτης του κόμματος. Πριν από τις δημοσκοπήσεις όμως ήταν ο «αρχηγός μιας χρήσεως» που θα έχανε το παιχνίδι στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση. Και σήμερα που ο Παπανδρέου, καίτοι Πρωθυπουργός, βρίσκεται εκτός παρτίδας, είναι «η θαρραλέα φωνή της Ελλάδας»! Ο πολιτικός που «θα βάλει στη θέση τους» Γερμανούς και Γάλλους.

«Πόσο πια προσωπικό κόστος μπορεί να καταβάλει ένας υπουργός ή έστω ο απλός βουλευτής για να μας σώσει; Πόσο πόνο ψυχής μπορεί να αντέξει για να σταθεί όρθιος μες στη φουρτούνα; Ώς πού μπορεί να διακινδυνεύσει τις οικογενειακές του σχέσεις, την ηρεμία του, το ελάχιστο ανέφελο Σαββατοκύριακο που δικαιούται κάθε άνθρωπος, απλός ή μη;» αναρωτιέται με λεπτό χιούμορ ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στα προχθεσινά «ΝΕΑ». Και προσθέτει: «Διότι, με όλη αυτή τη φασαρία που κάνουμε όλοι μας, με όλους αυτούς τους άνεργους και τους λοιπούς πτωχευμένους, κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητο το δράμα που εκτυλίσσεται στα παρασκήνια. Οι άνθρωποι, ευτυχώς, κάθε τόσο έχουν το θάρρος να μας υπενθυμίζουν το προσωπικό τους δράμα. Οφείλουμε να τους συμπαρασταθούμε»!..

Μια σελίδα πιο πριν, πάντα στα «ΝΕΑ» ο Γιώργος Παπαχρήστος αναρωτιέται επίσης: «Ηταν λοιπόν κακός Πρωθυπουργός ο Γιώργος; Οχι. Και το λέω χωρίς ενδοιασμό. Ηταν καλός Πρωθυπουργός αλλά για άλλη χώρα! Για καμιά Σουηδία, για καμιά Δανία, για καμιά Νορβηγία. Για χώρες που έχουν λύσει τα βασικά τους προβλήματα, έχουν κρατικούς μηχανισμούς που λειτουργούν και έχουν λαούς με κουλτούρα νομοταγούς και πειθαρχημένου πολίτη» Πολύ σωστά.

Ακουσα τον Παπανδρέου στη Βουλή την Παρασκευή και τις δηλώσεις του Σαμαρά το Σάββατο. Είπαν και οι δύο κάμποσες αλήθειες. Κυρίως, όμως, τα λόγια τους ήταν σκέτος αέρας. Και μάλιστα σε τόσο κρίσιμη για την Ελλάδα εποχή, με τις ημερομηνίες να τρέχουν απειλητικά. Φυσικά και εύχομαι να συνεννοηθούν. Εν ονόματι της πατρίδας, που επικαλούνται κάθε τρεις και μία. Και φαίνεται πως μάλλον θα τα βρουν.