Βάρος και στην ανάπτυξη με το νέο Μνημόνιο

Διατεθειμένες να παράσχουν σημαντικές τονωτικές ενέσεις στην ασθενούσα ελληνική οικονομία, εφόσον βεβαίως ο ελληνικός πολιτικός κόσμος πράξει τα δέοντα, εμφανίζονται οι Βρυξέλλες, στα ηγετικά κλιμάκια των οποίων έχει ωριμάσει η ιδέα ότι οι πολιτικές έντονης λιτότητας στην περίπτωση της Ελλάδας δεν έχουν πλέον κανένα νόημα. Ετσι το νέο Μνημόνιο, το οποίο καλώς εχόντων των πραγμάτων θα πρέπει να συμφωνηθεί έως τα τέλη του χρόνου, θα έχει διαφορετική φιλοσοφία με έντονη αναπτυξιακή χροιά και λιγότερες φορολογικές επιβαρύνσεις. Θα προβλέπει την επέκταση της διαδικασίας των ιδιωτικοποιήσεων έως το 2020, ενώ οι υποθέσεις βάσει των οποίων θα προσδιοριστούν οι οικονομικοί στόχοι που πρέπει να επιτευχθούν θα είναι πιο ρεαλιστικές σε σχέση με το προηγούμενο Μνημόνιο. Ειδικότερα οι προσδοκώμενοι ρυθμοί ανάπτυξης θα είναι μάλλον συντηρητικοί, ενώ οι στόχοι για το πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα θα είναι συγκρατημένοι, αφήνοντας με τον τρόπο αυτό κάποιο περιθώριο κινήσεων στην κυβέρνηση σχετικά με την άσκηση των οικονομικών πολιτικών.

Τέλος, ιδιαίτερα αυξημένη θα είναι η πρώτη δόση των δανείων που θα συναφθούν επί τη βάσει του νέου Μνημονίου. Συγκεκριμένα θα είναι της τάξεως των 20 δισ. ευρώ, έναντι 8 δισ. ευρώ που είναι έκτη δόση του υφιστάμενου Μνημονίου η οποία εκκρεμεί.

Από την άλλη, βέβαια, το βάρος του νέου Μνημονίου θα μετατοπιστεί προς την πλευρά της υλοποίησης των διαρθρωτικών αλλαγών, όπου οι ευρωπαϊκές πιέσεις θα είναι εφεξής εξαιρετικά έντονες. Απόλυτη προτεραιότητα αναμένεται να δοθεί στον περιορισμό του δημόσιου τομέα και κυρίως των απασχολουμένων σε αυτόν καθώς και στο άνοιγμα των αγορών, το οποίο θα αρχίσει από την αγορά της εργασίας.