Βραδάκι στο μπαρ «Black Duck» της Χρήστου Λαδά. Πολλοί τριαντάρηδες κάθονταν από νωρίς στα τραπέζια ενώ η Μαριώ και η Χριστίνα Μαξούρη ερμήνευαν ρεμπέτικα και Χατζιδάκι, συνοδεία πιάνου του Παναγιώτη Παπαγεωργίου. Τα τραγούδια έντυναν την ατμόσφαιρα ενώ δύο λεπτομέρειες ήταν αυτές που έκαναν την διαφορά: δύο τμήματα του σκηνικού μιας ιστορικής παράστασης ενσωματώνονται στον χώρο και δένουν το παλιό με το νέο. Και αποτυπώνουν τη συνεύρεση των Χατζιδάκι – Ραλλούς Μάνου και Μόραλη. Είναι τα κάγκελα, η πόρτα αλλά και τα κοστούμια στον κάτω όροφο που έχουν γίνει διά χειρός Γιάννη Μόραλη για το έργο «Εξι λαϊκές ζωγραφιές» που χορογραφήθηκε από τη Ραλλού Μάνου και παρουσιάστηκε σε μορφή μπαλέτου από το Ελληνικό Χορόδραμα τον Απρίλιο του 1951.
Μιλώ για την μεταγραφή έξι ρεμπέτικων τραγουδιών από τον Μάνο Χατζιδάκι, που δισκογραφήθηκαν έξι χρόνια μετά τη θρυλική του διάλεξη για το Ρεμπέτικο στο Θέατρο Τέχνης στις 31/1/1949. Ενα «πείραγμα» που επιχείρησε πάνω σε κλασικά ρεμπέτικα. «Η Τέχνη αφορά την καθημερινότητα», σημείωσε η Σοφία Μυλωνά, νύφη της Ραλλούς Μάνου που με μεράκι έχει αναλάβει να διασώσει το έργο της μεγάλης χορογράφου και που με τη συνεργασία της Ντόρας Ρίζου και του Διονύση Γιατρά έφερε το πολύτιμο υλικό στο Κέντρο της πόλης. «Οταν η Ραλλού άκουσε τις μελωδίες του Χατζιδάκι ήταν σαν να μύρισε τη βρεγμένη γη», συμπλήρωσε η κ. Μυλωνά και αποκωδικοποίησε λίγο παραπάνω το έργο του Μόραλη: «Εμπνεύστηκε απ’ τις λιτές γραμμές των σπιτιών της Υδρας και της Αίγινας, ήθελε τις γυναίκες σχηματοποιημένες και τα κοστούμια λαϊκά».
Παρά το ότι η χορογράφος ήταν «δέσμια» της αστικής κουλτούρας, είχε ανοιχτές τις κεραίες της και εκείνο το έργο – όπως και το «Καταραμένο φίδι», το 1950, σε συνεργασία Ραλλούς Μάνου και Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα – ήταν αποτέλεσμα μιας παρέας όπου συνυπήρχαν οι Τσαρούχης, Κουν, Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Μόραλης και άλλοι. «Ενα έργο πρέπει να προκαλέσει, να ερεθίσει, να προβληματίσει και να κατέβει στον δρόμο», λέει ο ηθοποιός Διονύσης Γιατράς που συνέβαλε στην έκθεση.
Δ.Ν.Μ.