[Ανορθόδοξα] Η γοητεία του αγνώστου

{ARX}Εδειχνε ευδιάθετος και πάντως ήταν ευπροσήγορος. Με ρώτησε ποια διαδρομή επιθυμώ να ακολουθήσει για να φτάσω στον προορισμό μου κι όταν τέλειωσε το δελτίο με τις ειδήσεις από τα χαρακώματα της δημοκρατίας μου άνοιξε την κουβέντα με ένα επιγραμματικό: επιτέλους.

Επιτέλους ήρθε η ώρα να μιλήσει ο λαός.
Επιτέλους ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί το αίσθημα της εθνικής ενότητας, επιτέλους ήρθε η ώρα να ξεχάσουμε ποιος είναι ιδιοκτήτης άδειας ταξί και ποιος είναι απλός οδηγός, επιτέλους όλα αυτά που περάσαμε τόσους μήνες ήρθε η ώρα να αποδώσουν τους καρπούς τους. Τέλος στον διχασμό, τέλος σ’ αυτό το αίσθημα της αναξιοπρέπειας που σε πιάνει όποτε σκέφτεσαι πως η θέρμανσή σου για να βγάλεις τον χειμώνα εξαρτάται από το νευρόσπαστο τον Γάλλο και την ξενέρωτη κυρία από τη Γερμανία. Κι αυτό το ευρώ, τι να το κάνω το ευρώ όταν δεν έχω φράγκο. Τώρα μπορώ να πιάνω το τιμόνι και να ξέρω ότι την τύχη μου την κρατάω στα χέρια μου. Και χωρίς πολλά πολλά. Μ’ ένα «ναι» ή με ένα «όχι», διότι και η δημοκρατία, ενίοτε, όταν πάσχει από κατάθλιψη, έχει ανάγκη από φαρμακευτική αγωγή.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω αν τα σκεφτόταν όλα αυτά, όμως εγώ τα σκέφτηκα όταν τον άκουσα να ανακουφίζεται μ’ εκείνο το «επιτέλους». Κι ήμασταν τόσο ευχαριστημένοι και ευδιάθετοι και οι δύο που όταν πια φτάσαμε στον προορισμό μας τόλμησα να του ζητήσω και απόδειξη – τώρα που καταλαβαινόμαστε εμείς οι δύο. Κι εκείνος, γενναιόδωρος, μου έδωσε τρεις. Χάρη στην προκήρυξη του δημοψηφίσματος, με μία μόνο κούρσα μάζεψα κάνα εικοσάρικο σε αποδείξεις.

Και είναι να αναρωτιέσαι πώς δεν το είχαν σκεφτεί τόσον καιρό να δώσουν μια τόσο ηχηρή απάντηση στα κεκτημένα δικαιώματα των συνδικαλιστών, να κλείσουν μια και καλή το στόμα των κλειστών πανεπιστημίων, να δώσουν ένα κίνητρο ανάτασης στον δημόσιο υπάλληλο, να τονώσουν και λίγο το ηθικό του άλλου του κακομοίρη που έχει μείνει άνεργος. Ας αναλάβει επιτέλους κι εκείνος ο λαός τις ευθύνες του που όλο ζητάει ευθύνες απ’ τους άλλους, που είναι μεν υπεύθυνοι αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αναλαμβάνουν και ευθύνες.

Είναι σαν το αυγό του Κολόμβου. Πού τον θυμήθηκα κι αυτόν; Αυτός δεν είναι που ανακάλυψε την Αμερική ενώ νόμιζε ο πονηρούλης πως έχει φτάσει στις Ινδίες; Και να σκεφτείς, φίλε μου, πως αυτός έμεινε στην Ιστορία επειδή ανακάλυψε μία και μοναδική Αμερική, με ένα εφάπαξ που λένε. Αν όμως ανακαλύπτεις την Αμερική κάθε μέρα, μια στα μνημόνια, μια στα μεσοπρόθεσμα, μια στα πολυνομοσχέδια  και μια στα δημοψηφίσματα, τότε πόσες φορές θα σε γράψει η Ιστορία;
Διότι, θα συμφωνήσεις αγαπητέ, πως δικαιούνται να μεγαλουργήσουν μόνο όσοι αισθάνονται τη γοητεία του Αγνώστου να τους γαργαλάει τη μύτη κι αν μια ζαριά δεν πρόκειται ποτέ να καταργήσει την τύχη, όπως είπε κι ο ποιητής, αν παίζεις ζάρια κάθε μέρα στο τέλος πού θα πάει, θα σου βγει.