Θυμοκρατία
2 λεπτά
Η ιστορία δείχνει πότε πλησιάζει η στιγμή: Πότε το γιαούρτι κλιμακώνεται σε γροθιές. Πότε το «κλέφτες» παροξύνεται σε «προδότες». Πότε η γλώσσα υποχωρεί στα «ου», τα «ουστ» και τα γρυλλίσματα. Είναι η γραμματική του διχασμού. Η παλιά εθνική κλίση.
Αυτόν τον υπερθετικό του εμφυλιακού μίσους τον ξέρουν καλά οι παλιοί αριστεροί. Τον έχουν υποστεί, όταν τους έλεγαν μιάσματα και προδότες. Τώρα ακούν τη νεόκοπη Αριστερά να υιοθετεί τα ίδια αναθέματα. Την ακούν να δογματίζει για «ιερή αγανάκτηση και οργή».
Ομως προδίδει τη λαϊκή οργή όποιος δεν μπαίνει στον κόπο να την αρθρώσει. Την προδίδει όποιος περιορίζεται απλώς να την υποθάλπει, χωρίς να τη μετουσιώνει σε πολιτική πρόταση.
Οποιος κερδοσκοπεί τώρα πολιτικά, παίζοντας τον ψυχοταμία του λαού, συγκαλύπτει το αληθινό δίλημμα. Το δίλημμα είναι τι κάνουμε με το δημόσιο χρέος. Αυτό είναι το πρώτο και το μόνο εθνικό θέμα.
Αντί, λοιπόν, να μετράμε τους πατριωτισμούς μας, ας δώσει ο καθείς τη δική του απάντηση: Τι κάνουμε; Μένουμε στον επώδυνο ευρωπαϊκό δρόμο; Ή απομονωνόμαστε και ζούμε με ό, τι (δεν) παράγουμε;
Εύκολος δρόμος δεν υπάρχει. Αλλά πίσω από το θυμικό νέφος, η κοινωνία πρέπει να δει τη σωστή ερώτηση. Και να απαντήσει – να ψηφίσει – σκεπτόμενη. Οχι μαινόμενη.
Γιατί, αν είναι να φαγωθούμε, αυτό τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε: Να μη φαγωθούμε εκτός θέματος.
mtsintsinis@dolnet.gr
![[Τρίτη άποψη] Φορολογούμενοι vs φοροδιαφυγής](https://www.tanea.gr/app/uploads/2011/10/IAKANTAPHΣ-eps.jpg)













