Στα ψιλά γράμματα κρύβεται η αλήθεια

Αυτές οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τις συνόδους κορυφής, εμένα μου θυμίζουν αυτό που γίνεται με τις χήρες. Τις πρώτες ημέρες μετά το θλιβερό γεγονός της αποδημίας του συζύγου καταβάλλουν σκληρές προσπάθειες να δείξουν πόσο θλιμμένες είναι, ενώ στην πραγματικότητα θέλουν (οι περισσότερες, δεν λέμε όλες), να ανέβουν σε ένα τραπέζι και να χορέψουν ό,τι τους έρθει στο μυαλό που επιτέλους απαλλάχτηκαν από τον «άχρηστο». Οσο όμως περνάει ο καιρός αντιλαμβάνονται ότι ο «άχρηστος» δεν ήταν και τόσο άχρηστος, αλλά άφησε δυσαναπλήρωτο κενό και ενδεχομένως πολλά… υπόλοιπα (χρέη και άλλα)!

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με αυτές τις περίφημες αποφάσεις. Θα ξεχάσω εγώ τους πανηγυρισμούς του Γιώργου και των υπολοίπων τον Ιούλιο για τη συμφωνία, που όσο περνούσε ο καιρός αποδεικνυόταν μια μπαρούφα; Γι’ αυτό, πριν το ρίξουν στους πανηγυρισμούς για την χθεσινή συμφωνία, ας περιμένουν να κατακαθίσει ο κουρνιαχτός για να καταλάβουν τι ακριβώς τους (και μας) συνέβη στις Βρυξέλλες.

Επιστροφή στο χρέος του 2004

Υπάρχουν σημαντικά στοιχεία σε αυτή τη συμφωνία, πράγματι. Το πρώτο είναι ότι επί του παρόντος δεν χρεοκοπούμε. Δεν μας αφήνουν να χρεοκοπήσουμε, για την ακρίβεια. Δεύτερον, δεν μας σουτάρουν από το ευρώ. Μένουμε μέσα και δεν παίρνουμε τον καταστροφικό δρόμο της δραχμής. Τρίτον, μειώνουν το εθνικό μας χρέος κατά περίπου 100 δισ. ευρώ – είναι πολλά τα λεφτά, αναγνώστη μου. Το καταπληκτικό είναι ότι το μειώνουν ακριβώς στο επίπεδο όπου το άφησε η κυβέρνηση Σημίτη και πριν αναλάβει η καταστροφική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας – ναι, το ίδιο κόμμα που φιλοδοξεί να μας ξανακυβερνήσει!

Ποια είναι τα αρνητικά; Αυτά που δεν ξέρουμε και που προφανώς είναι στις πίσω σελίδες της απόφασης, σαν τα ψιλά γράμματα στα δάνεια των τραπεζών, αν και η φράου Ανγκελα ήταν αρκετά αποκαλυπτική: θέλει ντε και καλά να μας θέσει υπό μόνιμη επιτήρηση, με την τρόικα εδώ, με καθημερινό έλεγχο, με… με…

Ποιοι θα παίρνουν τις αποφάσεις;

Εγώ υπουργός δεν είμαι και προφανώς δεν θα έχω το παραμικρό πρόβλημα από αυτούς τους καθημερινούς ελέγχους. Οι υπουργοί όμως πώς θα αντέξουν την τρόικα και τους ανθρώπους της να κόβουν βόλτες καθημερινά στα υπουργεία και να απαιτούν να έχουν γνώση της κάθε κίνησής τους και, φυσικά, γνώμη; Επαναλαμβάνω, δεν ξέρουμε ακόμη τι ακριβώς σημαίνει αυτή η μόνιμη επιτήρηση που δεχτήκαμε ως χώρα. Θέλω να ελπίζω ότι δεν προσβάλλει την εθνική μας αξιοπρέπεια και δεν μειώνει την εθνική μας κυριαρχία. Οτι θα αποφασίζει η κυβέρνηση που εκλέξαμε στις εκλογές και δεν θα παίρνουν άλλοι, ξένοι, αποφάσεις για ό,τι μας αφορά. Και επειδή εδώ και 15 μήνες βιώνουμε το πώς συμπεριφέρεται η τρόικα (μερικές φορές εμφανίζουν χαρακτηριστικά… χούλιγκαν), θέλω να ελπίζω ότι στα ψιλά γράμματα της συμφωνίας θα υπάρχουν και μερικά «όχι» του Γιώργου.

Κι όμως επιμένεινα σώσει τη χώρα

Ο Γιώργος, τώρα, δεν μπορείς να πεις ότι είναι και ο ευτυχέστερος άνθρωπος στον κόσμο. Νιώθει στριμωγμένος, πιέζεται από παντού, αισθάνεται ότι έχουν εξαντληθεί οι επιλογές του, αδυνατεί να εντοπίσει διεξόδους. Είναι να τον λυπάσαι, γιατί αλλιώς τα είχε σχεδιάσει στο μυαλό του. Επιμένει ότι θα τα καταφέρει, αλλά όλα είναι τόσο δυσοίωνα που προσωπικά τού βγάζω το καπέλο, ακριβώς γιατί επιμένει να σώσει μια χώρα που δεν σώζεται με τίποτε. Με έναν λαό που είναι φανερό ότι δεν θέλει να σωθεί και που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι πώς θα τη σκαπουλάρει – κατά την έκφραση του συρμού. Από τι; Μα, από το κράτος. Την Εφορία. Νομίζει ότι μπορούμε να ξαναγυρίσουμε τρία χρόνια πριν. Στο πάρτι (της φοροδιαφυγής). Το πάρτι όμως τελείωσε. Μαζεύτηκαν τα ηχεία, έκλεισαν τα μηχανήματα, έφυγε ο κόσμος, έσβησαν τα φώτα. Οποιος νομίζει ότι μπορεί να ξαναρχίσει το πάρτι, λοιπόν, είναι μακριά νυχτωμένος. Και πολύ γελασμένος.

Ας κάνει εκλογές αν χρειάζεται

Ο Γιώργος, λοιπόν, τώρα πρέπει να πάρει αποφάσεις. Τι θα κάνει. Ετσι όπως εξελίσσεται το πράγμα, είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να πάει μακριά η βαλίτσα. Για την ακρίβεια, δεν μπορεί να πάει πουθενά. Πρέπει κάτι να κάνει και άμεσα. Οφείλει να κάνει, για την ακρίβεια. Αν πρέπει να πάει τη συμφωνία στη Βουλή και να απαιτήσει αυξημένη πλειοψηφία, να το κάνει. Ακόμη και αν ελλοχεύει ο κίνδυνος πρόωρων εκλογών. Επιτέλους, σε δημοκρατία ζούμε, εμείς οι πολίτες αποφασίζουμε ποιος θέλουμε να μας κυβερνήσει. Αν η Βουλή αρνηθεί να εγκρίνει με αυξημένη πλειοψηφία τη συμφωνία, να πάμε εκατό φορές σε εκλογές. Εχει κανένα νόημα να τις αρνείται και να είναι έρμαιο στις διαθέσεις του κάθε βουλευτάκου, που ποιος ξέρει τι απωθημένα κουβαλάει μέσα του και αναζητεί την καταξίωση (αφού δεν έγινε υφυπουργός) μέσα από την άρνηση; Υποθέτω – το αντιλαμβάνεται – όχι. Θέλει δημοψήφισμα; Ας κάνει δημοψήφισμα να εκφραστούν οι πολίτες, τι θέλουν. Αλλά ας κάνει κάτι…

Ο καθένας μπορεί να κλείνει ό,τι θέλει;

Ακουσα τον υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο να δηλώνει οργισμένος για τους γιατρούς που έκλεισαν την καρδιοχειρουργική κλινική του Νοσοκομείου Παίδων (φωτογραφία) με το έτσι θέλω, για κάτι οφειλόμενα από εφημερίες, ότι «αν ήταν στο χέρι μου θα τους απέλυα». Συγγνώμη, Ανδρέα, αλλά αν δεν είναι στο δικό σου χέρι, σε ποιανού είναι; Στο δικό μου; Και είναι λογική αυτή; Αν ισχύει, αύριο ο καθένας από αυτούς τους λεβέντες μπορεί να κλείσει κλινικές, ιατρεία, νοσοκομεία, ό,τι βρει εύκαιρο τέλος πάντων!