Aνακούφιση προκάλεσαν σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής: όχι μόνον αποφεύχθηκε το χειρότερο – δηλαδή η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της χώρας – αλλά επετεύχθη και σημαντική μείωση των βαρών του χρέους.
Ομως κανείς δεν πρέπει να τρέφει ψευδαισθήσεις: η Ελλάδα δεν είναι μπροστά στο τέλος της κρίσης. Μάλλον ως αρχή πρέπει να εκλάβουμε αυτή την εξέλιξη. Αρχή μιας νέας πορείας, με πολύ σοβαρές δυσκολίες. Αλλά – επιτέλους – και με προοπτικές.
Είναι σημαντικό ότι εξασφαλίστηκε η απομείωση του ελληνικού χρέους σε βάθος χρόνου. Αυτό το καθιστά αντιμετωπίσιμο από την ελληνική οικονομία. Η επιδίωξη να περιοριστεί στο 120% του ΑΕΠ ώς το 2020 είναι εφικτή.
Επιπλέον συνιστά μεγάλο όφελος ότι το κούρεμα στον ιδιωτικό τομέα είναι εθελοντικό. Ως εκ τούτου, η χώρα δεν απειλείται με το στίγμα της χρεοκοπίας.
Εκ παραλλήλου, επιβεβαιώθηκε ότι η Ελλάδα μένει στην ευρωζώνη και σφραγίστηκε η οργανική σχέση της με το κοινό νόμισμα. Οσοι έβαζαν στοιχήματα ότι θα ανοίξει η πόρτα της εξόδου, τα έχασαν. Δεν ανοίγει.
Αντίθετα, με συνέπεια και σοβαρή δουλειά, η πόρτα της εξόδου θα κλείσει οριστικά.
Συμπέρασμα: το ποτήρι αυτή τη στιγμή δεν είναι μισοάδειο, είναι μισογεμάτο.
Ή, για να χρησιμοποιήσουμε μια τρέχουσα φράση, «η Ελλάδα έπεσε από την Ακρόπολη και στάθηκε όρθια».
Προφανώς τα παραπάνω δεν αποτελούν – επ’ ουδενί – λόγο εφησυχασμού και, πολύ περισσότερο, πανηγυρισμών.
Είναι λόγος για ανασύνταξη δυνάμεων και διαρκή αγώνα ώστε να μη βρεθούμε ξανά στο χείλος του γκρεμού.
Ηλθε η στιγμή να συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε για τους νέους στόχους.
Κατ’ αρχάς επιβάλλεται να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις για να επιστρέψει η οικονομία στην ανάπτυξη.
Να κλείσει με κάθε μέσο η πληγή της φοροδιαφυγής ώστε να πάψουν να πληρώνουν μόνον τα «συνήθη θύματα».
Να αποκτήσουμε Δημόσια Διοίκηση και Κράτος πραγματικής πρόνοιας.
Αυτοί οι στόχοι είναι εφικτοί.
Αρκεί κάθε φορά οι κυβερνήσεις να δημιουργούν δίχτυ ασφαλείας για τους πιο αδύναμους.
Και, κυρίως, να κρατούν αρραγή τον κοινωνικό ιστό ώστε η επίτευξη των στόχων να έχει νόημα για όλους.