λήμματα

αταξία. Η έλλειψη τάξης αλλά και η έλλειψη ταξί. Λέγεται ότι οι δύο σημασίες από κοινού αποτελούν τη βάση για την εκδήλωση μιας πολιτικής πρωτοβουλίας με πρωταγωνιστή τον πρόεδρο του συνδικάτου των ιδιοκτητών ταξί, ο οποίος ήταν μέχρι την πρόσφατη διαγραφή του διακεκριμένο στέλεχος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τούτο αναμένεται να σημάνει ένα ρήγμα στον χώρο της συνδικαλιστικής οργάνωσης της παράταξης, της γνωστής ΔΑΚΕ, και ενδεχομένως στο εσωτερικό του ίδιου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Οι «Αταξικοί», όπως αποκαλούνται προσωρινά τα μέλη της κίνησης, δεν έχουν πάρει ακόμη επίσημα τη μορφή κόμματος σε αντίθεση με τους «ΠΑΣΟΚΕΣ» (βλ. λήμμα.) Παρ’ όλ’ αυτά έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά μ’ αυτούς. Πρώτον: τη φραστική λατρεία του αίματος. Η μία στις δύο δημόσιες τοποθετήσεις τους επικεντρώνεται στην απειλή μιας επικείμενης αιματοχυσίας με τους ίδιους σε ρόλους πρωταγωνιστών. Δεύτερον: την ακατάσχετη ροπή προς την αυτοθυσία. Δηλώνοντας ότι «δεν έχουν τίποτα να χάσουν», λόγω του νέου νόμου που απελευθερώνει το επάγγελμά τους, εμφανίζονται έτοιμοι να χαθούν αυτοβούλως οι ίδιοι μπροστά στους φρικιώντες οφθαλμούς της ελληνικής κοινωνίας που, όσο κι αν έχει εθιστεί λόγω παραδόσεων στη φτήνια του αίματος και των λέξεων, αυτό το θέαμα μάλλον δεν θα τ’ αντέξει – τετράτροχα να χορεύουν τον χορό του Ζαλόγγου.

δοσάς. Εννοια με αρνητικό πρόσημο μέχρι προ τινος. Αντιστοιχούσε στο πρόσωπο που εμφανιζόταν κάθε τόσο για να εισπράξει από τους επί πιστώσει αγοραστές διάφορων εμπορευμάτων. Χάρη στο Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο και την τρόικα έχουμε σήμερα μια πλήρη σημασιολογική αντιστροφή του όρου. Δοσάς καλείται πλέον αυτός που έρχεται να φέρει στην Ελλάδα τη δόση της. Αρα πρόκειται πια για τη μετωνυμία του σωτήρα, του Μεσσία, του πολύφερνου γαμπρού. Ετσι, ανεπαισθήτως, συντελούνται οι αλλαγές στο εσωτερικό της γλώσσας και της ζωής μας.

ελλαδοκρατία. «Μέσα σε δύο αιώνες η Ελλάδα αποτίναξε διάφορους ζυγούς. Ενδεικτικά: Τουρκοκρατία, Βαυαροκρατία, Οθωνοκρατία και γενικώς Ξενοκρατία. Τελικά, όμως, έπεσε θύμα της Ελλαδοκρατίας, όπως μπορεί πλέον να χαρακτηριστεί ο συνδυασμός των διαχρονικών πελατειακών παραδόσεων του κράτους με τη Μεταπολίτευση, τα ήθη, τα έθιμα και τις πρακτικές της» (Τζον Ντέξετον, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν, «Το ελληνικό ναυάγιο», υπό έκδοση.)

πασόκες. Το δεύτερο νέο κόμμα, μετά το Πανελλήνιο Αρμα Πολιτών, που γέννησε η κρίση. Προϊόν της αποσυνθετικής διαδικασίας που είναι σε εξέλιξη στον χώρο του ΠΑΣΟΚ και, πιο συγκεκριμένα, της αποκόλλησης τμημάτων της ΠΑΣΚΕ. Το δείχνει εξάλλου κι η ονομασία του, που είναι καρπός μείξης των δύο ιστορικών ονομάτων και των αντίστοιχων αρκτικόλεξων. Σημαίνει συγκεκριμένα: «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα Εγγυημένων Σοσιαληστών (sic)». Ηταν καιρός, θα συμφωνήσετε, ενάμιση χρόνο μετά την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, να υπάρξει μια οργανωμένη αντίδραση εκ μέρους των υγιών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας προς την κατεύθυνση της πολιτικής αναγέννησης του έθνους. Εγγύηση στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί ο πυρήνας της παιδείας του νέου πολιτικού οργανισμού όπου διασταυρώνονται οι αρετές σχεδόν πασών των ελληνικών γενεών. Εχουμε και λέμε: γενιά των κλεφτών κι αρματολών (εκεί παραπέμπει το «Σοσιαληστών») και μετά, μ’ ένα άλμα ενός αιώνα, γενιά του ΟΧΙ, της Αντίστασης, του Εμφυλίου, του 1-1-4, του Πολυτεχνείου, κ.τ.λ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το κοκτέιλ των γενεών υπόσχεται έναν άλλο δρόμο για το μέλλον. Επιτέλους!

Περικλής. Μέγας πολιτικός του 5ου π.Χ. αιώνα. Πέθανε τουλάχιστον τρεις φορές. Πρώτη, με όρους πραγματολογικούς, το 429 π.Χ., θύμα του φοβερού λοιμού που έπληξε την Αθήνα. Δεύτερη, σε ονοματολογική βάση, τον 19ο αιώνα, όπως τεκμαίρεται από τον τίτλο της μονόπρακτης κωμωδίας του Δημητρίου Κορομηλά «Ο θάνατος του Περικλέους». Τρίτη και φαρμακερή, σε επίπεδο μετενσαρκώσεως, μόλις προ ολίγων ημερών στη Σύρτη, ως Μουαμάρ Καντάφι. Η στήλη στηρίζει την τελευταία θέση κατά λογικήν συνεπαγωγή στη δήλωση που είχε κάνει τη δεκαετία του ’80 ο μεγάλος ΕΚΕΙΝΟΣ έλληνας πολιτικός ηγέτης: «Στη Λιβύη αναβιώνει σήμερα η Αθηναϊκή Δημοκρατία του 5ου π. Χ. αιώνα» – εννοούσε, προφανώς, με το Πετρέλαιο στον ρόλο του Πλάτωνα και την Τέντα του μακαρίτη συνταγματάρχη στον ρόλο του Παρθενώνα.