[Στίγμα] Αν δεν πληρώσεις, πώς θα πληρωθείς;

Περπατάω σ’ αυτήν την πόλη και δεν την αναγνωρίζω πια. Δεν είναι η Αθήνα που ξέρω, και δεν είναι η Αθήνα που θέλω. Είναι μια πόλη μίζερη, απωθητική, άδεια από συναίσθημα και κενή από πράγματα που θα σε κάνουν να την (ξανα)αγαπήσεις. Δρόμοι χωρίς πεζοδρόμια, που όταν δεν τα καταλαμβάνουν τα αυτοκίνητα σπεύδουν οι κάθε είδους μηχανές. Δεν έχει παγκάκια να καθήσεις, δεν έχει ίσκιο καθαρό να απολαύσεις, δεν έχει τίποτε που να την κάνει θελκτική. Κυρίως όμως δεν έχει πια πολιτισμό. Και δεν σου λέω στον δρόμο, όπου ο καθένας είναι έτοιμος να πυροβολήσει ή να μαχαιρώσει τον διπλανό του για μια προτεραιότητα ή μια θέση πάρκινγκ. Σου μιλάω για πιο απλά πράγματα: από τα γκραφίτι που πληγιάζουν κάθε μνημείο της πόλης μέχρι τους διαλυμένους κάδους απορριμμάτων, τα αποτσίγαρα και τις τσίχλες που «κοσμούν» τις πλάκες των πεζοδρομίων. Μαζί, φυσικά, με τα κάθε λογής σκουπίδια…

«Και τι σε νοιάζει

εσένα ρε;»

Και από κοντά οι βανδαλισμοί. Που δεν έχουν τέλος. «Το Βήμα» κατέγραψε την Κυριακή μερικούς σε μνημεία. Αλλά δεν είναι οι μόνοι. Οπου και να γυρίσεις το βλέμμα βλέπεις το αποτύπωμα αυτών που μισούν την κοινωνία και τους γύρω τους. Που εκδικούνται τον πολιτισμό. Στην Πλατεία Κοτζιά «άγνωστοι» – αυτοί οι αιωνίως άγνωστοι – κατέστρεψαν μια εικαστική παρέμβαση, άγνωστο για ποιους λόγους. Οι πινακίδες οδικής κυκλοφορίας χάνονται από τα αυτοκόλλητα των χούλιγκαν. Και δεν τολμάς να πεις και κουβέντα. Παρατηρείς κάτι, το λες και το επιθετικό ερώτημα που εισπράττεις είναι «και τι σε νοιάζει εσένα ρε;». Ελα ντε, τι με νοιάζει; Γιατί δεν κλείνω κι εγώ μάτια και αυτιά, να κάνω ό,τι και οι πολλοί; Να το βουλώσω; Να κοιτάξω τη δουλειά μου; Να αποδώσω κι εγώ όσα γίνονται στην κρίση;

Η κρίση φταίει

για τα σκουπίδια;

Γιατί η κρίση είναι η εύκολη λύση. Της φορτώνεις τα πάντα και καθαρίζεις. Βρίστηκες με τον άλλο στον δρόμο; Φταίει η κρίση. Καταστρέφει ο κάθε τσόγλανος τα μνημεία της πόλης; Φταίει η κρίση, κάπου πρέπει να εκτονωθεί. Εχει σκουπίδια στον δρόμο; Πάλι η κρίση φταίει. Αν δεν υπήρχε, θα έβγαιναν πιο συχνά οδοκαθαριστές και απορριμματοφόρα για να τα μαζέψουν. Πήρε το παλικάρι το σπρέι στο χέρι και βγήκε τσάρκα στους δρόμους να μας αφήσει την «ταυτότητά» του; Η κρίση τον παρακίνησε, αυτή φταίει. Κάπως έπρεπε να εκφραστεί. Και τόσα άλλα ων ουκ έστιν αριθμός και που δεν έχει νόημα να καταγράψω γιατί όλοι τα ξέρουμε. Η κρίση… Η κρίση… Η κρίση… Τρέμω στην ιδέα ότι όταν πραγματικά θα έχει έρθει η κρίση, θα ζούμε ήδη σε μια ζούγκλα και δεν θα το έχουμε πάρει χαμπάρι…

Εχουμε μόνο

απαιτήσεις!

Ο πολιτισμός (η έλλειψή του δηλαδή) και η νοοτροπία του φοροφυγά που κουβαλάει ο καθένας μέσα του. «Δεν πληρώνω» σου λέει ο άλλος. «Δεν πληρώνω ρε, γιατί δεν χρωστάω». Δεν πληρώνεις ε; Μην πληρώσεις, κανένα πρόβλημα. Αλλά αν είσαι ας πούμε δημόσιος υπάλληλος πώς θα πληρωθείς αν δεν καταβάλλεις τους φόρους; Πώς θα πας 1η και 15 του μηνός στο ταμείο να πάρεις τον μισθό σου αν δεν πληρώσεις; Και αφού εσύ, εγώ, ο άλλος, ο τρίτος δεν θα πληρώσουμε, πώς έχεις (έχουμε) την απαίτηση να σου (και να μας) καταβάλλει το Δημόσιο τον μισθό σου/μας; Πού θα τα βρει; Προφανώς θα δανειστεί για να τα βρει. Αρα; Δεν μας τα λες καλά, και μάλλον πρέπει να το πάρεις αλλιώς. Τα ίδια ισχύουν και γι’ αυτόν που δεν είναι δημόσιος υπάλληλος αλλά επαγγελματίας, εργοδότης, ιδιωτικός υπάλληλος. Αν δεν πληρώσεις, πώς έχεις την απαίτηση να σου παρέχει το κράτος δωρεάν δημόσια υγεία, παιδεία, ασφάλεια, υποδομές, δίκτυα; Δουλευόμαστε μεταξύ μας τώρα;

Εξαρτημένοι από

κάθε πικραμένο…

Θα πιάσουμε πάλι τη συζήτηση τώρα περί συνευθύνης, και δεν θέλω. Αλλά, συγγνώμη, δεν μπορώ να βλέπω πράγματα που είναι επιεικώς εξοργιστικά. Ναι, άδικα είναι τα μέτρα. Ναι, είναι και επαχθή. Και βαριά επίσης. Και σκληρά. Και ό,τι θες. Αλλά είναι απαραίτητα. Πώς να το κάνουμε; Αν υπάρχει ένα ερώτημα, αυτό είναι αν με αυτά τα μέτρα, και όσα τέλος πάντων έχουν παρθεί ώς τώρα, θα υπάρξει λύση στην κρίση. Η γνώμη μου είναι πως όχι. Γιατί η λύση αν έρθει ποτέ, και αν έρθει εγκαίρως, θα είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων. Εντός και εκτός Ελλάδας. Και κυρίως εκτός. Γιατί, τι να κρυβόμαστε τώρα πίσω από το δάχτυλό μας, άλλοι κάνουν τα κουμάντα. Γερμανοί, Γάλλοι, Αμερικάνοι. Δου Νου Του, ακόμη και ο κάθε πικραμένος Φινλανδός, Σλοβάκος ή Εσθονός. Οχι εμείς. Εμείς χορεύουμε όπως μας βαρούν το ντέφι. Ενοχλητικό; Εξοργιστικό; Αδιανόητο; Συμφωνώ. Αυτή είναι όμως η πραγματικότητα. Αυτοί μας δάνεισαν, και θα μας ξαναδανείσουν, αυτοί έχουν τον πρώτο λόγο, κι όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό ή μακριά νυχτωμένος είναι ή τίποτα ληγμένα παίρνει.

Το μαρτύριο της σταγόνας
Δεν έχει εικόνα η κυβέρνηση για το τι τεκταίνεται διεθνώς σχετικά με το ελληνικό «πρόβλημα». Αυτό υποστηρίζουν τουλάχιστον τα κυβερνητικά στελέχη, και μάλιστα εκείνα που είναι πολύ κοντά στον Γιώργο. Δεν ξέρουμε τίποτε, δεν μας είπαν τίποτε, δεν  έχουμε πληροφόρηση… δεν… δεν… δεν…
Και να θες να το πιστέψεις, δεν μπορείς. Εκείνος ο Γιώργος έχει λειώσει στα τηλέφωνα κάθε μέρα. Επαφές που δεν ανακοινώνονται, και οι οποίες προφανώς έχουν να κάνουν με το τι παίζεται διεθνώς για μας. Είναι δυνατόν να μην του έχουν πει κάτι; Οχι, λέει η κυβέρνηση, δεν του έχουν πει. Αντε πίστεψέ τους. Εκείνο πάντως που επιμένουν είναι ότι δεν περιμένουν να προκύψει κάτι από την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής στις 17 και 18  Οκτωβρίου. Αυτό το μήνυμα έχουν πάρει.  Οπότε, μας βλέπω να κάνουμε Χριστούγεννα με το μαρτύριο της σταγόνας – μέτρα, κι άλλα μέτρα, και πάλι μέτρα…