[Ματιές] Ταπείνωση

Είναι φίλος μου εδώ και σαράντα χρόνια. Είναι φίλος επίσης και του Βενιζέλου, τον οποίο συναντά πολύ συχνά. Μου έλεγε, πριν από μία εβδομάδα, για τον υπουργό των Οικονομικών: «Είναι αφάνταστα ταλαιπωρημένος! Βουλή, συσκέψεις, Παπανδρέου, ταξίδια στο εξωτερικό, δημοσιογράφοι, δηλώσεις, συνεντεύξεις. Εχει χάσει το μυαλό του ο άνθρωπος! Μου εξομολογήθηκε ότι δεν τα πάει καλά και με τον ύπνο του! Κοιμάται λίγο και με διαλείμματα και βλέπει όνειρα γεμάτα αριθμούς…».

Είμαι βέβαιος ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Δεν είναι ζωή αυτή! Το ίδιο συμβαίνει και με τον Παπανδρέου. Αλλά και με μερικούς υπουργούς που αποφάσισαν ή τους έλαχε να κουβαλάνε το κάρο. Σκέφτομαι, όμως, τον Βενιζέλο πρωτίστως, γιατί κάποτε μου είχε πει σε μια χαλαρή συζήτηση: «Εχω γερή μνήμη. Αλλά, κυρίως, θυμάμαι τα μικρά ονόματα δεκάδων ωραίων κοριτσιών!». Αμ ο Παπανδρέου; Ζεϊμπέκικα, τραγούδια λαϊκά με την κιθάρα, βλέμμα ζωηρό, ξενύχτια με παρέες. Ενώ τώρα…

Βαριά η καλογερική. Για τους περισσότερους πολιτικούς. Φυσικά, πολύ πιο δύσκολη για όσους κυβερνούν. Και μάλιστα σε μια εποχή σαν τη σημερινή. Και σε μια χώρα που χορεύει πάντα στον δικό της χαβά. Σωστά το έλεγε ο Θ. Κολοκοτρώνης: «Οι βιολιτζήδες άλλαξαν αλλά ο χαβάς μένει ο ίδιος». Ψέματα; Κλέφτες, απατεώνες, σπιούνοι, πολιτικάντηδες, ρουσφέτια, πελατειακές σχέσεις, ψευτοζοριλίκια. Μου ‘ρχεται στον νου ένα τετράστιχο του Βάρναλη, με τίτλο «Ελλάς»: «Φόνοι, κλεψιές, μπαγαποντιές και μίση/ στο βασιλίκι, εδώ, του πολιτσμάνου/ Κι ελεύθερο, μονάχα το γ…/ είτε από κάτου θες είτε από πάνου»!

Είναι αληθινά ολ’ αυτά. Ο Ελληνας ωστόσο, με τα χιλιάδες ελαττώματα, είχε και έχει ακόμη, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, μια λεβεντιά, μια περηφάνια, ένα φιλότιμο. Αυτή τη λεβεντιά πάνε να την τσαλακώσουν οι αλαζόνες δανειστές μας. Την κουβέντα που είπε ο Βενιζέλος για ταπείνωση την αισθανόμαστε όλοι βαθιά μέσα μας. Οι ξένοι μάς ταπεινώνουν. Και πονάει πολύ αυτή η μαχαιριά κάποιους ανθρώπους όπως εμάς, που και την Κατοχή αντέξαμε και στον Γερμανό απέναντι βγήκαμε και χιλιάδες παλικάρια δώσαμε στον αγώνα για την ελευθερία. Δεν είναι έτσι;

Να ξαναγυρίσω, όμως, στα χάλια μας: το υπουργείο Οικονομικών μάς έχει σπάσει τα νεύρα. Δεν φτάνει, που κάθε εβδομάδα εφευρίσκει κι άλλον έναν – στους τόσους – τρόπο για να απλώσει τη χερούκλα του στις τσέπες μας, μας υποχρεώνει, επιπλέον, να κάνουμε και τη δουλειά του. Εντάξει. Σωστό και δίκαιο είναι να μαζεύει τους φόρους που πρέπει να μαζέψει. Αλλά όχι και να γίνουμε δούλοι του. Τι είναι πάλι αυτές οι ιστορίες με τις αποδείξεις επί αποδείξεων, τις φοροκάρτες και τα τοιαύτα; Ολη την ώρα την Εφορία θα έχουμε στον νου μας και τους νόμους που αλλάζουν, σαν τον καιρό;

Πιο ράθυμο κράτος από το ελληνικό δεν νομίζω ότι υπάρχει στον κόσμο! Η γραφειοκρατία, το χαρτομάνι, το γνήσιον της υπογραφής, οι ουρές, οι κωδικοί, τα σούρτα φέρτα στις υπηρεσίες μάς έχουν τρελάνει! Να πληρώσω χίλιες φορές όσα χρωστάω. Με επιταγή, αφού αυτό θα «πατάξει» (!) τη φοροδιαφυγή. Μα, να μην ταλαιπωρούμαι συνεχώς… Ελεος!