Σεμνά και ταπεινά
2 λεπτά
Μερικοί βουλευτές έχουν ιδέες καταπληκτικές: να μπουν πρώτοι στην εφεδρεία οι συνεργάτες μας• να δώσουμε πίσω τα βουλευτικά αυτοκίνητα• να μη δικαιούμαστε σύνταξη• να παίρνουμε τον μισθό του ανειδίκευτου εργάτη και με έξτρα κρατήσεις• και αν μας γιαουρτώνουν, να γλειφόμαστε και να αναφωνούμε: «Ωραία γεύση και χαμηλά λιπαρά»!
Τι τους οδηγεί σε τέτοιες ρηξικέλευθες σκέψεις; Μια κρυμμένη ταπεινότητα που βρήκε διέξοδο; Η συναίσθηση ότι έχει πέσει πείνα γενικώς; Μια διάθεση να κατέβουν στον λαό και να γλιτώσουν από τα επεισόδια που αρχίζουν όταν εμφανίζονται σε καμιά ταβέρνα;
Ποιος ξέρει… Αβυσσος η ψυχή του βουλευτή. Οι μόνοι που ενδεχομένως γνωρίζουν κάτι, είναι οι καμεραμάν των καναλιών. Οι οποίοι καλούνται εσχάτως κάθε τρεις και λίγο για να απαθανατίσουν τις σχετικές συγκινητικές δηλώσεις των κοινοβουλευτικών, ανδρών και γυναικών.
Η κάμερα
Διότι όλα εκεί καταλήγουν. Μπροστά σε μία ή περισσότερες κάμερες. Με τον πολιτικό να δηλώνει με στόμφο τι ακριβώς είναι διατεθειμένος να περικόψει. Η μεγάλη πλάκα είναι ότι οι συγκεκριμένοι έρχονται τελευταίοι και καταϊδρωμένοι. Αρκετοί βουλευτές έχουν παραδώσει εδώ και μήνες τα βουλευτικά τους αυτοκίνητα, αλλά δεν το γνωρίζει κανείς.
Και γιατί δεν το γνωρίζει κανείς; Διότι δεν το έπραξαν μπροστά στις κάμερες ούτε καν το ανακοίνωσαν. Δεν το έκαναν ως πολιτική κίνηση στο χρηματιστήριο της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας, με στόχο να δουν τις μετοχές τους να ανεβαίνουν.
Αυτή όμως είναι η αστεία πλευρά του πράγματος – και των ανθρώπων. Η σοβαρή πλευρά είναι αλλού, στο γεγονός ότι οι οπαδοί της ταπεινότητας στέλνουν ουσιαστικά ηχηρό μήνυμα υποβάθμισης της δημοκρατίας. Τι σόι βουλευτής θα είναι ο κύριος τάδε χωρίς συνεργάτες; Πώς θα διαμορφώνει άποψη για τα νομοσχέδια; Πώς θα επικοινωνεί με τους ψηφοφόρους του;
Και τι ακριβώς θα διαπράττει ένας βουλευτής, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να πάρει σύνταξη; Είναι βέβαιο ότι θα αντιμετωπίζει τα πάσης φύσεως συμφέροντα επί ίσοις όροις, με μόνο γνώμονα το καλό του τόπου; Και μετά θα ζει από την πώληση των απομνημονευμάτων του, όπως ο Κοεμτζής; Μας δουλεύουν ψιλό γαζί – και το κακό είναι ότι στους περισσότερους από εμάς βρίσκουν ευήκοα ώτα…














