[Προβολείς] Στον σταθμό του Μονάχου

Στη χθεσινή έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Die Zeit», που κάθε Πέμπτη επηρεάζει όλη την γερμανόφωνη Ευρώπη, είδα την φωτογραφία του πατέρα Πέτρου. Νεαρός, με μούσι τριών ημερών επιμελώς τριμαρισμένο, φωτογραφίζεται μπροστά από το εικονοστάσι της Παναγίας και προσπαθεί να εξηγήσει στους αναγνώστες τα ανεξήγητα. Για ποιο λόγο τον τελευταίο καιρό το κινητό του δεν σταματάει να χτυπάει ακόμη κι όταν ιερουργεί στην ελληνορθόδοξη εκκλησία του Σωτήρος στο κέντρο του Μονάχου. Γιατί αναγκάζεται να προσθέτει στο «δι’ ευχών» κι από μια αυτοσχέδια έκκληση προς το εκκλησίασμα για προσφορά εργασίας. Οι έλληνες νεομετανάστες που φτάνουν εκεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος τού τηλεφωνούν με το που θα πατήσουν το πόδι τους στον σταθμό που δόξασαν ο Ακης Πάνου και ο Στράτος Διονυσίου, ζητώντας του – τι άλλο; – δουλειά και προσωρινό κατάλυμα.

Γιος Γερμανού και Ελληνίδας, ο παπάς που κάνει τον σταυρό του με τα τρία δάχτυλα και μιλάει βαυαρικά, αναφέρεται στην ένταση ανάμεσα στους παλιούς γκασταρμπάιτερ και τη γερμανική κοινή γνώμη, την οποία συχνά συνδαυλίζουν τα λαϊκά έντυπα. Από την άλλη, είναι δύσκολο, ομολογεί, να βρει τα συμφιλιωτικά λόγια που θα έκαναν το κήρυγμά του να πιάσει τόπο και να ηρεμήσει τις ψυχές των ηλικιωμένων που προτίμησαν να ολοκληρώσουν τον βίο τους στην ευταξία και την ασφάλεια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Και να τώρα που ύστερα από τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς τούς αντιμετωπίζουν σαν οχληρούς ζήτουλες.

Την ίδια μέρα, αρκετά χιλιόμετρα βορειότερα, στο Βερολίνο και συγκεκριμένα στην Μπούντεσταγκ οι γερμανοί βουλευτές με πλειοψηφία 523 στους 611 και με την κυβέρνηση Μέρκελ να ελέγχει μόλις τους 330 από αυτούς, υπερψήφιζαν την ευεργετική για την Ελλάδα ενίσχυση του Ταμείου Στήριξης της ευρωζώνης. Μετρήστε τα κι ας αποφασίσουμε επιτέλους.