Τον δρόμο τον ανοίγουμε εμείς…

Εχοντάς σας ακούσει με προσοχή, τι θα είχατε πιο συγκεκριμένα να προτείνετε για να ξεπεραστεί η κρίση;

Κ.Μ.: Να είμαστε πολύ πιο ειλικρινείς με τα παιδιά μας και πολύ πιο αυστηροί μεταξύ μας. Οχι αυτό που γίνεται ανάμεσα στους πολιτικούς – «εσύ φταις» – και θυμίζουν όλοι μαζί το γνωστό «δυο γάιδαροι τσακώνονταν σε ξένο αχυρώνα». Και οι πολίτες να μη ζητάμε βοήθεια από το κράτος, γιατί είναι σαν να τη ζητάμε από τον εαυτό μας αφού το κράτος είμαστε εμείς. Εχουμε επιλέξει κάποιους ανθρώπους να διαχειρίζονται τα θέματά μας, όπως μια εταιρεία μαζί με το προσωπικό έχει και τους διευθυντές της. Δεν γίνεται όλοι μαζί να παίρνουμε αποφάσεις διά βοής. Ομως ως λαός μπορούμε να κάνουμε ό,τι έγινε στην Αγγλία που προχώρησε στην αυτοκάθαρσή της γιατί το ζήτησε ο ίδιος ο κόσμος. Παραιτήθηκαν υπουργοί ή μπήκαν φυλακή για 500 και για 1.000 λίρες. Εδώ σ’ εμάς μιλάνε για εκατομμύρια και κανείς δεν τόλμησε να κάνει κάτι. Γιατί; Γιατί δεν ξεσηκωθήκαμε οι ίδιοι ως λαός και να φωνάξουμε «όχι, αυτό πρέπει να τελειώσει». Ποιοι είναι αυτοί που έκαναν τα λεφτά; Οσοι πήραν τα δημόσια έργα, μεγαλοδημοσιοϋπάλληλοι δηλαδή. Αλλά και ο Μπιλ Γκέιτς που έφτιαξε τα Windons, έκανε λεφτά, βοήθησε όμως τη χώρα του.

Γ.Α.: Αν μιλήσουμε σε οποιαδήποτε παρέα, εύκολα θα συμφωνήσουμε και για τη φύση της κρίσης και για το τι πρέπει να γίνει. Κάνουμε όμως ένα λάθος, περιμένοντας κάποιον ή κάποιους που θα μας δείξουν τον δρόμο προς την έξοδο. Δεν υπάρχει όμως Μωυσής που θα μας πει «αυτός είναι ο δρόμος για να βγείτε από την έρημο». Ο δρόμος δεν υπάρχει. Τον δρόμο τον ανοίγουμε εμείς, με τη δική μας περπατησιά.