Ενα αλλιώτικο «κουρεματάκι»

Ακούγονται άριες από την όπερα με κεντρικό χαρακτήρα τον διασημότερο κουρέα όλων των εποχών, τον Figaro. Το οπερατικό φινάλε της εκπομπής «Κοινωνία ώρα Mega», με το κρυμμένο χιούμορ της συγκεκριμένης μουσικής επιλογής, δίνει το ενθουσιώδες στίγμα ενός τόπου σε παράκρουση. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί καταλληλότερη μουσική υπόκρουση. Τις άριες άδει κλιμάκιο της Λυρικής σε λεωφορείο ειδικά διασκευασμένο που περιδιαβαίνει στους δρόμους της πόλης σπάζοντας τη σκυθρωπή αγωνία των ανθρώπων της με το χαμόγελο μιας στιγμής απρόσμενης μουσικής απόλαυσης.

Εχει προηγηθεί ρεπορτάζ για την πρωτότυπη – για τα εγχώρια δεδομένα – κίνηση της Λυρικής Σκηνής, με την κάμερα της εκπομπής να καταγράφει την έκπληξη, την απόλαυση και το χειροκρότημα των ανθρώπων που «σκοντάφτουν» πάνω στο οπερατικό δρώμενο.

Ολο αυτό εντάσσεται στο πλαίσιο μιας πολύ πρόσφατης προσπάθειας που κάνει η εκπομπή να αναδεικνύει, μετά την γκρίνια και τον ορυμαγδό για την εθνική τραγωδία, ένα θέμα τουλάχιστον την ημέρα που να «φτιάχνει τη διάθεση» του φιλοθεάμονος. Τέτοιες εποχές οτιδήποτε μπορεί να σπάσει το φράγμα της καθημερινής τηλεοπτικής κλάψας για τις συμφορές που έχουν ενσκήψει και απειλούν με αφανισμό το πολύπαθο αυτό έθνος μάς κάνει να παρακάμπτουμε ακόμη και την πάγια θέση μας για την επικοινωνιακή ρηχότητα της αμερικανιάς του thinking positive και να στεκόμαστε με υπερβάλλοντα ενθουσιασμό στα μικρά οξυγονούχα στιγμιότυπα.

Αλλωστε, η επιλογή της συγκεκριμένης όπερας κλείνει με χιούμορ το μάτι στην επικαιρότητα, μονίμως ανταριασμένη από τις φήμες περί άγριων ή ήπιων «κουρεμάτων», αλλά και στα τηλεπαράθυρα των ατέρμονων συζητήσεων περί των διαφόρων «κουπ» που προτείνονται ως καταλληλότερες για τον εκσυγχρονισμό της φιγούρας του τόπου από ομίλους «κομμωτηρίων».

Σαν να αναδεύτηκε για λίγο το νοσηρό βαλτώδες περιβάλλον των διαρκών τηλεθρηνωδιών, από αυτήν την ξαφνική παρεμβολή μιας μουσικής που θύμιζε ανάγκες της ψυχής. Ανάγκες αλλιώτικες από αυτές που ο μονότονος τηλεοπτικός σκοπός μιας καταναλωτικής υστερίας μάς είχε υποβάλει ότι είναι οι μοναδικές, όπως για παράδειγμα φράγκα, λούσα και τσιφτετελοαφασικά γλέντια (ξεκινούσαν από τα πρωινάδικα του καιρού εκείνου).

Αλλά αυτό που έκανε εντύπωση στα πλάνα που είχε καταγράψει η κάμερα, ακολουθώντας τη μουσική διαδρομή του λεωφορείου, ήταν η χαρά των ανθρώπων, η θερμή υποδοχή μιας ψυχαγωγίας κατ’ εξοχήν λαϊκής, που ξανάβρισκε την ουσία της. Το είδαμε σαν ένα ελάχιστο παράδειγμα για το πόσα διέφυγαν από την προσοχή του κόσμου – παρασυρμένου από τις σειρήνες της αέναου ευμάρειας – όλα αυτά τα χρόνια.

Εκείνες τις αλήστου μνήμης εποχές αρκούσε η μελωδία της ευτυχίας που έψαλλαν από τηλεπαράθυρα πολιτικοί και τηλεαστέρες. Και αν υπήρχε και κανένα προβληματάκι, ιδιωτικό φυσικά, αρκούσε να εμφανιστεί ο αναξιοπαθών στα τηλεπαράθυρα για να σπεύσουν να διορθώσουν την «παραφωνία» διάφοροι ψηφοθηρούντες αρμόδιοι

Αλλαξαν οι εποχές. Αλλαξαν και οι σκοποί. Αλλάζει η ουσία του κόσμου. Οχι ότι μια άρια δώθε, ένα τηλεοπτικό χαμόγελο κείθε σηματοδοτούν αλλαγή «κουλτούρας». Ούτε προσφέρουν λύση.

Λίγο νωρίτερα, άλλωστε, στην ίδια εκπομπή από τα ίδια τηλεπαράθυρα είχαν αναλυθεί διεξοδικώς τα μέτρα της ημέρας, μαζί με τα μέτρα της προηγούμενης ημέρας, ενώ το δίδυμο Πεταλωτή (από το ΠΑΣΟΚ) – Λυκουρέτζου (από τη ΝΔ) είχε αναλάβει να εκτελέσει την καθιερωμένη τελετουργική αναπαράσταση «δημοκρατικής αντιπαράθεσης» των δύο κομμάτων εξουσίας. Ο πρώτος ως υφυπουργός Δικαιοσύνης καλείται να απαντήσει για «ρωγμές» του συστήματος που επιτρέπει σε κάποιους μονίμως να ξεγλιστρούν, όταν για τους απλούς πολίτες αυτό είναι αδύνατον. «Το Σύνταγμα δεν επιτρέπει καμιά παρέμβαση στη διαδικασία της Δικαιοσύνης». Και εσείς κ. Λυκουρέτζο; «Χρειάζεται θεσμική θωράκιση του συστήματος». Κάπου εδώ ήρθαν οι άριες και ήταν λυτρωτικές.