Ο Κάρολος Ντίκενς σαν… ήρωας του Ντίκενς

Ο Κάρολος Ντίκενς ήταν ένας παραγωγικός αλλά μοναχικός συγγραφέας. Καθώς το 2012 συμπληρώνονται 200 χρόνια από τη γέννησή του μία έκθεση φέρνει στο φως λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής και του χαρακτήρα του: ο δημιουργός των 989 λογοτεχνικών χαρακτήρων ασχολούνταν με τη φιλανθρωπία και τον υπνωτισμό.

Τα αποδεικτικά στοιχεία εκτίθενται στη Νέα Υόρκη στη Βιβλιοθήκη του Μουσείου Μόργκαν όπου φιλοξενείται η έκθεση «Charles Dickens at 200» («Ο Κάρολος Ντίκενς στα 200 του χρόνια»). Η Βιβλιοθήκη Μόργκαν διαθέτει τη δεύτερη σε ποσότητα συλλογή χειρογράφων του Ντίκενς μετά το αρχείο του λονδρέζικου Μουσείου Βικτωρίας και Αλβέρτου. Γι’ αυτό και είναι σημαντικός ο όγκος των πληροφοριών που μπορεί να αντλήσει κανείς για τον λογοτέχνη του 19ου αιώνα. Αυτός είναι και ο σκοπός της έκθεσης που ρίχνει μία «λοξή ματιά» στην προσωπικότητα της κλασικής λογοτεχνίας, μέσα απο την αλληλογραφία του.

Μαζί με την Αντζελα Μπάρτετ Καουτς, την πλουσιότερη κληρονόμο της βικτωριανής Αγγλίας, είχαν δημιουργήσει το Ουράνια, ένα καταφύγιο περιπλανώμενων γυναικών στο οποίο έδινε μεγάλη προσοχή ο συγγραφέας. Ηταν εκείνος που αγόραζε τον ιματισμό για τις τροφίμους σε τιμή χονδρικής γράφοντας μάλιστα πως «τις έκανα να δείχνουν όσο μπορούσαν χαρούμενες στην εμφάνιση, σεμνές και αξιοπρεπείς». Ομως παρ’ όλο τον ενθουσιασμό του για τη φιλανθρωπία, ο Ντίκενς ως παρατηρητής της ανθρώπινης φύσης και οπαδός του συστήματος πειθαρχίας σημειώνει σε άλλη του επιστολή τις δυσκολίες που είχε να διαχειριστεί. Οπως στην περίπτωση μιας τροφίμου με παραβατική συμπεριφορά η οποία «μέσα σε δεκαπέντε μέρες θα μπορούσε να διαφθείρει ένα μοναστήρι καλογρεών».

Η έκθεση παρουσιάζει επίσης ένα τμήμα αφιερωμένο στον ενθουσιασμό του Ντίκενς για τον υπνωτισμό και στις ικανότητές του να υπνωτίζει τη σύζυγό του, τους φίλους του και άλλους που είχαν προβληματικές σχέσεις με πνεύματα. Σε μία επιστολή του 1845 ο Ντίκενς κάνει λόγο στο «Κακό πνεύμα». Στο «φάντασμα» κάποιου που προσπαθούσε να το εξορκίσει: «Πιστεύω ότι μπορώ να το συνθλίψω σαν καθρέφτη».

Υπάρχουν επίσης οι σημειώσεις του από τα υπερπόντια ταξίδια προς την Αμερική. Με τις αρχικές, θερμές του εντυπώσεις για τους επιτρόπους και το κοινό που σχεδόν τον «μετέφεραν πάνω στους ώμους τους», αλλα που ύστερα από δύο μήνες ο ενθουσιασμός του μετεστράφη σε ενόχληση επειδή «δεν με αφήνουν ποτέ μόνο, να ησυχάσω».