[Σε πρώτο ενικό] Ξυπνάς μέσα μου το ζώο

Μη με βομβαρδίζετε με αναρτήσεις και βιντεάκια γιουτιούμπ. Τα είδα όλα, αλλά δε μου λέτε κι εσείς που ξέρετε καλύτερα; Ζούμε κάνα χοντρό ψυχόδραμα ή μήπως πρόκειται απλώς περί βαριετέ; Βουλευτές που βαράνε υστερία για να ενισχύσουν τα επιχειρήματά τους είναι ξεπερασμένο ακόμα και ως θεατρική τεχνική. Η παλλόμενη γκουμούτσα στο πόντιουμ και τα υβρεολόγια που ανταλλάσσουν μεταξύ τους στην αίθουσα και στο καψιμί, δεν δικαιώνουν απλώς τις μούντζες της Πλατείας. Τις μπάζουν στην κοινοβουλευτική διαδικασία από βασιλική οδό και τις καθιστούν κύρια πρόταση του δημοσίου διαλόγου. Ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν θα πάρω. Γιατί αν πάρω εγώ, τότε θα πάρει κι ο συνομιλητής μου και μετά θα πάρουμε όλοι μαζί τα βουνά να τρώμε βελανίδια και να κοιμόμαστε στα δέντρα κρεμασμένοι ανάποδα αντί να χτίζουμε Παρθενώνες όπως το ζητάνε η φυλή και το πεπρωμένο μας.

Οχι πως είναι άσκημα τα βελανίδια κι ο ψηλοκρεμαστός ύπνος της νυχτερίδας. Κάθε άλλο. Ετσι μάλιστα όπως πάνε τα πράγματα, καλό θα ήταν να τα συνηθίζουμε σιγά σιγά. Αυτή η απρόβλεπτη «επιστροφή στη φύση», να μου το θυμηθείτε, προδιαγράφεται πολύ οδυνηρή. Και για να με αντιληφθούν κι οι βουλευτές μας, θα το πω στη γλώσσα τους, όπως το έλεγε μια παλιά διαφήμιση για πάνες: Καταλάβατε ή να κάνω και κακά;