[Ανορθόδοξα] Παιδεία χωρίς γράμματα

Πριν από δύο εβδομάδες η σχολική τάξη ήταν στα πρωτοσέλιδα. Για τα ελλείμματά της εννοείται. Οπως ακριβώς η Ελλάδα στα πρωτοσέλιδα της Ευρώπης και του κόσμου.

Σ’ αυτήν τη μικρογραφία της κοινωνίας μας, από το εργαστήριο όπου καλλιεργούνται τα κύτταρα του μέλλοντός μας λείπουν τα βιβλία. Αλλού λείπουν οι δάσκαλοι, παρά την αφθονία του προσωπικού που διαθέτει η παιδεία μας. Αλλού οι κτιριακές εγκαταστάσεις έχουν τα χάλια τους, οι αίθουσες μπάζουν, λείπουν οι υποδομές. Γιατί η μέχρι προχθές πλούσια Ελλάδα δεν φρόντισε, δεν ήθελε να φροντίσει, και τώρα που φτώχυνε και να θέλει να φροντίσει δεν μπορεί.

Εννοείται πως διαρρήξαμε τα ιμάτιά μας. Γράφτηκαν ιερεμιάδες κατά των υπευθύνων. Οι ανευθυνοϋπεύθυνοι έδειχναν ο ένας τον άλλον με φρίκη: αυτός καθυστέρησε, αυτός δεν, εκείνος δεν, εγώ τι να κάνω ο κακομοίρης. Συστήθηκαν επιτροπές, οι επιτροπές θα συνεδριάσουν, θα γίνουν δικαστήρια για να αποδώσουν δικαιοσύνη, το υπουργείο ζήτησε συγγνώμη, υποσχέθηκε το συντομότερο βιβλία και αποκατάσταση της τάξης μες στην τάξη.

Κι έτσι η σχολική τάξη έφυγε από τα πρωτοσέλιδα. Ηρθαν άλλα θέματα, βαρύτερα, οι τηλεδιασκέψεις, οι εφεδρείες, οι απολύσεις, η επικείμενη πτώχευση – ελεγχόμενη, μην πάει ο νους σας στο κακό -, ο αναβρασμός της ανασφάλειας που κοχλάζει μέσα σου και δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Και την ξεχάσαμε την τάξη, όπως ακριβώς θα γίνει με την Ελλάδα αν, ο μη γένοιτο, συμβεί το άτιμο το απευκταίο. Και τώρα η τάξη αυτή ετοιμάζεται να περάσει τον βαρύ χειμώνα της, ξεχασμένη να ασχολείται με τα μπαλώματα της ρουτίνας της και τα ελλείμματά της. Ωσπου να έρθει η ώρα που κάτι πάλι θα συμβεί και θα κερδίσει και πάλι το δικαίωμα για κάποια θέση στα πρωτοσέλιδα και τα δελτία των οχτώ.

Πάντα για τους λάθους λόγους εννοείται, όπως ακριβώς η Ελλάδα στα πρωτοσέλιδα του κόσμου. Πάντα για τους λάθους λόγους, επί της διαδικασίας που λένε, ποτέ επί της ουσίας. Ποτέ δεν έρχεται στα πρωτοσέλιδα για τα γράμματα που η τάξη μαθαίνει στα παιδιά της, ποτέ δεν έρχεται στα πρωτοσέλιδα για τα ελληνικά που μαθαίνει στα παιδιά της, ποτέ δεν έρχεται στα πρωτοσέλιδα για να μας κάνει να αναρωτηθούμε πώς θα είναι οι αυριανοί έφηβοι, τι γλώσσα θα μιλάνε, με ποια γλώσσα θα σκέφτονται πολιτικά, με ποιες λέξεις θα διαχειρίζονται τις τύχες τους, τι εφόδια θα τους έχει δώσει η τάξη για να αντιμετωπίσουν τον άγριο τούτο κόσμο.

Γιατί μπορεί να κοπτόμεθα και να διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας επειδή, λέει, θα μας πάρει ο Γερμανός τα ντουβάρια της εθνικής μας περιουσίας, όμως για την ψυχή της εθνικής μας περιουσίας τίποτε.

Ομως το χρέος μας απέναντι στα παιδιά, το χρέος μας απέναντι στη γλώσσα μας, το χρέος μας απέναντι στην παιδεία, αυτό μπορούμε και οφείλουμε να το αποπληρώσουμε. Γιατί αν δεν το αποπληρώσουμε καμιά ελληνική σημαία, όσο κι αν την κουνάμε με μένος στις διαδηλώσεις, δεν πρόκειται να μας σώσει από το πτωχευμένο μέλλον μας.