[Ματιές] Το μπάσκετ

Μπήκαμε στην τελευταία – σχεδόν – εβδομάδα του Σεπτέμβρη, μας αποχαιρετά το καλοκαίρι, η Αθήνα ξαναγεμίζει φασαρία και καυσαέριο, η πόλη γίνεται και πάλι νευρική, αλλά τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Η κατάθλιψη βαραίνει τα βλέφαρά μας, σκουραίνει τον λόγο μας, μιλάμε πια περισσότερο με νοήματα και συνθηματικά. Γι’ αυτό κι εγώ είπα σήμερα ν’ αλλάξω ρότα, να φύγω από τα δάνεια, την τρόικα και την ανεργία και να μιλήσω για μερικά πράγματα που ανοίγουν χαραμάδα φωτός στο τοπίο.

Θα ξεκινήσω από την εθνική ομάδα του μπάσκετ. Τη νέα αυτή εθνική ομάδα, που μόλις επέστρεψε από τη Λιθουανία κρατώντας στα χέρια της το εισιτήριο για το προολυμπιακό τουρνουά. Δεν είναι λίγο. Κατέλαβε μεν την 6η θέση στην τελική κατάταξη, αλλά οι παίκτες της μάτωσαν τη φανέλα τους, έδωσαν την ψυχή τους, σε αγώνες σκληρούς και δύσκολους.

Θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να πετύχουν περισσότερα. Αλλά, ξαναλέω, αυτή η Εθνική είναι φρέσκια ομάδα, συγκροτήθηκε με χίλια βάσανα την τελευταία στιγμή, δεν είχε παλιούς και δοκιμασμένους άσους στη σύνθεσή της. Και όμως, περπάτησε καλά. Δείχνοντας ακόμη μια φορά πως υπάρχει ταλέντο σ’ αυτό το άθλημα – οι διάδοχοι του Γκάλη και του Γιαννάκη, του Φασούλα, του Διαμαντίδη, του Παπαλουκά και του Σπανούλη, κρατάνε ψηλά τις σημαίες.

Ψηλά κρατούσε τη σημαία επί δεκάδες χρόνια και ο Φαίδων Ματθαίου που πέθανε τούτες τις μέρες, σε ηλικία 87 ετών. Υπήρξε σπουδαίος ο Ματθαίου! Γι’ αυτό και αναφέρομαι στον θάνατό του, σε ένα κείμενο που ξεφεύγει από τη στενοχώρια της εποχής. Από τον Ματθαίου αρχίζει ουσιαστικά το ελληνικό μπάσκετ. Απ’ αυτόν τον υπεραθλητή, που έβγαλε δεκάδες φιντάνια, αλλά και προπονητές στους συλλόγους όπου εργάστηκε. Και, φυσικά, στην Εθνική, που ποτέ δεν διανοήθηκε να την απαρνηθεί. Ημουν νεαρός αθλητικός συντάκτης, τη δεκαετία του ’50, όταν τον γνώρισα και δέχτηκε να μου δώσει συνέντευξη. Δεν θα ξεχάσω αυτή την εμπειρία, με έναν γίγαντα απέναντί μου!

Να προχωρήσουμε πιο πέρα: βλέπω ότι εκατοντάδες φοιτητές άρχισαν να κινητοποιούνται για να πάρει τέλος η κατάληψη των Πανεπιστημίων από συναδέλφους τους ενταγμένους σε κομματικές νεολαίες. Θέλω να το πω ξεκάθαρα: τα Πανεπιστήμια πρέπει να είναι ανοιχτά. Εκεί σπουδάζουν οι νέοι, εκεί μαθαίνουν αυτά που πρέπει να μάθουν, για να προσφέρουν στον εαυτό τους, στις οικογένειές τους και προπαντός στον τόπο. Και όχι στα αμφιθέατρα των καταλήψεων.

Είχε ένα ωραίο κομμάτι στην «Καθημερινή της Κυριακής» γι’ αυτό το θέμα ο Απόστολος Δοξιάδης. Αντιγράφω μερικές αράδες: «… Το πρώτο δείγμα ουσιαστικής αντίδρασης κατά της κατάντιας στα Πανεπιστήμια είναι το αυθόρμητο κίνημα των φοιτητών, που αγωνίζονται αυτές τις μέρες να ανοίξουν τις σχολές τους. Κι έτσι, όπως σε άλλους εθνικούς αγώνες για ελευθερία, τον δρόμο τον δείχνουν πάλι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, που ξεσηκώνονται με θάρρος κατά της σαπίλας».

Τελευταίο: ο Πέτρος Μάρκαρης, συγγραφέας που το έργο του παρακολουθώ με ξεχωριστό ενδιαφέρον από το «Θέατρο» του Νίτσου – «Ιστορία του Αλή Ρέτζο» – και διαβάζω όλα τα βιβλία του για τον αστυνόμο Χαρίτο, θ’ αρχίσει να κάνει πολιτικές αναλύσεις, σύντομα, με την κατάσταση στην Ελλάδα, στην ελβετική εφημερίδα «Basler Zeitung». Ωραία πράγματα!