Φοίβη Αθηναίου

Μποκού

σακβουαγιάζ, μποκού

Μαντμαζέλ,

Κοινοβουλευτισιόν χοντροκλεψιόν γκαραντί, απατεών αλέ ρετούρ και μίζα ντουμπλ φας.

Γκραν σουξέ κι από μανζέ γκουρμέ… εξοπλισμέ, ζιμενσέ, χρηματιστίκ, βατοπεδουάρ, ολυμπιάντ, ασφαλιστίκ κασέ και ζενερέλ φαταούλ αχορταγιέζ!

Εμείς, ψηφοφορέλ γκραν ξεφτίλ!

Τώρα, μέσα στο μαιζόν εγκλειστίκ, τρε μπατίρ, καταστασιόν απελπιστίκ, πολύ κοντά σε πεζοδρομουάρ βιζιτέ!!!

Σακ βουαγιάζ…

Ηρώ Β.

Οπως έχει ειπωθεί και ξαναειπωθεί, λε μπορντέλ φταίει για το ξεφτίλ και ουχί λες μπορντελιέρς, αγαπητή Ηρώ. Αφού υπάρχει το ζενερέλ μπορντέλ ολούθε γύρω μας, μαντμαζέλ, μήπως να το αποφευγουάρ το πεζοδρεομουάρ βιζιτέ, τώρα που θα πιάσουν και τα κρύα – Μπρρρρρ; Μεμουάρ δε ότι το νιβό – το επίπεδο, ντε – μιας χωράς από τα μπορντέλ και τα αρζάν που ζητάν λες μπορντελιέρς φαίνεται. Αν πέσουνε λες βιζιτουάρς λοκάλς κάτω από τα νιβό του Παρισιού, να αρχίσουμε να ανησυχουάρ. Ντακόρ; Σακ βουαγιάζ, aussi.

Ταυτεκώ, ταυτεκά

(θόρυβος να γίνεται)

Ερίτιμη κυρία Φοίβη χαίρε.

Προχθές βγήκα από το σπίτι μου λίγο βαρύς όπως λέμε και τούτο το απέδωσα στο επερχόμενο φθινόπωρο που συνήθως φέρνει αλλαγές στη διάθεση. Πριν φθάσω όμως στο καθορισμένο στέκι μου, συνάντησα έναν πολύ παλαιό και καλό φίλο, τον Αγαθάγγελο.

Χαιρετηθήκαμε, είπαμε τα παλαιά και τα νέα και πριν πούμε το «θα τα ξαναπούμε», μου είπε: «Βρε Βασίλη, εσύ που καμιά φορά γράφεις και καμία επιστολή στα “ΝΕΑ” στην κυρία Φοίβη, δεν γράφεις λίγα λόγια για την ταλαιπωρία όχι για μένα μόνο αλλά και τους συναδέλφους μου;».

Και μου διηγήθηκε: «Είμαι συνταξιούχος του ΟΣΕ και τώρα τελευταία παραμένουμε με αυτό το τέρας της γραφειοκρατίας που, όπως φαίνεται, ούτε υπουργοί δεν τολμούν να το αντιμετωπίσουν. Το ταμείο ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης του ΟΣΕ έβαλε λουκέτο το 2000 και η κυβέρνηση μας ενέταξε στο αντίστοιχο των υπαλλήλων του ΟΤΕ το ΤΑΠ – ΟΤΕ.

Ολα πήγαιναν καλά μέχρι που μια μέρα, καταραμένη να είναι, του Ιανουαρίου 2011 ο ΟΣΕ έπαψε να πληρώνει τις ιατρικές δαπάνες διά των εντεταλμένων του υπαλλήλων που διέθετε σε κάθε σταθμό μεγάλης πόλης. Και από τότε οι πραγματοποιούντες δαπάνες υγείας μπορούν να πάρουν τα χρήματά τους από το Ταμείο του ΤΑΠ – ΟΤΕ της Θεσσαλονίκης.

Η ταλαιπωρία που βιώνουμε στο ταξίδι δεν περιγράφεται. Είμαι 80 και πλέον χρονών και ευτυχώς στέκομαι στα πόδια μου. Εκεί όμως έκλαψε η ψυχή μου όταν συνάντησα συναδέλφους ασθενείς από πόδια, μέση, μάτια, άσθμα και όποια άλλη νόσο να στριμώχνονται μπροστά στο ταμείο για 10, 20, 50 ευρώ.

Στο τέλος σταμάτησε και αυτό. Κάναμε διαμαρτυρίες, παραστάσεις στους αρμοδίους διά της Πανελληνίου Ομοσπονδίας μας αλλά το αποτέλεσμα ήταν πιο επώδυνο από το προηγούμενο. Τώρα για να πάρεις τα χρήματα που έδωσες σε ιατρικές εξετάσεις πρέπει:

1ον. Να πάρεις την απόδειξη από τον γιατρό ή το εργαστήριο και με το βιβλιάριό σου να πας στο γραφείο ΤΑΥΤΕΚΩ (έτσι λένε μετά τη συγχώνευση το νέο Ταμείο μας), για να εγκριθεί η δαπάνη.

2ον. Να κάνεις φωτοτυπία του βιβλιαρίου υγείας.

3ον. Να κάνεις φωτοτυπία της ταυτότητός σου.

4ον. Να κάνεις φωτοτυπία της πρώτης σελίδας του βιβλιαρίου του τραπεζικού σου λογαριασμού.

5ον. Να κάνεις αίτηση με παρακάλια και ευχαριστίες και να τα παραδώσεις όλα στο γραφείο του ΤΑΥΤΕΚΩ και όταν μαζευτούν πολλά να τα στείλουν στα κεντρικά γραφεία της Αθήνας και οι εκεί αρμόδιοι να τα περάσουν στον τραπεζικό σου λογαριασμό για να εισπράξεις τουλάχιστον μετά 3-4 μήνες.

Οπως ξέρεις, Βασίλη (μου είπε), το τέρας της γραφειοκρατίας χτυπήθηκε κατακέφαλα. Είδες το κράτος όταν θέλει τι μπορεί να κάνει;».

Αυτά μου είπε ο φίλος μου Αγαθάγγελος και αφού του έδωσα 100 ευρώ δανεικά έσκυψε το κεφάλι και έφυγε. Είχε και αυτός γυναίκα κατάκοιτη. Ηταν και αυτός ένας από τους μοιραίους του Βάρναλη…

Βασίλης Λαρισαίος

Τις πταίει, αγαπητέ Βασίλη; «Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!/ Φταίει ο Θεός που μας μισεί!/ Φταίει το κεφάλι το κακό μας!/ Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!» που έγραφε στους «Μοιραίους» και ο Βάρναλης. «Ποιος φταίει; Ποιος φταίει; Κανένα στόμα/ δεν το βρε και δεν το ‘πε ακόμα./ Ετσι στη σκοτεινή ταβέρνα/ πίνουμε πάντα μας σκυφτοί./ Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα/ όπου μας έβρει μας πατεί./ Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,/ προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!».