[Τρίτη άποψη] Ενας ατέλειωτος μετεωρισμός

Ποτέ άλλοτε η ματαίωση ενός ταξιδιού δεν έδωσε λαβή για τόσο δυσοίωνες προβλέψεις. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο το γεγονός που ανησυχεί, όσο η αίσθηση ματαιότητας που αποπνέει. Οσα μέτρα κι αν λαμβάνονται, όσες προσπάθειες και αν αναγγέλλονται, όσες έξωθεν διαβεβαιώσεις και αν μας παρέχονται (αφού εδώ και καιρό δεν είμαστε κύριοι της μοίρας μας), ούτε η πορεία παραλλάσσεται, ούτε η αίσθηση ότι αυτή η πορεία οδηγεί σε ένα οδυνηρά προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Ούτε ορίζοντας υπάρχει, ούτε δυνάμεις να τον αντικρύσουμε.

Κι όμως, η εβδομάδα που πέρασε, και που οδήγησε σε αυτό το Σαββατοκύριακο όλων των φόβων, δεν είχε μόνο, ούτε καν κυρίως, κακές εξελίξεις. Οι εταίροι μας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μοίρα μας είναι για πάντα δεμένη με την ευρωζώνη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσαν ότι συνεχίζουν να μας στηρίζουν, οι ευρωπαίοι τοποτηρητές αφίχθηκαν στην Ελλάδα και ανακάλυψαν πνεύμα συνεργασίας, ο Ομπάμα έστειλε τον νεαρό υπουργό του Τίμοθι Γκάιτνερ να κάνει μάθημα αλλά και να ηρεμήσει το Eurogroup, Κίνα και Βραζιλία γνωστοποίησαν επίσημα την πρόθεση να τονώσουν την ευρωπαϊκή – άρα και την ελληνική – οικονομία (δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο εύγλωττη εικονογράφηση της παγκόσμιας αλλαγής φρουράς από τον συνδυασμό των δύο τελευταίων γεγονότων: μια Αμερική σε ρόλο φραστικού καθοδηγητή και τα νέα μεγαθήρια που βάζουν φρέσκο χρήμα και ενέργεια στη γηραιά και φθίνουσα ήπειρο).

Αντί να σβήσουν τη φωτιά, όλες οι παραπάνω καταπραϋντικές κινήσεις τη θέριεψαν: στο Eurogroup της Πολωνίας το κλίμα ήταν παγωμένο κατά της χώρας μας, το «μεγάλο» μέτρο της ΔΕΘ για τα ακίνητα αντιμετωπίστηκε με κριτική και σκεπτικισμό, η ελληνική αδυναμία επίτευξης των στόχων τέθηκε εμφατικά στο προσκήνιο – και μάλιστα σε αντιπαραβολή με τις εκ διαμέτρου αντίθετες επιδόσεις των δύο ετέρων χωρών του Μνημονίου, της Ιρλανδίας δηλαδή και της Πορτογαλίας. Την ίδια – ασφαλώς όχι τυχαία – στιγμή έκαναν την εμφάνισή τους μεγάλες δυνητικά απειλές στα κρισιμότερα από τα «εθνικά» μας μέτωπα.

Το συμπέρασμα είναι σχεδόν αυτονόητο: η διεθνής κοινότητα – καθώς και η ελληνική κοινωνία – ψάχνουν και δεν βρίσκουν λόγους να πιστέψουν ότι η Ελλάδα είναι ικανή να αναστρέψει την πορεία της κρίσης. Κι αυτό, όχι γιατί δεν βλέπουν ή γιατί δεν θέλουν να δουν την προσπάθεια, αλλά γιατί η ελληνική προσπάθεια διαρκώς αυτοϋπονομεύεται. Την ίδια στιγμή που αναγγέλλεται νέος, αναπάντεχος και διπλασιαζόμενος την επαύριο της εξαγγελίας του φόρος στα ακίνητα, μαθαίνουμε ότι δεν έχει καν αποσταλεί προς είσπραξη ο εντελώς συγγενής ΕΤΑΚ παλαιών χρόνων. Δεν προλαβαίνουμε καν να χαρούμε που, τουλάχιστον, υπ’ αυτήν την κυβέρνηση, αποκτήσαμε ανεξάρτητη στατιστική υπηρεσία και αξιόπιστα στοιχεία και μαθαίνουμε ότι, από την πρώτη στιγμή, μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Βλέπουμε τα πρώτα απτά βήματα στο επί δύο χρόνια χρονίζον μέτωπο της συγχώνευσης οργανισμών και της «αξιολόγησης» υπαλλήλων, μόνο για να διαπιστώσουμε ότι ο κατάλογος που δόθηκε στη δημοσιότητα έβριθε άσχετων ή μη κρατικών οργανισμών, έβαζε στο ίδιο τσουβάλι μεγαθήρια με μικρά κέντρα βοήθειας (τι κράτος είναι αυτό που εγκαταλείπει στη μοίρα τους τα άρρωστα παιδιά;) κι έριχνε το βάρος της «αξιολόγησης» σε πρόσωπα και όχι σε αντικειμενικά κριτήρια.

Ισως το τελευταίο βήμα είναι αυτό που όλα δείχνουν ότι ετοιμάζεται να γίνει: το σπάσιμο του ταμπού των απολύσεων στο Δημόσιο. Ως δείγμα, όμως, όχι λελογισμένης απόφασης ή πολιτικού θάρρους, αλλά αδυναμίας: αυτό το αίμα ζητάει η τρόικα για να συνεχίσει να μας «στηρίζει». Μόνο που πια έχει φανεί το αποτέλεσμα μιας τέτοιας στήριξης: είναι κάθε άλλο παρά ασήμαντη, αλλά πέφτει σε έδαφος που – εξαιτίας μας – είναι αδύνατο να καρπίσει.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος, πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ

www.botopoulos.gr