[Ματιές] Η άβυσσος…

Με μια ματιά, «τα πάντα όλα». Κυβέρνηση, πανικόβλητη, μονίμως πίσω από τα γεγονότα, ασθμαίνουσα, χωρίς σχέδιο τις περισσότερες φορές, με το «βλέποντας και κάνοντας» στην ούγια της, με τα στελέχη της έτοιμα να φορέσουν τα γάντια του μποξ και ν’ ανεβούν στο ρινγκ. Αξιωματική αντιπολίτευση, επηρμένη λόγω του δημοσκοπικού αέρα που φουσκώνει εσχάτως τα πανιά της, δίχως σχέδιο επίσης, χωρίς ανανέωση του φθαρμένου πολιτικού προσωπικού της – αποδοκιμάστηκε αγρίως προ διετίας – με λόγια και επιχειρήματα φαρδομάνικα, αλλά και δασύτριχα. Αριστερά, που περιμένει την κατεδάφιση για να γράψει στη μάντρα την ταμπέλα «εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά». Μέσα μαζικής ενημέρωσης, συνεχώς κραυγάζοντα υστερικά, με μάτι που γυαλίζει και ύφος που τρομοκρατεί. Συνδικαλισμός, με ηγέτες που αισθάνονται κυρίαρχοι, απειλούν και «μάχονται για τα συμφέροντα του λαού». Κι εμείς. Ο κόσμος. Με χιλιάδες απολυμένους, άνεργους, απελπισμένους, εξοργισμένους, με λεηλατούμενα αεάνως και εξαντλητικώς τα υπάρχοντά του. Εμείς, ο κόσμος. Και μια χαραμάδα ελπίδας, πουθενά.

Με τον Σταύρο Ψυχάρη δουλεύουμε στις ίδιες εφημερίδες επί μισόν αιώνα. Εχω διαβάσει εκατοντάδες κείμενά του. Ρεπορτάζ, σχόλια, άρθρα. Το χθεσινό του άρθρο στο «Βήμα», μού έσπασε τη χολή. Φαίνεται ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο μη περαιτέρω. Και ο τίτλος, μόνο, της πρωτοσέλιδης, ανοιχτής επιστολής του προς Παπανδρέου και Σαμαρά παραλύει τον αναγνώστη. Τον πολίτη: «Στην Εντατική ή στο Νεκροτομείο;».

Λέει ο Ψυχάρης: «… Το μέλλον αυτού του τόπου θα κριθεί από τις πράξεις σας – είναι ζήτημα ημερών! Προκάτοχοί σας στην εξουσία, άλλοι με αδιαφιλονίκητες και άλλοι με αμφιλεγόμενες ικανότητες, όπως ο Κ. Καραμανλής, ο Α. Παπανδρέου, ο Κ. Μητσοτάκης, ο Κ. Σημίτης και εν τέλει ο Κώστας Καραμανλής (…) δεν είχαν την “ευκαιρία” να καταστρέψουν τον λαό και να διαλύσουν τη χώρα. Αυτή την “ευκαιρία” την έχετε σήμερα εσείς οι δύο! Εκατομμύρια ελληνίδες και έλληνες βιώνουν τον διεθνή διασυρμό και την ουσιαστική πτώχευση της χώρας. Εχουν όμως την κρυφή ελπίδα ότι έστω την τελευταία στιγμή ο από μηχανής θεός θα μας σώσει. Στη σύγχρονη ελληνική τραγωδία από μηχανής θεός δεν υπάρχει. Υπάρχετε όμως εσείς…».

Αρθρο γραμμένο με μεγάλο θυμό. Και δικαίως. Είπα πιο πάνω πως τα πράγματα «φαίνεται ότι έχουν φτάσει στο μη περαιτέρω». Δεν φαίνεται. Είναι στο μη περαιτέρω. Κρεμόμαστε από μια κλωστή πάνω από την άβυσσο. Οι δανειστές μας κουράστηκαν να μας παρακαλούν να σωθούμε και οι πολιτικοί μας να τους λένε όλο ψέματα, να καθυστερούν, να φροντίζουν για την κομματική τους πελατεία. Θέλουν πίσω τα λεφτά τους οι άνθρωποι. Είναι λεφτά φορολογουμένων της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας. Οι πορτογάλοι και οι ιρλανδοί πολιτικοί συνεννοήθηκαν και μειώνουν ελλείμματα κ.λπ., οι δικοί μας τον χαβά τους τον άθλιο.

Και σα να μην έφταναν όλ’ αυτά, έχουμε και του Τούρκους. Που είναι έτοιμοι για τσαμπουκάδες στη γειτονιά μας τούτες τις μέρες που θα αρχίσουν – αν δεν άρχισαν σήμερα – οι έρευνες για υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο! Αρα, ο Θεός βοηθός…