«Κανείς δεν με προπόνησε να είμαι γιος του Λένον»

O Tζούλιαν Λένον, ο μεγάλος γιος του Τζον, είχε όλα αυτά τα χρόνια μέσα του μεγάλη οργή. Οχι πια. Σήμερα είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Μπορεί να διαχειριστεί τα παιδικά του τραύματα, να ξαναχτίσει σχέσεις, τα έχει βρει με τη Γιόκο Ονο, έχει συγχωρήσει ακόμη και τον δολοφόνο του πατέρα του, τον άνθρωπο που πυροβόλησε και σκότωσε τον Τζον Λένον έξω από το διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη τον Δεκέμβριο του 1980.

«Τι νόημα έχει; Αν δεν τον συγχωρήσω, δεν θα μπορέσω να βρω ψυχική γαλήνη, δεν θα μπορέσω να προχωρήσω, άρα πρέπει να το κάνω. Δεν είναι κάποια θρησκευτική δήλωση αυτό, έχει σχέση με το πώς μπορώ να προστατεύσω τον εαυτό μου. Αλλιώς το μίσος θα συνεχίσει να υπάρχει μέσα στην ψυχή μου. Παλιά υπήρχε πραγματικά πολύ δηλητήριο εκεί», λέει ο Τζούλιαν, 48 χρονών σήμερα, που ανάμεσα σε άλλα ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει ένα καινούργιο άλμπουμ, πρώτη φορά έπειτα από 13 χρόνια.

Γιος της πρώτης γυναίκας του Τζον, της Σίνθια, ο Τζούλιαν έχει πολλές φορές μιλήσει σε συνεντεύξεις του για τον αδιάφορο πατέρα του, που τραγουδούσε μεν για αγάπη και συναίσθημα, αλλά δεν τα έδειχνε στην οικογένειά του. Ο Λένον έβγαζε απέναντί τους μια αρνητικότητα που ο Τζούλιαν θυμάται και μιλάει γι’ αυτή αποστασιοποιημένα αλλά με κάποιου είδους κατανόηση.

Η ζωή του πατέρα του – λέει – δεν ήταν εύκολη. Και εκείνος πέρασε πολλά χρόνια αποκομμένος από τον δικό του πατέρα, τον Αλφρεντ, «είχε και εκείνος ζήσει δύσκολα χρόνια, είμαι σίγουρος πως και σε εκείνον είχε λείψει η αγάπη».

Τίποτε, άλλωστε, δεν είχε προετοιμάσει τον Τζον Λένον για το πέρασμα από την εργατική τάξη στην αριστοκρατία της διασημότητας, κανείς δεν τον έστειλε να προπονηθεί σε αυτό και να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τις καινούργιες καταστάσεις που θα έρχονταν μαζί με τη φήμη για τους Beatles. Ναι – λέει ο Τζούλιαν -, «αλλά ούτε εγώ είχα προπονηθεί να είμαι ο γιος του». Για πολλά πράγματα έπρεπε να προετοιμαστεί ο Τζούλιαν· ένα από τα πιο δύσκολα ήταν να διαχειριστεί πολλά κληρονομικά ζητήματα με τη Γιόκο.

«Ημουν έξαλλος μαζί της» (έχει δηλώσει παλιότερα σε συνέντευξή του). «Τα θέματα λύθηκαν», λέει τώρα στους «Times». «Ισως υπάρχουν ένα-δυο ακόμη (χαμογελάει λέγοντάς το) αλλά δεν θέλω να μαλώσω. Η ζωή είναι μικρή».

Ο Τζούλιαν έχει φιλοσοφήσει τα πράγματα και με κάθε τρόπο τιμάει τη μνήμη του πατέρα του, ξαναχτίζοντας έτσι και το δικό του παρελθόν. Μπορεί να καυχιέται για την πολύ αξιόλογη συλλογή του από αναμνηστικά των Beatles. Κιθάρες, πόστερ, χρυσούς δίσκους – τα έχει όλα μαζέψει από εδώ και από εκεί μέσα στην τελευταία εικοσαετία. Εχει αγοράσει ακόμη και καρτ ποστάλ που έστελνε ο πατέρας του σε εκείνον και στη μητέρα του μετά το διαζύγιο. Ενιωθε πως έτσι κρατούσε την οικογένεια μαζί.

Εχει να αφηγηθεί πάρα πολλές ιστορίες, για τους Beatles, για τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ που στάθηκε σαν ο «θείος Πολ» κοντά του – έγραψε και το «Hey Jude» γι’ αυτόν -, αλλά όταν το σκέφτεται καλύτερα λέει πως πιο κοντά στ’ αλήθεια ήταν με τον Τζορτζ Χάρισον. Εκαναν πολλή παρέα οι δυο τους, ειδικά την εποχή πριν από το τέλος της ζωής του Τζορτζ.

Το σίγουρο είναι πως όσοι τον συναναστρέφονται σήμερα νιώθουν πως ο γιος του Τζον τα έχει βρει και με τον εαυτό του. Δεν ήταν εύκολο, αλλά τα κατάφερε. Είναι πολύ ευχαριστημένος, ας πούμε, που μπόρεσε να κόψει και το τσιγάρο. Εχει πάθος για τη ζωή, για καινούργια πράγματα. Εχει τις απόψεις του για όλα. «Για να πω την αλήθεια», λέει, «δεν το βρίσκω δίκαιο που ονόμασαν το αεροδρόμιο του Λίβερπουλ “Τζον Λένον”. Το όφειλαν σε όλους τους Beatles αυτό…».