ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Πολύτεκνοι και Πανελλαδικές Εξετάσεις

Μαρία Γιναργύρου – Παπασταμάτη, ΚΕΡΚΥΡΑ

Ωράριο εφοριών

Με ανακούφιση ακούσαμε σχεδόν όλοι οι πολίτες ότι για την καλύτερη εξυπηρέτησή μας από τις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες έχει παραταθεί το ωράριο εργασίας τους. Ομως, παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες τη 2α Σεπτεμβρίου 2011, ημέρα Παρασκευή, όταν επισκέφτηκα την Δ’ ΔΟΥ Θεσσαλονίκης για υπόθεσή μου στο τμήμα εισοδήματος, διαπίστωσα ότι όλη την ημέρα – καθώς και κάθε Παρασκευή – το τμήμα αυτό του εισοδήματος δεν δέχεται το κοινό!

Αυτή η τακτική δεν συνάδει με τις εξαγγελίες και τη νέα νοοτροπία που υποτίθεται ότι έχει αρχίσει να διέπει τις σχέσεις πολιτών και δημοσίων υπηρεσιών.

Την περασμένη εβδομάδα, η Τουρκία διέκοψε τις διπλωματικές της σχέσεις με το Ισραήλ και εκτόξευσε απειλές κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας και των προθέσεών της για την εξόρυξη του φυσικού της αερίου που βρίσκεται εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης (ΑΟΖ). Από τότε η ένταση ιδιαίτερα μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας εντείνεται ενώ η Αγκυρα δεν φαίνεται να κάνει πίσω ούτε στο ζήτημα της κυπριακής ΑΟΖ. Το ερώτημα – και η ανησυχία – που προκύπτει είναι αν πράγματι η Τουρκία μπορεί ή είναι διατεθειμένη να φέρει εις πέρας αυτές τις απειλές.

Είναι κατά κύριο λόγο αποδεκτό στη Δύση λοιπόν ότι η Τουρκία έχει καταφέρει να αναδυθεί ως μια περιφερειακή υπερδύναμη παγκόσμιας κλίμακας, με πολύ υψηλό δείκτη οικονομικής ανάπτυξης και τρομερή εμπορική και διπλωματική ατζέντα ενώ παράλληλα έχει καταφέρει να αποκτήσει τον ρόλο του ειρηνοποιού, του μοντέλου ισλαμικής δημοκρατίας για τα γειτονικά κράτη και του κράτους που γεφυρώνει τον δυτικό με τον ανατολικό κόσμο. Οι τελευταίες κινήσεις της όμως αλλάζουν εντελώς την εικόνα της ενώ παράλληλα προκαλούν, αν δεν ανατρέπουν, το δόγμα των «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» του Αχμέτ Νταβούτογλου.

Δεδομένων όλων αυτών που κατάφερε την τελευταία δεκαετία, η Τουρκία έχει υπερεκτιμήσει τον εαυτό της και έχει υιοθετήσει μια υπεροψία άνευ προηγουμένου η οποία την οδηγεί στην απροκάλυπτη προβολή των εθνικών, γεωπολιτικών και γεωοικονομικών της συμφερόντων, ακόμα και αν αυτό τη φέρνει σε αντιπαράθεση με όλους. Αυτή όμως η υπεροψία, ιδιαίτερα όσον αφορά τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, την έχει βάλει σε μια πολύ δύσκολη θέση από την οποία μετά βίας θα βγει αλώβητη, τουλάχιστον πολιτικά ή διπλωματικά. Αυτήν τη στιγμή η Αγκυρα ισορροπεί μεταξύ δύο πραγματικοτήτων: των απειλών της από τη μια και των πάμπολλων στρατιωτικών και διπλωματικών μετώπων που έχει να αντιμετωπίσει τόσο στα σύνορά της όσο και διεθνώς, από την άλλη. Με όλα αυτά τα προβλήματα, θα έλεγε κανείς ότι το λογικό για την Τουρκία είναι να μην προχωρήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση της κατάστασης.

Παρ’ όλα αυτά η Αγκυρα έχει ήδη κάνει τις απειλές. Αρα η Τουρκία φαίνεται να βρίσκεται σε ένα μεγάλο δίλημμα: να μπει σε έναν πόλεμο ο οποίος φαίνεται να είναι εκτός των δυνατοτήτων της ή να υποχωρήσει πλήττοντας την εικόνα της ως περιφερειακής υπερδύναμης.

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

Με τον θάνατο του Αλέξανδρου Ζωγράφου μικραίνει ο κύκλος των επιζώντων ακόμη ηρωικών αντιστασιακών, που πήραν μέρος στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου.

Γεννημένος το 1925 στα Λεύκτρα της Βοιωτίας, ο Αλέξανδρος προερχόταν από εύπορη, ιστορική οικογένεια, που μέχρι την έναρξη της Κατοχής τού εξασφάλισε άνετη ανατροφή και άριστες σπουδές.

Είναι ο νεαρότερος από τους πρώτους αντάρτες της ομάδας του Αρη Βελουχιώτη.

Στην αρχή ο Αλέξανδρος χρησιμοποιείται ως σύνδεσμος μεταξύ των αντάρτικων ομάδων. Χωρίς να προκαλεί υποψίες, λόγω της νεαρής ηλικίας του, κυκλοφορεί ακόμη και μέσα στην Αμφισσα και με τα άριστα γερμανικά του μπορεί να συνδιαλέγεται άνετα με γερμανούς στρατιώτες και να αποσπά χρήσιμες πληροφορίες για τις κινήσεις του κατοχικού στρατού.

Μετά το σαμποτάζ του Γοργοπόταμου, όπου πήρε το βάπτισμα σε πολεμική δράση, ο μικρός καπετάνιος Ζωγράφος δεν έλειψε από καμιά μεγάλη μάχη που έδωσε το 2ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ.

Με το ξέσπασμα του Εμφυλίου, ο Ζωγράφος ως αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού τραυματίζεται σε μάχη στην Αττική και συλλαμβάνεται. Οδηγείται στο στρατοδικείο Θηβών και καταδικάζεται σε ισόβια. Οταν ο Ζωγράφος αποφυλακίζεται ύστερα από αρκετά χρόνια, ρίχνεται με πάθος στη θαρραλέα δημοσιογραφία κατά της Δεξιάς και το πληρώνει με εξορία.

Στη διάρκεια της χούντας, έχοντας μυήσει αντιχουντικούς αξιωματικούς, οργανώνει ομάδα για να ανατρέψει το καθεστώς των συνταγματαρχών. Κάποιος ανώτατος αξιωματικός λιποψυχεί την τελευταία στιγμή και τον προδίδει. Φυλακίζεται ο Ζωγράφος στο κάτεργο των φυλακών της Κέρκυρας και υποβάλλεται σε φριχτά βασανιστήρια.

Παρά την αυστηρή επιτήρηση, ο Ζωγράφος επιχειρεί το ακατόρθωτο. Πετυχαίνει να στείλει στο εξωτερικό μηνύματα που κινητοποιούν την κοινή γνώμη, και ιδιαίτερα τους σοσιαλιστές ηγέτες της Ευρώπης.

Ακόμη και στο Λονδίνο, σε παράσταση στο Κόβεντ Γκάρντεν, ο Λόρενς Ολίβιε απευθυνόμενος στα βασιλικά θεωρεία, ζήτησε από τη βασίλισσα Ελισάβετ «να παρέμβει για τη σωτηρία του ήρωα της αντίστασης που πολέμησε στο πλευρό των βρετανών κομάντος στον Γοργοπόταμο και τώρα σβήνει στις ελληνικές φυλακές».

Οι ξένοι πολιτικοί πιέζουν για την αποφυλάκισή του, οι διώκτες του Ζωγράφου διστάζουν να τον εκτελέσουν και με την πτώση τους αποφυλακίζεται και επιστρέφει στη μαχόμενη δημοσιογραφία.

Σεμνός, ανιδιοτελής, περήφανος, αρνήθηκε οποιαδήποτε ανταμοιβή από την Πολιτεία. Οι νεότεροι θα πρέπει να μη λησμονούν ότι πολλοί σαν τον Αλεξάνδρο Ζωγράφο έδωσαν τα πάντα για να αποκτήσει αυτός ο τόπος ελευθερία και δημοκρατία.

Εδώ και χρόνια υφίσταμαι απίστευτη ταλαιπωρία από το Δασαρχείο Αμφισσας. Τον Μάρτιο του 2009 κατέθεσα αίτηση έκδοσης πράξης χαρακτηρισμού για αγροτεμάχιο στην περιοχή Πολύδροσου Φωκίδος. Από τότε και μέχρι σήμερα, παρά τις επισκέψεις μου στο Δασαρχείο, τα άπειρα τηλεφωνήματα, λαμβάνω συνέχεια την ίδια απάντηση: «Λόγω ελλείψεως προσωπικού δεν μπορούμε προς το παρόν να σας εξυπηρετήσουμε».

Πόσο μπορεί να περιμένει ένας πολίτης για μια απάντηση από το κράτος και ποια είναι τα μέσα που έχει στη διάθεσή του να αντιδράσει στην κατ’ ουσίαν δέσμευση της περιουσίας του, αφού με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να την αξιοποιήσει χωρίς το χαρτί του δασαρχείου; Ακόμα αντηχεί στα αυτιά μου η φράση του Πρωθυπουργού «πρώτα ο πολίτης».

Ο διάσημος ιρλανδρός συγγραφέας Μπέρναρ Σο στο γνωστό έργο του «Τα κοινωνικά συστήματα» καταπιάνεται με όλες τις μορφές διακυβέρνησης που έχουν ισχύσει από τα πανάρχαια χρόνια. Καταπιάνεται, δηλαδή, με όλες τις οικονομικές θεωρίες που έχουν εφαρμοστεί μέχρι και στις μέρες μας. Οσον αφορά δε τις αιτίες από τις οποίες προκαλούνται οι διάφορες οικονομικές κρίσεις γράφει, μεταξύ των άλλων, ότι αυτές συμβαίνουν κυρίως όταν κάποιος ή κάποιοι λαοί στρέφονται στον παρασιτισμό.

Αυτές τις σκέψεις του Σο που είναι τόσο ουσιαστικές αλλά και τόσο απλές ώστε μπορούν να τις κάνουν και πολλοί αναλφάβητοι άνθρωποι, μόνον οι μεταπολιτευτικοί μας πολιτικοί δεν μπόρεσαν ποτέ να τις κάνουν. Αυτοί οι κύριοι που μας έχουν ξεκουφάνει με τα λογής λογής σκάνδαλά τους, όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης αντί να δώσουν μια νέα διάσταση στα πάσης φύσεως παραγωγικά έργα, δημιουργούσαν μόνο νέες και περιττές κρατικές υπηρεσίες για την προσφορά αργομισθιών σε ψηφοφόρους τους.

Το λέω απερίφραστα, το λέω χωρίς και την παραμικρή επιφύλαξη ότι οι μεταπολιτευτικοί μας πολιτικοί σε καμία περίοδο και σε καμία περίπτωση δεν μας απέδειξαν πως διαθέτουν έστω και μια στοιχειώδη αντίληψη περί νοικοκυροσύνης. Και τώρα που οι ξένοι δανειστές μάς υποδεικνύουν ποια μέτρα πρέπει να πάρουμε για να ανορθωθούμε οικονομικά, μας υποδεικνύουν δηλαδή τα αυτονόητα, αυτοί κάνουν μια εμετική κοκορομαχία για το ποιοι έφταιξαν περισσότερο γι’ αυτή την οικονομική μας κατολίσθηση. Ολοι τους έχουν φταίξει. Και γι’ αυτή τη φαύλη πολιτεία τους η Ιστορία, που δεν παραγράφει τίποτα, θα είναι αμείλικτη. Αλλά ποιοι νοιάζονται για την υστεροφημία;