[Ημουν κι εγώ εκεί] Το σπίτι των Βουλγάρων

Η βιτρίνα άξιζε χίλιες λέξεις με το καλημέρα. Ενας κήπος σαν αυτούς που φιγουράρουν σε ιλουστρασιόν ρεπορτάζ για πρώην αστούς, νυν αγρότες, που βρήκαν μία ευκαιρία μέσα στην κρίση και το ‘ριξαν στο ζεν της υπαίθρου.

Οι δύο επισκέπτες αλληλοκοιτάχτηκαν και στη συνέχεια μπήκαν από το κρυφό πέρασμα της παιδικής ηλικίας στην πίσω αυλή, όπου τους περίμενε ένα θερμοκήπιο και μία φρεσκοβαμμένη αποθήκη. Το σπίτι των προσφύγων του 1922 στο Φανάρι του Κιλκίς ήταν καταδικασμένο να καταρρεύσει στις αρχές του 2000, ύστερα από απανωτά γλέντια, μουσαφιραίους, φασίνες και σοβατίσματα. Ηταν τα χρόνια της μεταναστευτικής αθωότητας. Οι καραβοτσακισμένοι γείτονές μας έβαζαν το χεράκι τους και με το παραπάνω για να στηθεί το θαύμα της ελληνικής ένταξης στην ΟΝΕ και οι ελληνοποιήσεις ολυμπιονικών από τα Ουράλια περνούσαν στην ημερήσια διάταξη σαν φιλανθρωπικό έργο.

Εκείνη την περίοδο ένα ζευγάρι Βουλγάρων μπήκε στο καφενείο του χωριού με κρυοπαγήματα στα χέρια. Ο χρυσός κανόνας της προσφοράς και της ζήτησης με τον – δεξιό, αναντάμ παπαντάμ – ιδιοκτήτη έδωσε σ’ εκείνους την πολυπόθητη στέγη και στον δεύτερο μια ευκαιρία να κρατήσει όρθιο το παροπλισμένο πατρικό του. Δέκα χρόνια αργότερα, οι νοικοκυραίοι του περιποιημένου κήπου στέλνουν καθημερινά πεσκέσια στους συγγενείς πρώτου βαθμού του ιδιοκτήτη, χάρη στο «ιδιωτικό συμφωνητικό». Να ‘ναι άραγε ράδιο αρβύλα ότι και στα γειτονικά χωριά τα δίπατα σώθηκαν από βέβαιη απαλλοτρίωση, όπου και όποτε η άδεια παραμονής έπιασε τόπο;

Παραείναι αισιόδοξο για να είναι αληθινό, αλλά έστω κι έτσι μπορούμε να βαυκαλιζόμαστε ότι οι τοπικές κοινωνίες βρίσκουν λύσεις τσαλακώνοντας τη ρητορική τύπου ΛΑΟΣ, μέσα στο ίδιο της το «κάστρο». Ας είναι. Τουλάχιστον μας λύθηκε μια μεγάλη απορία. Γιατί στα τραπεζάκια των καφενείων οι ντόπιοι δείχνουν τόση αδιαφορία για τον περιπλανώμενο βουλευτή που γυροφέρνει σε όποιο κόμμα τρυπώνει.