Νηστικό αρκούδι που χορεύει

Τρία τα συμπεράσματα. Πρώτον, ότι τα ταμεία του Κέντρου είναι σχεδόν άδεια. Πάει τελείωσε, όπως φαίνεται, η αυτοκόλλητη σχέση των δύο Κ. Του Κράτους με τον Κινηματογράφο. Δεύτερον, ότι όσο η σχέση αυτή ήταν – κυρίως – πελατειακή, όπως σε όλες τις κρατικοδίαιτες «φυλές» συνέβαινε το εξής εκτρωματικό: αρκετοί σκηνοθέτες – παραγωγοί εξασφάλιζαν τον επιούσιο και μια καλύτερη ζωή, όμως τα καλλιτεχνικά αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Που σημαίνει «ευκατάστατοι σκηνοθέτες, φτωχός ελληνικός κινηματογράφος». Τρίτον και πιο χαρακτηριστικό: με την όξυνση της οικονομικής κρίσης, τον παραμερισμό των πελατειακών σχέσεων και την ανάδειξη χαρισματικών ονομάτων από τη νεότερη, κυρίως, γενιά, κάτι καλύτερο συμβαίνει στο ελληνικό σινεμά. Και από τα βραβεία Καννών στον «Κυνόδοντα». Και από την υποψηφιότητα Οσκαρ για την ίδια ταινία. Και για το βραβείο ερμηνείας στην Αριάν Λαμπέντ με την περσινή ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη στη Βενετία. Και με τις διακρίσεις της ταινίας «Στρέλλα» του Π. Κούτρα. Και με το βραβείο ερμηνείας στον Αντώνη Καφετζόπουλο από το φεστιβάλ Λοκάρνου για την «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φ. Τσίτου. Και με τις διακρίσεις από την τελευταία ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου στο φεστιβάλ του Ρότερτναμ. Και με το πρόσφατο βραβείο σεναρίου για την ταινία «Αλπεις» του Γ. Λάνθιμου. Ολες αυτές οι περιπτώσεις με ελάχιστα χρήματα. Γιατί είναι γνωστό. Από την ανεξάρτητη αμερικανική σκηνή μέχρι την άκρη του κόσμου. Οτι η αληθινή τέχνη, η καλλιτεχνική δημιουργία και η πρωτοτυπία είναι το αποτέλεσμα πάθους, μόχθου, οράματος, φαντασίας και ερωτικής «τυφλής» αφοσίωσης. Ανευ όλων αυτών, γιοκ. Που σημαίνει ότι το «αρκούδι χορεύει όταν είναι νηστικό»!