[Ματιές] Λουκέτα…

Δευτέρα πρωί, προχθές, βγήκα στη γειτονιά μου να ψωνίσω. Σταφύλια κυρίως. Γύρισα όλο το Κουκάκι, αλλά όλα τα μανάβικα ήταν κλειστά. Και δεν μιλάω για δυο – τρία. Αλλά για δέκα! Λουκέτα παντού! Κι αυτή η καταστροφή πρέπει να έγινε το τελευταίο δίμηνο. Γιατί τον Μάιο, τον Ιούνιο, αλλά και τον Ιούλιο ακόμη, τα εφτά τουλάχιστον απ’ αυτά τα δέκα μαγαζιά, δούλευαν.

Ο κόσμος δεν τα βγάζει πέρα. Πνίγεται, κι έρχονται και χειρότερα. Πριν από δύο χρόνια ήμουν αισιόδοξος. «Λεφτά υπάρχουνε», έλεγα στον φίλο μου τον Δημητράκη διαβάζοντας στις εφημερίδες ότι υπήρχαν εκατοντάδες επιχειρήσεις που χρωστούσαν στην Εφορία δισεκατομμύρια. Ο Δημητράκης, επί χρόνια στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών, εκάγχαζε. «Εχεις κουρέψει αυγό;», με ρωτούσε. «Τι θέλεις να πεις;», «Απλά πράγματα: απ’ αυτούς που χρωστάνε, οι περισσότεροι, ένα ποσοστό 85%, έχουν φαλιρίσει. Οι υπόλοιποι, είναι μπαταχτσήδες. Οταν θα ‘ρθει η ώρα για να πληρωθούν τα βερεσέδια, θα το δεις».

Ηρθε η ώρα. Και το είδα. Οπως είδα και κάτι άλλο, που μου τόνιζε συχνά ο Δημητράκης: «Ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός είναι σάπιος. Και διαλυμένος. Αυτός ο μηχανισμός δεν πρόκειται να μαζέψει παρά μόνο ψίχουλα. Κανονικά, για να μπορέσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε έναν δρόμο, θα πρέπει να κάνουμε… εισαγωγή εφοριακών από την Αμερική, τη Βρετανία ή τη Γερμανία! Μόνο με μεταγραφές από το εξωτερικό, όπως γίνεται στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, θα βελτιωθεί η άθλια σημερινή κατάσταση!».

Εκανε πλάκα, φυσικά, ο Δημητράκης. Την ίδια πλάκα έκανε και στον Γιώργο Παπαχρήστο, επίσης φίλο του. Ενα βράδυ μετά την ταβέρνα κουβέντιαζα για την υποχώρηση στα προϋπολογισθέντα έσοδα με φίλο μου τραπεζικό. Γελούσε. Κάποια στιγμή, κοιτάζοντάς με σοβαρά, τόνισε: «Ο υπουργός Οικονομικών, ο Παπακωνσταντίνου, για να τα φέρει βόλτα, πρέπει να πάρει δίπλα του ανθρώπους της πιάτσας. Σαν τον Δημητράκη, τον φίλο σου. Τα πανεπιστήμια κ.λπ., είναι τρίχες κατσαρές. Η πιάτσα είναι το παν. Ιδίως για χώρες όπως η Ελλάδα».

Το μπάχαλο στις εφορίες, γενικώς – γιατί υπάρχουν και πολλοί εφοριακοί που είναι διαμάντια – το αποδεικνύει και η απόφαση της κυβέρνησης να εισπράξει το καινούργιο χαράτσι για τα σπίτια, όχι από τις ΔΟΥ, αλλά από τη ΔΕΗ! Φυσικά, θα δημιουργηθούν και μεγάλα ζητήματα με αυτή τη μεθόδευση. Αλλά πέρα από τη μεθόδευση: είναι δυνατόν ο κ. Παπανδρέου να μας πετάει στη μούρη κάθε μήνα και έναν νέο φόρο; Και όταν μιλάει στη ΔΕΘ να μη λέει λέξη για στοιχειώδη, έστω, ανάπτυξη;

Σκέφτομαι τον Πρωθυπουργό. Κανείς, πιστεύω, δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του. Ευγενικός, αλλά πολύ κουρασμένος. Και απελπισμένος, φοβάμαι. Είπε πάλι τα ίδια πράγματα στην Εκθεση Θεσσαλονίκης. Την ώρα που η πόλη θύμιζε Πλατεία Ταχρίρ από τις πορείες, τα συλλαλητήρια, τις μολότοφ και τα χημικά της Αστυνομίας.

Μου κάνει εντύπωση, από πού αντλεί τόσο θράσος ο πρόεδρος των ταξιτζήδων, ώστε να απειλεί πολιτικούς – ιδίως τον Ραγκούση – ότι δεν θα βγουν ζωντανοί από το Κοινοβούλιο («ζωντανοί πολιτικά», διευκρίνισε κατόπιν) αν ψηφίσουν το νομοσχέδιο που αφορά τις άδειες του επαγγέλματος. Κι εμείς οι δημοσιογράφοι, αντί να ασχολούμαστε μ’ αυτές τις φασιστικές προκλήσεις, μιλάμε για τα βαμμένα μαλλιά του! Ας βάφει τα μαλλιά του με όποια μπογιά θέλει. Δικαίωμά του. Αλλά όχι και να κηρύσσει επανάσταση!..