[Προβολείς] Από το πίσω κάθισμα

Θέλω ν’ αρχίσουν να ξανακυκλοφορούν τα ταξί. Δεν βλέπω την ώρα. Θα μου κοστίσει κάτι παραπάνω αλλά πώς αλλιώς θα μάθω τι γίνεται πίσω από την πλάτη του Κόκκινου Θύμιου; Αν θέλετε να ξέρετε, χαμός γίνεται στα κινητά και στα σιμπί. Δεν προλαβαίνω να πάρω πάσα, να ενημερώσω τουλάχιστον κατά πού θέλω να πάω. Απλοί οδηγοί και ιδιοκτήτες μισακού οχήματος, τα λιμά της υπόθεσης δηλαδή, ενημερώνουν αλλήλους και ψάχνουν μέσα στον κυκεώνα των διατάξεων τη δική τους ευκαιρία. Ενας έβριζε τον εαυτό του που τόσα χρόνια δούλευε στη ζούλα γιατί βαριόταν να πάει να βγάλει «δίπλωμα βήτα» και τώρα πώς θα πάρει ολόκληρη την άδεια να μείνει το ταξί στην οικογένεια; Αλλοι λογάριαζαν πού θα καθίσει τελικά η μπίλια για τα παράβολα, να πιάσουν επιτέλους «νόμιμα» τιμόνι στα βανάκια που μεταφέρουν γκρουπ τουριστών σε αρχαιολογικούς τόπους χωρίς τον φόβο να τους πετύχει πουθενά καμιά ομάδα συνδικαλιστών και να τους κάνει τουλούμι στο ξύλο παρουσία του πελάτου.

Με ένα τέτοιο βαν είχαμε ξεκινήσει μια φορά από ξενοδοχείο της Λευκωσίας για να περιηγηθούμε τα Κατεχόμενα. Στο φυλάκιο, έπειτα από έλεγχο της πλάκας, ο έλληνας οδηγός παρέδωσε τη θέση του στον τουρκοκύπριο συνάδελφό του και περίμενε να μας παραλάβει στην επιστροφή. Δεν παρατηρήθηκε κανένα παραμεθόριο επεισόδιο. Ούτε μέσα ούτε έξω από το οκταθέσιο όχημα.