Συμβουλές προς νεαρό ποιητή

Καθιερωμένος ποιητής, δόκιμος μεταφραστής αρχαίων κειμένων και συγγραφέας, ο Τάσος Ρούσσος αυτήν τη φορά μετατρέπεται σε δάσκαλο, ο οποίος μιλάει στον μαθητή του Λεύκιο για την ποίηση και τη ζωή γενικότερα. Αποτελώντας τη συνέχεια του «Προς Λεύκιον» (Καστανιώτης 2005), το πόνημα του Ρούσσου θα μπορούσε να οριστεί ως μια στοχαστική ερμηνευτική των προϋποθέσεων, των μέσων και των σκοπών της ποιητικής δημιουργίας. Μέσα από 157 σύντομους συλλογισμούς, ο συγγραφέας παραθέτει τον δικό του, αυστηρό ώς έναν βαθμό – «η ταραχή, Λεύκιε, ο θυμός, η θλίψη, γενικώς όλα τα οικόσιτα του λυρισμού, δεν είναι η ποίηση, μόνο τα πρόσκαιρα ομοιώματά της» – ορισμό της ποίησης.