[Ματιές] Τουριστικά

Να και μια καλή είδηση στις βαριά συννεφιασμένες μέρες που ζει η Ελλάδα: έφτασαν τα 16,5 εκατομμύρια οι ξένοι τουρίστες που ήρθαν φέτος στη χώρα μας! Νούμερο που αποτελεί ρεκόρ για τη σημαντική αυτή «βιομηχανία» που έχουμε, αλλά δεν της δίνουμε τη σημασία που πρέπει, γιατί τα μυαλά μας, γενικώς, είναι σαν της κότας.

Πήγα το καλοκαίρι σε τέσσερα νησιά. Για λίγες μέρες στο καθένα. Τα ξενοδοχεία ήταν γεμάτα. Και οι τιμές προσιτές. Ωστόσο, ο κόσμος γκρίνιαζε. Γιατί οι τουρίστες δεν άφηναν δεκάρα, που λέει ο λόγος, στις ταβέρνες, στα καφενεία, στα μπαρ, στα νεανικά στέκια. Ο βασικός λόγος: οι περισσότεροι από τους επισκέπτες πληρώνουν ένα «πακέτο», στη χώρα τους, για ναύλα, ύπνο, φαγητό, κρασί κ.λπ. και δεν βγαίνουν από εκεί που τους «μαντρώνουν», για μια βδομάδα ή ένα δεκαήμερο, ούτε για μια ώρα! Λένε στους φίλους τους «πήγα στην Ελλάδα που έχει υπέροχες θάλασσες», αλλά κολυμπάνε μόνο στις πισίνες των ξενοδοχείων! Οσο για τα «φράγκα», τα παίρνουν οι «πράκτορες», τα «γραφεία» της Αγγλίας, της Γερμανίας ή της Ρωσίας!

Κάτι που παρατήρησα και οφείλω να το πω στον Βενιζέλο, που ασφαλώς το γνωρίζει, αλλά μάλλον δεν μπορεί να κάνει τίποτε ο άνθρωπος: από τις δέκα ταβέρνες στις οποίες πάει για φαγητό ένας Ελληνας μόνον οι δύο – και πολλές λέω – δίνουν απόδειξη στον πελάτη! Συνήθως, οι ταβερνιάρηδες κάνουν έναν λογαριασμό στο «προφορικό» και «καθαρίζουν»! Και άμα τους πεις και καμιά κουβέντα, σε κοιτάζουν με μισό μάτι!

Ετσι κι αλλιώς, πάντως, ακόμη και κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, «κάτι μένει» και για την Ελλάδα, από τα 16,5 εκατομμύρια Αγγλογερμανούς, Ρώσους, μα και… Τούρκους! Ναι, πάρα πολλοί Τούρκοι ήρθαν τούτη τη χρονιά στα νησιά μας. Και ήταν και «φορτωμένοι». Είχαν, δηλαδή, μπόλικο παραδάκι. Και είναι και κιμπάρηδες. (Για «μεγάλα μπερεκέτια», θα μιλούσε ο αλικαρνασσιώτης φίλος μου, ο Μπλομπλός.)

Διάβασα μια ωραία συνέντευξη του προέδρου του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, Ανδρέα Ανδρεάδη, στον Ηλία Μαγκλίνη («Η Καθημερινή», 4/9). Μια φράση του, που συγκράτησα: «Οι τροϊκανοί είναι απελπισμένοι. Βλέπουν ότι δεν υπάρχει βούληση από την Πολιτεία. (…) Πρέπει να πω ότι η αρχική “συνταγή” ήταν υπερβολικά φιλόδοξη, δεδομένου ότι περίμεναν, μέσα σε 2-3 χρόνια, ένα κράτος να ξεχάσει πώς λειτουργούσε εδώ και 100 χρόνια, να μάθει από τη μια στιγμή στην άλλη να είναι σοβαρό και αυτός ο λαός να μάθει να πληρώνει φόρους κ.λπ. Εδώ, ολόκληρη Ανατολική Γερμανία – που έχει το γερμανικό DNA μέσα της – παλεύει ακόμη με τα ανακλαστικά του σοσιαλιστικού παρελθόντος της…». Ψέματα;