Κάθε πράγμα στον καιρό του

Το καλοκαίρι τελείωσε – και ως διά μαγείας άλλαξαν και οι δηλώσεις τους. Τώρα πια δεν γίνεται καμία αναφορά στο «ντόμινο». Τις τελευταίες ημέρες οι άλλες χώρες της ευρωζώνης τα πάνε υπέροχα. Η Πορτογαλία θριαμβεύει, η Ιρλανδία καταχειροκροτείται, η Ιταλία δεν πολυακούγεται – και γενικώς, αν δεν υπήρχε και η Ελλάδα, ποιος την έπιανε την ευρωζώνη.

Σαν ξαφνικά να αποφάσισαν ότι πετώντας εμάς στα σκουπίδια λύνουν το πρόβλημα του ευρώ. Και όλως τυχαίως, όλα αυτά άρχισαν να λέγονται ακριβώς πάνω στη διαπραγμάτευση για την 6η δόση του δανείου των 109 δισ. ευρώ. Οπως – περίπου – λέγονταν και πριν από την 5η δόση, αλλά και πριν από την 4η και την 3η – εκβιασμός κι όποιος αντέξει!

Η απειλή

Εχουν όντως αλλάξει τα πράγματα στην υπόλοιπη ευρωζώνη; Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα το μάθουμε ποτέ, αφού η κυβέρνηση αποφάσισε να πειθαρχήσει στις εντολές και να κάνει ό,τι είναι δυνατόν, προκειμένου να αποφευχθεί το μοιραίο – δηλαδή η χρεοκοπία. Εν ολίγοις, η κυβέρνηση θεώρησε υπαρκτή την απειλή – και προφανώς κάτι παραπάνω ξέρει επ’ αυτού από εμάς τους υπόλοιπους…

Το ερώτημα, επομένως, είναι άλλο: όλα αυτά για τα οποία δεσμευτήκαμε θα βοηθήσουν τη χώρα να βρει τον δρόμο της; Αν κρίνει κανείς από τη μνημονιακή μας εμπειρία, μάλλον το αντίθετο θα συμβεί. Οι απολύσεις είναι απολύσεις, είτε στο Δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα – και θα φέρουν ακόμα μεγαλύτερο μαρασμό στην αγορά, ακόμα λιγότερα έσοδα στο Δημόσιο, άρα ακόμα μεγαλύτερες «μαύρες τρύπες» στα Ταμεία και ανάγκη για περισσότερους φόρους, τους οποίους ελάχιστοι θα μπορούν να πληρώνουν…