… και η αμερικανική βιομηχανία του γέλιου

Η ταινία που εκτίναξε τον Τζιν Γουάιλντερ στην κορυφή ήταν ο «Φρανκενστάιν τζούνιορ», σε δικό του σενάριο που το επεξεργάστηκε (κερδίζοντας το 1974 μία ακόμη υποψηφιότητα για Οσκαρ) μαζί με τον σκηνοθέτη της, Μελ Μπρουκς.

Ο Γουάιλντερ ήταν 40 χρονών και υποδύθηκε τον δισέγγονο του δρος Φρανκενστάιν, τον οποίο καλούν στην Πενσιλβάνια για να παραλάβει την κληρονομιά της οικογένειας. Διαβάζοντας εδώ τη μικρή ιστορία αυτής της ταινίας, συνειδητοποιούμε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει ο παράγοντας Τύχη στις τόσο ορθολογικά οργανωμένες χολιγουντιανές παραγωγές. Διότι αρχικά ο Μελ Μπρουκς αντιμετώπισε με σκεπτικισμό την ιδέα του Γουάιλντερ. Ετυχε όμως να δει ο Γουάιλντερ στην τηλεόραση τον γουρλομάτη Μάρτι Φέλντμαν που ταίριαξε γάντι στον ρόλο του υπηρέτη Ιγκoρ• έτυχε να έχουν κοινό ατζέντη και με τον Πίτερ Μπόιλ• έτυχε να παίξει εκτάκτως στο «Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες» του Μπρουκς, όπου συνάντησε τη Μαντλίν Καν που έδωσε υπόσταση στη δική του σεξομανή Ελίζαμπεθ• έτυχε να αποτύχουν εμπορικά οι προηγούμενες ταινίες του Μπρουκς ώστε να αποφασίσει να αναλάβει τον… «Μικρό Φράνκι». Και έτυχε να τσιγκουνευτεί η Κολούμπια να δώσει παραπάνω από 1.750.000 για τα γυρίσματα, οπότε ανέλαβε η Φοξ που διέθεσε 3.000.000 δολάρια και τα στούντιό της! Από εκεί και πέρα, το μυστικό ήταν το συλλογικό πνεύμα των συντελεστών και το χιλιοψαγμένο μοντάζ. Τέτοια περιστατικά υπάρχουν άφθονα σε τούτη την αυτοβιογραφία, που μας ανοίγει εντέλει τα μάτια και για το πώς λειτουργεί η βιομηχανία του αμερικανικού θεάματος κάτω από το κόκκινο χαλί.

Η πιο αστεία σκηνή πάντως που αφηγείται ο Γουάιλντερ είναι ο καβγάς του με τον Μελ Μπρουκς που του έβαλε τις φωνές και τον παράτησε, ενώ διόρθωναν το σενάριο. Δέκα λεπτά αργότερα, όμως, του τηλεφωνεί ουρλιάζοντας: «Ποιος ήταν εκείνος ο τρελός που είχες σπίτι σου; Ακουγα τις αγριοφωνάρες του μέχρι εδώ! Δεν πρέπει να ανοίγεις τις πόρτες σου σε μουρλούς! Μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι». Αυτός ήταν ο τρόπος του για να ζητήσει συγγνώμη κι από τότε, λέει ο Γουάιλντερ, «δεν ξανατσακωθήκαμε ποτέ».