[Σε πρώτο ενικό] Μελετώντας τις… ετικέτες

Ψωνίζοντας πάντα τα τρόφιμα βιαστικά, με τον χαρτοφύλακα του γραφείου στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο, δεν έλεγχα συνήθως στις συσκευασίες τους σχεδόν τίποτε άλλο εκτός από τις ημερομηνίες λήξεως.

Τον τελευταίο μήνα, με την οικογένεια να παραθερίζει στο νησί, είχα την πολυτέλεια ως εργένισσα να αφιερώσω λίγο περισσότερο χρόνο στον ανεφοδιασμό της κουζίνας μου. Τα ευρήματα από τη… μελέτη των ετικετών με κατέπληξαν. Ο χυμός που έγραφε παραπλανητικά με μεγάλα γράμματα ότι ήταν «ρόδι», διαπίστωσα στη διατροφική ανάλυση ότι περιείχε ένα πολύ μικρό ποσοστό από το αντιοξειδωτικό αυτό φρούτο, ενώ είχε χυμούς από άλλα φρούτα σε μεγαλύτερα ποσοστά, που αναφέρονταν όμως με πολύ μικρότερα γράμματα.

Κοιτώντας επίσης προσεκτικά τα αγαπημένα μου γιαούρτια, διάβασα ότι πολλά περιείχαν ζελατίνη – που ποτέ δεν την εμπιστευόμουν – ενώ άλλα με κομμάτια φρούτων ότι περιέχουν συντηρητικές ουσίες. Ενα γαλακτοκομικό προϊόν, που κοσμούσε κάθε εβδομάδα το ράφι του ψυγείου μου, έγραφε κάπου στην άκρη ότι δεν είναι από ελληνικό γάλα. Το παγωτό λάιτ, που προτιμούσα για προφανείς λόγους, ανακάλυψα ότι δίνει κοντά διακόσιες θερμίδες – και δεν έπαιρνα ένα μικρότερο κανονικό, να το ευχαριστηθώ κιόλας!

Ας ανοίξουμε, λοιπόν, τα μάτια και ας διαβάζουμε σχολαστικά τις ετικέτες! Ιδίως επειδή ζούμε σε μια χώρα όπου ο καταναλωτής δεν προστατεύεται, ούτε από το κράτος ούτε από ισχυρούς συλλόγους πολιτών…