[Ματιές] Αρεοπαγίτου

Αρεοπαγίτου

Ανηφόριζα, ώρα 10 τα πρωί, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Τον ωραιότερο, για πολλούς, δρόμο του κόσμου, αφού δίπλα του, σχεδόν σύρριζα, βρίσκονται η Ακρόπολη και το Θέατρο του Διονύσου. Εκατοντάδες τουρίστες, ορισμένοι και σε σχηματισμούς, με επικεφαλής ξεναγούς, προχωρούσαν προς το Μουσείο. Καλοντυμένοι, χαρούμενοι, πειθαρχημένοι, ευπρεπείς.

Ξαφνικά, ακούω τον θόρυβο από τη μηχανή ενός αυτοκινήτου. Γυρίζω και βλέπω ένα φορτηγάκι του δήμου, απ’ αυτά που γράφουν στα πλαϊνά τους ή και αλλού «Αθήνα πόλη καθαρή», «Καθαρή Συμμαχία» και κάτι τέτοια. Το φορτηγάκι δεν ήταν αδειανό. Στην καρότσα του βρίσκονταν πεταμένα, φύρδην μίγδην , σαραβαλιασμένα μεταλλικά κρεβάτια, κουρελιασμένα στρώματα, παπλώματα. Ενα ολόκληρο βουνό! Ή μάλλον μια χωματερή! Και μπροστά απ’ αυτή τη σαβούρα, «κυμάτιζε»… περήφανη, σ’ έναν ιστό-πηχάκι, μια μικρή ελληνική σημαία!

Το αυτοκίνητο κατευθυνόταν προς του Φιλοπάπππου. Πιθανόν για να εισχωρήσει και στον επόμενο πεζόδρομο (Απ. Παύλου), που οδηγεί στου Ψυρή και στα πέριξ. Μερικοί τουρίστες, βλέποντας αυτή την οχούμενη καλύβα του Καραγκιόζη, πιάσανε τα γέλια. Το ίδιο έκανα κι εγώ. Οχι μόνο για τα παπλώματα και τα κρεβάτια, αλλά και για την ελληνική σημαία, που είχε κοτσάρει στο παρμπρίζ ο οδηγός, υπάλληλος του δήμου, προφανώς.

Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου είναι, ως γνωστόν, πεζόδρομος. Κι αυτό τον πεζόδρομο, εμείς οι Ελληνες, τα μπατίρια, τον έχουμε πληρώσει με το αίμα της καρδιάς μας. Ωστόσο, αυτός ο δρόμος-βιτρίνα, εδώ και μερικά χρόνια, έχει αφεθεί στην τύχη του. Τον διασχίζουν μοτοσικλέτες και μηχανάκια, περιπολικά της Αστυνομίας, «υπουργικά» οχήματα της ισπανικής πρεσβείας – ένα, μάλιστα, του πρέσβη, είναι μονίμως αραγμένο έξω από το σπίτι του -, τρίκυκλα παλιατζήδων και ό,τι άλλο βάλει ο νους του ανθρώπου. Χωρίς κανέναν έλεγχο! Αποτέλεσμα: το «οδόστρωμα», από ακριβούς κυβόλιθους, σε πολλά σημεία έχει καταστραφεί, διάφορα τσιμεντένια «απαγορευτικά» έχουν σπάσει και τα μικρά παιδιά, που παίζουν ποδόσφαιρο, ιδίως τα απογεύματα, μπροστά από την πολυκατοικία του Τσοχατζόπουλου, ανά πάσαν στιγμήν κινδυνεύουν. Αφήνω που η περιοχή έχει γεμίσει από αδέσποτους σκύλους, μερικοί από τους οποίους, αν δεν τους γεμίζεις το μάτι, πολλές φορές, σου… ρίχνονται! Το λέω, γιατί είμαι παθός.

Μπορείτε να φαντασθείτε, αλήθεια, ένα δημοτικό φορτηγάκι γεμάτο παλιατζούρες να περνάει, με την άνεσή του, έξω από το Κολοσσαίο, στη Ρώμη ή να τρέχει στη λεωφόρο των Ηλυσίων, στο Παρίσι, ή να καμαρώνει, με τη γερμανική σημαία στο μπροστινό φανάρι του, κόβοντας βόλτες κάτω από την Πύλη του Βρανδεμβούργου; Οχι βέβαια. Αλλά εδώ είναι Αθήνα, δεν είναι παίξε-γέλασε…